به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی سنگلج؛ در ابتدای این مراسم پریسا مقتدی مدیر این تماشاخانه ضمن خوشآمدگویی به حضار و ابراز خوشحالی از حضور بزرگان و مدیران تئاتر در این مراسم، ابراز امیدواری کرد تا امسال طرح توسعه این تماشاخانه شکلی جدی به خود بگیرد. مقتدی سپس از علی نصیریان درخواست کرد که با روشن کردن چراغ‌های نمادین، نمایش‌های "الماس و شهر تارا" و "مَم و زین" را افتتاح کند.

علی نصیریان پشت میکروفن قرار گرفت و در سخنانی گفت: چراغ‌های این تماشاخانه از سال 1343 با جشنواره‌ نمایش‌های ایرانی روشن شده و بسیار خوشحالم که با تلاش هنرمندان این چراغ تا به حال روشن مانده است.

او در ادامه افزود: سنگلج پر از خاطره‌های خوب است. شاید بتوان گفت این تماشاخانه بهترین تالار اجرایی کشور است حتی به لحاظ آکوستیک و زاویه دید، از تالار اصلی تئاترشهر هم بهتر است، اما ایراداتی هم دارد. به طور مثال لابی، اتاق‌های گریم و رختکن آن کوچک است. سال‌هاست که طرح توسعه تماشاخانه سنگلج از پیش از انقلاب تا به امروز به سد بوروکراسی و کاغذ بازی‌های اداری خورده است!

نصیریان در پایان اظهار امیدواری کرد: امیدوارم که امسال با مساعدت شهرداری تهران، شورای شهر و همینطور شهرداری منطقه (که همگی هم در همین خیابان مستقر هستند)، این طلسم شکسته شود.

حسین طاهری، رییس اداره کل هنرهای نمایشی سخنران بعدی این مراسم بود و طی سخنانی کوتاه ضمن تشکر از هنرمندانی که اجازه ندادند تا چراغ‌های سنگلج و یا تالارهای دیگر خاموش شود، گفت: تمام ابزار قانونی خود را به کار خواهیم گرفت تا طرح توسعه سنگلج بالآخره به سامان برسد.

در پایان مراسم شب چراغ، علی نصیریان با روشن کردن چراغ‌های نمادین نمایش‌های این تماشاخانه را افتتاح کرد.

گفتنی است در این مراسم هنرمندانی همچون؛ اسماعیل خلج، داریوش مؤدبیان، هرمز هدایت، آتش تقی‌پور، حمید منوچهری، کاظم هژیرآزاد، احمد علامه‌دهر، خسرو احمدی، حسین مسافر‌آستانه، علی بی‌غم، شهرام کرمی، اتابک نادری، طوفان مهردادیان، اکبر عبدالعلی‌زاده، عباس عبدالعلی‌زاده، علیرضا غفاری، علی یدالهی، آزاده پورمختار، ناهید مسلمی، مائده طهماسبی، آرزو افشار و ... حضور داشتند.

تماشاخانه سنگلج این روزها میزبان دو نمایش "الماس و شهر تارا" به کارگردانی میثم یوسفی و "مَم و زین" به کارگردانی تینو صالحی است. این نمایش‌ها به ترتیب در ساعت‌های 18/30 و 20 به روی صحنه می‌روند.

انتهای پیام/32/