به گزارش خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین، ملیحه بلالی 30 سال سابقه تدریس خیاطی دارد و از 21 سال پیش زیر پوشش سازمان فنی و حرفه‌ای به علاقه‌مندان آموزش می‌دهد تا هنرجویان پس از پایان دوره، مدرک بین‌المللی در این زمینه دریافت ‌کنند.

خانم بلالی چگونه با خیاطی آشنا شدید؟

من از کلاس اول راهنمایی بدون آموزش دیدن کار خیاطی را آغاز کردم. در آن زمان مجلات بوردا به وفور در ایران وجود داشت و من آنها را می‌خریدم و از هر لباسی که خوشم می‌آمد با استفاده از الگوهای مجله آن را می‌دوختم. دایی من خیاط بود و وقتی سنم بیشتر شد از او هم چیزهایی یاد گرفتم. بعد از آن به ایتالیا و روسیه رفتم و اصول طراحی لباس را آموزش دیدم.

شما از چه شیوه‌ای برای آموزش خیاطی استفاده می‌کنید؟

اطلاعات من در زمینه خیاطی بسیار به روز است چون با کشورهای خارجی ارتباط دارم و از آنها کتاب یا الگوهای جدید دریافت می‌کنم. در بیشتر آموزشگاه‌های ایران سبک مولر، گرلاوین و ... آموزش داده می‌شود اما من خیاطی را به شیوه تجاری آموزش می‌دهم و اگر هنرجو به این کار علاقه داشته باشد به راحتی می‌تواند وارد بازار کار شود.

شیوه تجاری چه تفاوتی با شیوه‌های دیگر دارد؟

این شیوه کاملا متفاوت با آن چیزی است که به عنوان دوخت خانگی به خانم‌ها آموزش می‌دهند. در واقع شیوه تجاری معمولا توسط آقایان استفاده می‌شود و از نظر الگوسازی و دوخت راحت‌تر و تمیزتر است. برای نمونه وقتی به جیب یا یقه یک لباس که با شیوه تجاری در تولیدی دوخته شده نگاه کنید متوجه می‌شوید که دوخت آن بسیار تمیز و متقارن است، اما دوخت همین جیب و یقه در خانه با وجود اینکه زحمت بیشتری می‌برد آن ظرافت و زیبایی را ندارد.

یک خیاط چه نیازی به دانستن اصول طراحی لباس دارد؟

در آموزشگاه ما رشته‌های مختلف هنرهای دستی، خیاطی و طراحی لباس وجود دارد و معمولا خانم‌ها در کلاس‌های مختلف شرکت می‌کنند ولی به طراحی لباس توجهی ندارند. اما بعد از اینکه با توصیه من در آن کلاس‌ها شرکت می‌کنند متوجه می‌شوند که دریچه جدیدی در کار خیاطی به رویشان باز می‌شود. متاسفانه در ایران به طراحی لباس اهمیت زیادی داده نمی‌شود. در مزون‌های ما وقتی کسی برای سفارش لباس مراجعه می‌کند، به همه آنها در هر سنی که باشند یک ژورنال نشان می‌دهند تا مدل لباس را انتخاب کند، در حالی که در کشورهای اروپایی چنین کاری انجام نمی‌شود و ژورنال مختص جهان سوم است. در آن کشورها با مشتری مشاوره می‌کنند و سوالاتی درباره نوع مجلس، محل آن، روز یا شب، نسبت او با میزبان و حتی سایز جواهری که قصد دارد با آن لباس استفاده کند می‌پرسند تا لباسی متناسب با آن طراحی کنند. ما هم مشتری را راهنمایی می‌کنیم و اگر به دیدن ژورنال اصرار داشت و لباسی را انتخاب کرد که برای او مناسب نبود با بیان دلیل به او توضیح می‌دهیم که چرا آن لباس مناسب او نیست و با در نظر گرفتن سن، عیوب اندام، نوع مجلس و... برای او لباس طراحی می‌کنیم.

آیا هنرجوهای شما وارد بازار کار می‌شوند؟

آموزشگاه ما خیلی شناخته شده است و از شهرهای مختلف ایران و کشورهای اطراف هنرجو داریم. معمولا کسانی که بخواهند برای استفاده شخصی خیاطی کنند اینجا نمی‌آیند. اکثر هنرجوهای ما افراد تحصیل کرده‌ای هستند که موفق نشده‌اند شغلی بیابند و در اینجا آموزش می‌بینند که بتوانند شغلی پیدا کنند. در 2 سال گذشته بیش از 300 نفر از هنرجویان من وارد بازار کار شدند و حتی بعضی از آنها در کشورهای خارجی مشغول به کار هستند. خود من برای کانادا، آلمان و...لباس می‌فرستم. در سال‌های گذشته نگاه مثبتی به خیاطی وجود نداشت و در تلویزیون ما هرگاه می‌خواستند زنی را بیچاره و مفلوک نشان دهند، او را در حال خیاطی کردن نشان می‌دادند در حالی‌که کار در مزون درآمد بالایی دارد و امروزه خیاط‌ها خیلی عالی کار می‌کنند.

آموزش طراحی لباس در ایران و خارج چه تفاوتی دارد؟

در ایران کلاس‌های طراحی همیشه در یک محیط بسته برگزار شده و استاد یک نمونه را می‌کشد تا شاگردان از آن کپی کنند، اما در اروپا این طور نیست و برای آموزش به پارک، موزه و... می‌روند و با الهام از آنچه می‌بینند طراحی می‌کنند. مثلا به یک میدان می‌روند و استاد می‌گوید از این فواره الگو بگیرید و یک لباس دراپه طراحی کنید. شیوه آموزش آنجا طوری است که شاگرد فقط از استاد یاد نمی‌گیرد بلکه از همه افرادی که در کلاس هستند و طرح‌های آنها چیز یاد می‌گیرد. با وجود این زمانی که در ایتالیا دوره می‌دیدم به من گفتند تصور نمی‌کردیم ایرانی‌ها چنین توانایی داشته باشند و در مدرک من نوشتند آموزش به کسی که آموزش دهنده است. وقتی آنجا رفتم متوجه شدم ما چندان از آنها عقب نیستیم. البته خیلی از آموزشگاه‌های ایران هنوز به شیوه 30 سال پیش آموزش می‌دهند ولی ما از اساتید خارجی دعوت کرده و برای این کار هزینه می‌کنیم تا از آنها یاد بگیریم و بعدا بیشتر استفاده کنیم.

آموزش طراحی لباس در دانشگاه و آموزشگاه‌های خصوصی چه تفاوتی دارند؟

من دانشجوهایی دارم که لیسانس طراحی لباس دارند. اطلاعات تئوری آنها عالی است اما از نظر عملی زیر صفر هستند و این موضوعی است که همه از آن اطلاع دارند. ضعف اطلاعات اساتید و به روز نبودن آنها باعث می‌شود کسی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شود نیاز دارد به کلاس‌های خارج از دانشگاه برود تا اطلاعات خود را کامل کند و بتواند از آن در بازار کار استفاده کند.

انتهای پیام/