رسول صادقی رئیس هیئت مدیره انجمن منتقدان و نویسندگان خانه تئاتر در گفتوگو با خبرنگار هنرآنلاین با ذکر این مطلب افزود: ابتدا باید بگویم که انجمن منتقدان و نویسندگان خانه تئاتر با کانون ملی منتقدان جمهوری اسلامی ایران تفاوت هایی دارد چرا که انجمن خانه تئاتر در برگیرنده تمام فعالان رسانهای حوزه تئاتر از جمله رسانههای مکتوب دیداری ، شنیداری و مجازی میشود. ماهیت ما کاملا صنفی است و دغدغهمان مسائلی چون بیمه مسکن و بیکاری اعضا است.
او دربیان مشکلات انجمن منتقدان و نویسندگان توضیح داد:یکی از چالشهایی که با آن روبرو هستیم این بود که وقتی خانه تئاتر و مرکز هنرهای نمایشی برای قراردادهای تیپ با یکدیگر به توافق رسیدند انجمن هم درخواست خودش را نوشت و با وجود تایید خانه تئاتر مرکز هنرهای نمایشی آن را نپذیرفت. تعریف ما این بود که با وجود اینکه بعضی از فعالان رسانهای روابط عمومی نمایشها هستند برای این کار باید دستمزد مشخص داشته باشند معمولا کارگردانها هرچقدر دوست داشته باشند به روابط عمومی کار میدهند و ممکن است حقی در این جا ضایع شود.اما این درخواست ما رد شد در مورد کارشناسی ها و نقد و بررسی و مسائل پژوهشی هم همین مشکل را داشتیم و داریم. متاسفانه در دوره معاونت هنری گذشته تمام مسائل قرارداد های تیپ از بین رفت.
صادقی در ادامه افزود: من باتوجه به اینکه روابط عمومی سازمان سینمایی را در دست دارم باید بگویم که مسیر احترام به اصناف در سینما وجود دارد اما در تئاتر نیست. در دوران مدیریت حسین پارسایی اندکی به این موضوع توجه شد اما از آن دوره به بعد کنار گذاشته شد.قرار بود کارشناسانی از رشتههای مختلف خودشان تعیین کننده مبالغ قرارداهای تیپ باشند که این اتفاق نیافتاد . ما به نوبه خود در انجمن مکرر بیانیه دادیم و سمینار برگزار کردیم چراکه دستمزد فعالان رسانه در تئاتر و معمولا هنر از پائینترین دستمزدهای رسانهای دست. به طور مثال فلان سایت تخصصی تئاتر که از هزینه دولت هم به آن تزریق میشود هنوز بابت یک مطلب 40هزار تومان پرداخت می کند و این قیمت نسبت به 3سال پیش هرگز افزایش پیدا نکرده است . همان طور که اشاره شد همه کار در انجمن منتقدان کردیم، نامه سرگشاده فرستادیم که دستمزدها معیار مشخص داشته باشد. وقتی انجمن صنفی روزنامه نگاران بود وضع ما بهتر و با آنها تعامل خوبی داشتیم از طریق آنها میتوانستیم بخشی از اهدافمان ار پیگیری کنیم. در حال حاضر نهاد صنفی ارشد در حوزه روزنامه نگاری نداریم .
فعالیت رسانهای تئاتر یک زیر شاخه تخصصی است. اصولا رسانه ها کم به تئاتر میپردازند . یک روزنامه در یک هشتم صفحات فرهنگی خود به تئاتر می پردازد. تصور غالب سردبیران آنها این است که تئاتر مخاطب ندارد و مشکل از اینجاست که اکثر سردبیران رسانهها پا به تئاتر نمی گذارند.
رئیس روابط عمومی سازمان سینمایی تاکید کرد: نباید بنشینیم تا یک تئاتر سرو صدا کند تا به دیدن آن برویم . چند سال یکبار رفتن به تئاتر و دیدن یک کار برجسته به طور مثال اثر استاد بیضایی برای یک سردبیر کافی نیست و او را در جریان روند تئاتر کشور قرار نمیدهد. این مسئله به فراگیر شدن تئاتر کمک میکند وقتی تئاتر فراگیر شود و یک سردبیر بداند که تئاتر تنها مخاطب تهرانی ندارد بلکه به طور مثال در بوشهر هم مخاطب دارد صفحه بیشتری را به آن اختصاص می دهد. در هر حال مسئولان رسانه ای باید وقت بگذارند و از جاهای فرهنگی دیدن کنند.
رئیس هیئت مدیره انجمن منتقدان و نویسندگان خانه تئاتر درباره برنامههای اجرایی این انجمن گفت: جشن سالانه انجمن منتقدان تئاتر را در حالی برگزار میکنیم که بخشی از آن را به مسابقه مطبوعاتی اختصاص دادیم که 12سال است در در 7 گرایش مختلف در حال برگزاری است . به دنبال آن هستیم که به فعالان رسانه های دیداری و شنیداری هم بپردازیم و به دنبال مکانیزم داوری آن هستیم .
او افزود: در همین جشن 3 کارگردان که در طی سال اثرشان به روی صحنه رفته است از سوی اعضای انجمن انتخاب میشوند. همچنین در حوزه رسانه هم نکوداشتهایی داریم.همچنین برای نمایشهایی که تقاضا و اشتیاق داشته باشند جلسه نقد و بررسی برگزار میکنیم. سمینارهایی چون تاثیر نقد در تئاتر و تاثیر تئاتر در نقد ، آسیب شناسی تئاتر اجتماعی ، نقد نقد تئاتر،آسیب شناسی امنیت شغلی در تئاتر و غیره را برگزار کردیم .همچنین کلاسهای خبرنگاری سایبر، مولتی ویدیا ،کارگاه های آموزشی شیوه گزارش نویسی هنری در حوزه تئاتر و غیره را برگزار کردیم . با توجه به اینکه بودجه ما از همان بودجه کلی خانه تئاتر تامین میشود همه بدون چشمداشت مالی و بدون دریافت هیچگونه وجهی از سوی اساتید برگزار شد. متاسفانه 4سالی که گذشت برای همه اصناف هنری تلخ بود و حمایتها در حداقل بود.
انتهای پیام/