به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین ؛ بهزاد فراهانی که بعد از چندین سال دوری از تئاتر بار دیگر در مقام کارگردان و بازیگر، قرار است از هفته آینده نمایش "خون و گل سرخ" را در تالار حافظ به روی صحنه ببرد، صبح امروز در نشست خبری این نمایش که در خانه تئاتر برگزار شد به تشریح روند شکل‌گیری و نگارش نمایشنامه این اثر از آغاز تا امروز پرداخت.

فراهانی با بیان اینکه در حدود پنج سال گذشته، پنج نمایشنامه از جمله "دختر خانم گل می‌چیند"، "ماه منیر"، "دزدمونا"و... را برای اجرا ارائه کرده، گفت: متاسفانه بعد از نمایش "فیروزه" در حالیکه سه بار نوبت اجرا در تئاتر شهر داشتم اما هر بار با تمهیداتی که هیچ کس مسئولیت آنها را برعهده نمی‌گیرد امکان اجرا برایم فراهم نشد و در این پنج سال گروه "کوچ" حسرت‌مند به اجرا فکر کرد و نتوانست کاری را روی صحنه ببرد.

فراهانی ادامه داد: "خون و گل سرخ" در اصل فیلمنامه‌ای بود که قرار بود با کمک بخش فرهنگی سفارت فرانسه آن جلوی دوربین ببرم اما امکان آن مهیا نشد و نهایتا بعد از این مدت اعضاء گروه از من خواستند که نمایشنامه‌ای را ارائه بدهم که حتما تصویب بشود. البته نه به آن معنی که نوعی چرب زبانی و چسبندگی به شرایط موجود در کار وجود داشته باشد. و نهایتا من هم ظرف مدت 3،4 ماه فیلمنامه "خون و گل سرخ" را که در حدود 40 سکانس بود هم از نظر محتوایی و هم از نظر تکنیک به نمایشنامه تبدیل کردم و برای اجرا به مرکز ارائه دادم.

این کارگردان پیشکسوت تئاتر با بیان اینکه این کار بیرون از رئالیزم معمول تئاتر ایران و متاثر از نویسندگان آمریکای لاتین در گونه رئالیزم جادویی است، گفت: چیزی که بیش از هر چیزی دیگر در این متن رخ نشان می‌دهد نقد عملکرد مردم در عرصه‌های ویژه تاریخی است و در شیوه اجرا نیز با اینکه اجرای این متن بدون بهره‌گیری از سیستم تخته حوضی و تعزیه کمی مشکل است اما سعی کردم که مانند "داش آکل" و "مریم و مرداویج" نسبت به آنچه در هنر آئینی ملی ما وجود دارد وفادار بمانم.

کارگردان نمایش "گل و قداره" در بخش دیگری از صحبت‌هایش با اشاره به اینکه آنچه در این نمایش در عرصه تکنیک به نمایش می‌گذاریم نشان دادن توانایی‌های تئاتر در برابر سینما است، اضافه کرد: برخلاف آنچه انگاشته می‌شود "خون و گل سرخ" نشان دهنده توانایی تئاتر ملی ما است و امیدوارم که روشنفکران تئاتر بیش از اینکه به بهزاد فراهانی و آرم پیشانی او توجه کنند به امکاناتی که در این کار نهفته است توجه بکنند.

این هنرمند تئاتر همچنین درباه قصه این نمایش نیز گفت: شخصیت اصلی این نمایش یعنی علی ناصر محمد، فرزند اصلی فردی است که تمام عمرش را برای اربابی بزرگتر از خودش پرواربندی می‌کرده و داستان نمایش از مرگ این پدر شروع می‌شود و پسری جنازه پدر را به قبرستان می‌برد که عقلش 5 سال و سن‌اش 25 سال است. این پدر در سراسر قصه با اینکه مرده حضور دارد و پسرش را از نزدیک شدن به مردم مردم دور می‌کند، زیرا که این پسر در این 25 سال هیچ ارتباطی با مردم نداشته و فقط در دامن مادرش زندگی کرده است. اما مردم بخاطر نیازهایشان با مراجعه به این پسر، او را تشویق می‌کنند که خون بریزد و سلاخی کند. در این فرآیند خانه مصادره شده آنها تبدیل به مدرسه‌ای می‌شود که معلمی زیبا و فهیم دارد و کم کم فرهنگ وارد این ملک می‌شود و ادامه این فرد به رشدی می‌رسد که بعدها هدیه کننده فرهنگ، صلح و مهربانی نسبت به مردم می‌شود.

