هادی محیط در گفتوگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: موضوع این حجم انتزاعی است که با متریال فلز(آهن) ساخته شده است. این اثر از نظر فضایی که اشغال کرده، بزرگترین حجمی است که تاکنون در شیراز نصب شده است. در این اثر به عناصر طبیعی مانند آسمان، طبیعت و درخت در کنار تاریخ توجه شده است.
او افزود: این حجم طوری طراحی شده که مخاطب حس میکند در ناخودآگاه خود آن را دیده است؛ در واقع هدف هنر هم همین آشنازدایی از ذهن مخاطب است.
این نقاش و مجسمهساز شیرازی افزود: معمولا حجمهایی که به عنوان اثر حجمی شهری در ایران ساخته میشوند به جز استثناهایی مطابق با معیارهای حجم شهری نیستند و اغلب همان آثار نمایشگاهی هستند که فقط در ابعاد بزرگتر ساخته شدهاند. این حجمها در واقع یک نوع عروسکسازی و کلیشهسازی از نمادها و نشانههایی هستند که در جاهای دیگر هم دیده شدهاند.
به اعتقاد این هنرمند، حجم شهری در واقع یک ژانر کاملا مجزا از مجسمهسازی است که به شیوه نوین وارد دنیای مدرن شده است و خصوصیات خودش را دارد. حجم شهری در غرب به نام پابلیکآرت شناخته میشود، یعنی هنری که برای عموم ساخته میشود. این هنر عمومی باید طوری ساخته شود که مجموعهای باشد از معرفی یک فرهنگ. یعنی باید بتواند از یک نماد برای یک موضوع خاص خارج شده و به یک موضوع همگانی تبدیل شود و به قول حافظ، هر کس از ظن خود بتواند یارش شود. این هنر باید بدون تنزل خود با همه مردم ارتباط برقرار کند.
او گفت: یک حجم شهری باید با شهر، خیابان، خانه، درخت و در واقع عناصر شهری پیوند بخورد و در واقع باید طوری باشد که بتواند تعاملی بین خود و فضای اطرافش برقرار کند. یک هنرمند اگر بخواهد یک حجم برای فضای شهری طراحی کند ابتدا باید به آن فضا رفته و با آن فضا ارتباط برقرار کند و رنگهای محیط، آب و هوا، بافت جمعیتی، خصوصیات فرهنگی و... آنجا را در نظر بگیرد. چیزی که اغلب در آثار شهری ما نادیده گرفته و باعث میشود اغلب آثار جنبه سفارشی و شعاری پیدا کنند.
"هادی محیط" با بیان اینکه مسئولان ما گاه تعریف درستی از حجم شهری ندارند، تاکید کرد: سفارشهایی که مسئولان در این خصوص میدهند، خیلی مشخص نیست و گاه مسائلی را به دنبال دارد. در واقع هیچ نوع مطالعه و بررسی از قبل برای ساخت یک حجم شهری انجام نمیشود و اغلب حجمهایی که ساخته میشوند بیشتر کلیشهسازی است و هیچ ارتباطی با فضایی که حجم در آن قرار گرفته، ندارد. کارکرد این آثار مشخص نیست و مخاطب را به خود جلب نمیکنند چون معیارهای حجم شهری را ندارند.
این هنرمند درباره وضیعت مجسمههای شهری شیراز گفت: با این که قدیمیترین مجسمه شهری که در شیراز نصب شده با تاریخ مجسمهسازی شهری ایران پیوند خورده و مجسمه سعدی است که توسط ابوالحسنخان صدیقی ساخته شده است، اما هنوز مجسمههای شهری در شیراز جایگاه خودشان را پیدا نکردهاند و مجسمه سعدی، صدیقی هم چندی پیش وضعیت بسیار بدی داشت و متاسفانه برخی روی آن خط نوشته بودند و تکههایی از آن نیز شکسته شده بود که به تازگی ترمیم شده است.
او افزود: گردشگران در تمام دنیا برای دیدن مجسمهها به شهرهای مختلف سفر میکنند اما در شیراز هنوز آنطور که باید کسی قدر مجسمه سعدی ابوالحسنخان صدیقی را نمیداند. باقی مجسمهها نیز چنین وضیعتی دارند.
او درباره مجسمههای دیگری که در دست ساخت دارد گفت: در حال حاضر طرح ساخت یک مجسمه دیگر از من پذیرفته شده است که امیدوارم بزودی شرایط ساخت آن فراهم شود.
انتهای پیام/ 320