به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین، نشست خبری نمایش " در انتظار گودو" به کارگردانی همایون غنیزاده صبح امروز (چهارشنبه 16بهمن) در سالن کنفرانس تئاتر شهر برگزار شد. در این نشست همایون غنیزاده، پیمان معادی، رضا بهبودی، علی سرابی، رامین سیار دشتی و نورالدین حیدری ماهر (تهیه کننده) حضور داشتند.
غنیزاده در ابتدای نشست گفت: "در انتظار گودو" بهترین نمایشنامه قرن است و اجرای آن در شرایط مناسب در یک سالن بزرگ و با مدت تمرینات طولانی آرزوی من بوده است که فکر میکنم دارد محقق میشود. اگر استعاری و تمثیلی به آن نگاه کنیم به نظرم داستان قرن حاضر را تحلیل میکند و با شرایط امروز سازگار است و کنکاش پیچیدهای از روابط بشری دارد.
رضا بهبودی در ادامه سخنان غنیزاده اضافه کرد: در این نمایش نقش استراگون را بازی میکنم. هر متنی برایم یک ناشناخته است یک بار عکسی از نمایش ادیپوس دیدم که صحنه پر از عصا بود و مرا به این فکر انداخت که کل ماجرای بازیگری در واقع بکارگیری هزاران عصا است که باعث میشود یک قدم برداری؛ هر تجربهای که بازیگر از آن استفاده میکند گویی یک عصا را به کار میبرد. متن "در انتظار گودو" شما را به جایی ناشناخته میبرد که شاید هیچ کدام از آن عصاها به درد آدم نخورد. این کار هم نیاز به خیلی چیزها داشت از جمله هدایت کارگردان ضمن این که من 10 سال پیش این نقش را با کارگردانی علی علیزاد بازی کرده بودم، اما بازهم احساس میکردم که با متنی ناشناخته رو بهرو هستم و برای اولین بار است که با آن مواجه میشوم و این حرکت از شناخته به ناشناخته برایم جذاب بود.
پیمان معادی هم که نقش ولادیمیر را در این نمایش بازی میکند گفت: نه تنها تئاتر بلکه هر پروژهای برایم تجربه خوب و دلچسبی است اگر بدانی از مسیری که انتخاب کردی چه میخواهی. در برخورد با این نمایشنامه با اهدافی آمدم که هر روز دارم به آن نزدیکتر میشوم؛ ضمن این که من آدم تمرین هستم و در سینما هم زیاد تمرین میکنم. البته این که در سینما تمرین کم است و در تئاتر باید نفسگیر و طاقتفرسا باشد، ترجیح می دادم 6 ماه دوم سال استراحت کنم و از سینما دور باشم و کار تئاتر کنم. تئاتر آدم را از زندگی میاندازد و مرا از سینما دور کرد. من از سینما آمدهام و هنوز تئاتر را به خوبی نمیشناسم از رضا بهبودی و دیگران کمک گرفتم و غنی زاده هم کار را بدرستی هدایت میکرد. در نهایت دوست دارم که بگویم شیوه جدیدی از بازیگری برایم تجربه شد که سالها به دنبال آن بودم. همیشه جنس بازیگری باستر کیتون را دوست داشتم ولی هیچ وقت در آن فضای رئال امکان بروزش را نداشتم و این امکان داشت کم رنگتر میشد. این شیوه بازیگری در تئاتر برای خودم نو بود با فضای اگزجره، وجهی از بازیگری را تجربه کردم که در سینما هم به کار میآید.
رامین سیار دشتی بازیگر نقش لاکی نیز توضیح داد: میدانستم با یکی از گردن کلفتترین متنهای نمایشی قرن 20روبرو هستیم و خوشبختانه گروه هم یکدست و یکپارچه بود. اساتیدی که آرزو داشتم زمانی در کنارشان بازی کنم. نقش لاکی یکی از سختترین نقشهاست چرا که بازی بدون کلامی دارد و در نمایشی که به نوعی مرکزیت آن بر سکوت آدمها است. آدمها برای فرار از سکوت به هیاهو رو آوردند. در اینچنین جنس اتفاق، پیدا کردن لحظات سکوت به نظرم خیلی مهم است و برای بازیگری که در سکوت بازی میکند سختتر هم میشود. تمام تلاشم را به کار گرفتم که آنچه را که خواست کارگردان است را اجرا کنم.
