گزارش سرویس مد و لباس هنرآنلاین//
از خودتان بگویید و اینکه چه طور وارد کار طراحی لباس شدید؟
دنیا عمرانی هستم. دارای فوق دیپلم ICT و لیسانس طراحی لباس از دانشگاه علم و فرهنگ. بعد از پایان تحصیلاتم در مقطع فوق دیپلم تصمیم گرفتم وارد بازار کار شوم اما متوجه شدم علاقهای به آن رشته ندارم. وقتی علایقم را بررسی کردم به این نتیجه رسیدم که به لباس علاقه زیادی دارم و این رشته برای تحصیل و کار من مناسب است. از سال ۸۴ در دورههای آزاد خیاطی و الگو سازی شرکت کردم و بعد شروع به کار خیاطی کردم. در آن زمان باز هم احساس میکردم چیزی کم دارم و نیاز به تحصیلات آکادمیک هست بنابراین در کنکور هنر شرکت کردم و در رشته طراحی لباس قبول شدم و همزمان با تحصیل کار میکردم.
شروع کار حرفهای شما به چه صورت بود؟
من از صفر شروع کردم. مقدار کمی پول از مادرم گرفتم و تعدادی مانتو دوختم و نمایشگاه کوچکی برگزار کردم برای اقوام و دوستان که استقبال زیادی از آن شد و فروش خوبی داشت. این کار باعث تشویق من شد و باعث شد ایرادات کارم را هم بشناسم که مثلا از چه پارچههایی استفاده کنم یا طرح و دوخت چه طور باشد. بعد از آن جدیتر کار کردم و کارهایم را در فروشگاه یکی از دوستانم برای فروش گذاشتم. یک بار که با برادرم از کارها عکاسی میکردیم خیلی اتفاقی تصمیم گرفتیم عکسها را روی اینترنت بگذاریم تا دیگران هم ببینند و اگر خواستند سفارش بدهند. در واقع من از اولین کسانی بودم که کارهایم را در اینترنت نمایش دادم و بعد از آن افراد دیگری هم این کار را کردند و جوی به وجود آمد که تاثیر زیادی داشت و باعث شد الان کارها پیشرفت زیادی داشته باشند.
برای طراحی یک لباس چه نکاتی را در نظر میگیرید؟
یک بخشی حالت هنری کار است و یک بخش دیگر حالت بازاری است. گاهی یک طرح فقط برای دل خودم است و حتی ممکن است کسی آن را نپوشد. اما وقتی بخواهید به عنوان کار به این موضوع نگاه کنید باید سلیقه مردم، شرایط جامعه، رنگها و شکل کار را در نظر بگیرید. همه اینها روی طراحی اثر میگذارند. اینکه لباس کجا قرار است پوشیده شود مهم است. بعضی از طرحها پارچههای ساده دارند با مدل های پیچیده و بعضی دیگر برعکس هستند. این بستگی دارد به اینکه در آن زمان مردم چه چیزی را بیشتر میپسندند، لباس ساده یا شلوغ و پیچیده.
رعایت چه نکاتی در طراحی یک لباس میتواند ایرانی بودن آن را نشان دهد؟
در سالهای اخیر به ایرانی بودن کارها توجه زیادی شده و مانتوهایی تولید شدهاند که به آنها سنتی میگویند و در آنها از پارچههای سنتی یا طرحهای بته جقه استفاده میشود. ولی متاسفانه ما کارخانه پارچهبافی نداریم که بتوانیم پارچههایی با طرحهای سنتی و ایرانی خودمان ارائه دهیم. بنابراین مجبور میشویم از پارچههای هندی استفاده کنیم که نقوش آنها به ما نزدیک است.
برای تولید لباسها چه مراحلی را طی میکنید؟
بعد از اینکه کار را طراحی کردم یک نمونه از آن دوخته میشود تا ایرادهای آن گرفته شود و تغییرات لازم در آن ایجاد شود. بعد سایزبندی شده و در سایزهای مختلف دوخته میشود و با توجه به نیاز مشتری روی تیراژ میرود. الان مشتریانی از شهرهای مختلف مثل اصفهان، قم، اراک و.. داریم که یا مغازه هستند یا مزون و کارها را با نام خودمان عرضه میکنند. با توجه به سفارش آنها تیراژ یک کار ممکن است به ۱۰۰یا ۲۰۰ عدد برسد.
قیمت کارهای شما طوری هست که طیف مخاطبین گستردهای داشته باشد؟
تا به حال قیمتهای ما متوسط بوده و حتی نسبت به مزونهای دیگر پایینتر است و سعی کردهایم مشتری عام داشته باشیم. اما از این فصل سعی داریم کارهای خاص هم انجام بدهیم.
از نظر شما وضعیت طراحی لباس در ایران چگونه است؟
خیلی خوب است که در حال پیشرفت هستیم و این را مدیون کسانی هستیم که در این شرایط و با محدودیت پارچه و امکانات کار میکنند. الان لباسهای ما فرق زیادی با قبل دارد. سالهای قبل مانتوها فقط مشکی بود اما الان با استفاده از پارچههای خارجی تنوع زیادی در مانتوها هست. اما نکته اینجاست که با این شرایط تا یک جایی امکان پیشرفت داریم و بعد از آن بستگی به شرایط جامعه دارد. چون ما تولیدات پارچه نداریم و سلیقه طراح به دست وارد کننده پارچه میافتد. اگر کارخانههای نساجی فعال شوند کمک زیادی به طراحان میکنند. تا اینجا طراحان در طراح و دوخت تلاش زیادی کردهاند اما از اینجا به بعد بستگی به شرایط جامعه دارد.
انتهای پیام/