فراهانی همچنین در پاسخ به این سوال که با توجه ویژگی‌های سنتی و ملی این نمایش چرا این نمایش در سالن سنگلج اجرا نکرده، با قدردانی از مدیران تالار حافظ و به ویژه مهندس زعمی در بنیاد رودکی، اظهار داشت: این نمایش در واقع برای اجرا در تماشاخانه ایرانشهر نوشته شده بود و قرار بود در آنجا اجرا شود اما عملکرد تاسف‌آور مدیرعامل ایرانشهر امکان اجرا در آنجا را از من گرفت. ضمن اینکه سالن سنگلج با ساختار اجرایی تئاتر آئیینی ما همخوانی ندارد و به خاطر اینکه تالار مولوی و تئاتر شهر را نیز به من ندادند، طبیعتا برای من تالار حافظ می‌‌ماند که امکانات اجرای لازم را برای این نمایش داشت.

او درباره تمرینات این نمایش نیز توضیح داد: سالن رودکی برای تمرین در اختیار من بود که امتیاز بسیار مغتنمی بود منتها ما در طول تمرین دچار بدشانسی‌هایی از جمله مسافرت شخصیت اصلی‌مان و درگیر شدن یکی دیگر از نقش‌های ما با پروسه صدا و سیما بسیار آزارم داد اما خوشبختانه از عهده آن برامدیم. ضمن اینکه در این کار فقط و فقط از بچه‌های تئاتری استفاده کردم و حتی دخترم را نیز به این کار دعوت نکردم و امیدوارم که در پرداخت دستمزد پرسنل تئاتر "خون و گل سرخ" که نزدیک به 50 نفر هستند و افزون بر سه ماه است که با جان و دل و همه توان در کنارم بودند خجالت نکشم.

فراهانی همچنین با بیان اینکه متاسفانه در نظام هنری این مملکت نیروی بازدارنده زیادی وجود دارد که ناشی از عدم اعتماد سیاست‌گذاران به هنرمندان است، گفت: مواردی هست که من از همین جا به آقای جنتی، وزیر ارشاد توصیه می‌کنم که وضعیت آنها را مشخص کند چراکه اگر به آنها پرداخته نشود آش همان است و کاسه همان.

این بازیگر و کارگردان تئاتر ادامه داد: یکی اینکه تکلیف تفاوت بین خودی و ناخودی را حل کنید و تئاترهای مسخره‌ای را که دویست نفر تماشاگر ندارد را با هزینه‌های دویست میلیونی در تالار وحدت روی صحنه نبرید و خبرگان ما را به خانه ننشانید. استاد مشایخی هنوز بازیگر قدرتمندی است، استاد بهمن مفید جایش روی صحنه ما خالی است. دوم اینکه دستاوردهای خانواده تئاتر را زیر تیغ نادانی نبرید. قرارداد تیپ و تعیین دستمزدها برای تئاتر حرفه‌ای بزرگترین دستاورد ما بوده و زیر ضرب بردن این معنا فرصت می دهد که از ینگه دنیا بیایند و هنوز وارد نشده بهترین سالن های حرفه‌ای ما را با پول خوب در اختیار انها بگذارند. این نوع مدیریت به هنر شریف این مملکت لطمه می‌زند. و سوم اینکه شفاف سازی بودجه تئاتر به ویژه تئاترهای سالن‌های حرفه‌ای تا کی باید مانند یک آرزو باقی بماند.

این هنرمند در پایان خاطر نشان کرد: نکته‌ای هم باید بگویم که اگر به آن اشاره نشود به نظرم نوعی نمکدان شکستن است و آن اینکه من در رابطه با سانسور همیشه نعره کشیدم و معترض بودم اما امروز به همه همکارانم خبر می‌دهم که در بازبینی شب گذشته نمایش ما افرادی که به تماشای کار من آمدند هیچ چیز را سانسور نکردند و از آنها تشکر می‌کنم.

انتهای پیام/32/