علی سرابی دیگر بازیگر این نمایش هم گفت: من حدود یک ماه است که به گروه پیوستم پیش از آن از سوی همایون غنیزاده برای بازی در نمایش " ملکه لینین" دعوت به کار شدم هم به علت کار تصویر نتوانستم با او همکاری کنم اتفاقا هم آن کار کنسل شد و همان روز دوباره دستیارش با من تماس گرفت و این بار برای "در انتظار گودو" دعوت شدم و من پذیرفتم. پیش از من صابر ابر این نقش را داشت که به علت کاری که برایش پیش آمد نتوانست همرا گروه باشد و من جای او آمدم .درباره این که چرا این کار را قبول کردم یکی این بود که متن یکی از معروفترین متون نمایشی دنیا است و برای هر بازیگری تجربهای نو خواهد بود. در نمایش "کالیگولا" که غنیزاده کارگردان آن بود نتوانستم با او همکاری کنم ولی همیشه دوست داشتم که به من پیشنهاد کار بدهد. دلیل بعدی هم حضور بازیگر مورد علاقهام رضا بهبودی در این کار است که یکی از بهترین بازیگران تئاتر ایران است.زرامین سیار دشتی بازی خاص و ویژهای دارد. پیمان معادی هم که قبلا در کنارش بازی داشتم و بازیگر بزرگی است.زخوشحالم که پس از سالها در سالن اصلی تئاتر شهر تئاتری که به معنای کلمه تئاتر است و در خور سالن اصلی است به صحنه میرود. این نمایش تماشاگر زیادی خواهد داشت و من چون دیر به گروه پیوستم از بیرون که به کار نگاه میکنم میبینم که هم مخاطب خاص و هم عام را راضی خواهد کرد.
نورالدین حیدری ماهر تهیهکننده " در انتظار گودو" گفت: اسفند سال گذشته همایون غنیزاده با من تماس گرفت و پیش تولید را در اردیبهشت شروع کردیم میدانستم که دو پروژه کاری سنگین دارد و او از توقعاتش هیچ وقت پائین نمیآید از من خواست که کار دیگری را نپذیرم که البته من نتوانستم ولی حداقل 10 اثر را نپذیرفتم تا آزادتر این کار را انجام دهم.
غنی زاده درباره طراحیهای نمایش توضیح داد: وقتی راجع به فرم و طراحی لباس و دکور صحبت می کنیم واقعا بعضی از فرمها و طراحیها اجتنابناپذیر است و ارتباط مستقیم با مفهوم دارد و راه گریزی نیست شما نمیتوانید چیزی فرای متن به آن اضافه کنید. صحنه خالی و یک درخت و پشته از مقتضیات متن بکت است و دکوری به غیر از آن نمیشود به کار برد. بطور مثال استفاده از کلاه ملون در توضیح متن و با قلم بکت آمده است شاید در نمایشنامه دیگری بشود دخل و تصرف کرد اما در این نمایش جرات نداشتم چرا که متن بسیار عجیب، ظریف و فلسفی است و هر گونه دخل و تصرف ترک کوچکی را به روی آن ایجاد میکند که ممکن است تمام اجرا را بیصدا ویران کند. ممکن است راه را بیصدا و اشتباه بروید به طوری که خودتان هم متوجه نشوید. در واقع یکی از سختیهایی که هر کارگردان و تیم اجرایی را مرعوب میکند،توضیح صحنه است. گونترگراس در اینباره گفته است: کارگردانی که در اجرای "در انتظار گودو" میخواهد حرف بیشتری از گودو داشته باشد به یکی از دلقکهای بکت تبدیل میشود.
او در ادامه افزود: البته در عین حال این کار باعث نمیشود که اجرا را صرفا نمایشنامهخوانی کرده باشیم بلکه خطوط نانوشته در نمایش را میخوانیم و به صحنه میآوریم. پیش از این هم چندین سال پیش "در انتظار گودو" را به صحنه بردم . اصلا من پس از خواندن این نمایش تصمیم گرفتم تئاتر کار کنم و پس از آشنایی با آن در این رشته تحصیل کردم در آن زمان کسی مرا نمیشناخت و با 4 بازیگر جوان تمرین میکردیم، اصرار داشتم در سالن اصلی اجرا کنم که نشد و در سالن خورشید تئاتر شهر به روی صحنه رفت و اولین تجربه تئاتر من بود. پس از اجرای " کالیگولا" استاد سمندریان به من گفت این نمایش را دوباره کار کنم و مرا دوباره تحریک کرد.
غنیزاده در پایان گفت: باید به تئاتر ارج گذاشت ما همه نگران احترامی هستیم که از تئاتر گرفته شده است و ما در گروهمان تلاش کردیم این احترام را به آن برگردانیم.
یادآور میشود "در انتظار گودو" از روز جمعه 18 بهمن ماه هر شب راس ساعت 20 و 30 دقیقه در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر به صحنه میرود.