به گزارش هنرآنلاین ؛ جایزه صلح ناشران آلمان در حالی امسال به سوتلانا آلکسیویچ، نویسنده و منتقد حکومت روسیه سفید، اعطاء می‌شود که این نویسنده و روشنفکر 65 ساله امید چندانی به دگرگونی سریع سیاسی در میهن خود ندارد و چند روز پیش در نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت به خبرنگاران گفت: "کسی که ۴۰ سال تمام در اردوگاه زندگی کرده، دیگر فقط می‌تواند در اردوگاه زندگی کند."

این نویسنده و روشنفکر منتقد روسیه سفید در نمایشگاه کتاب فرانکفورت از تمدن رنج در سال‌های حکومت اتحاد شوروی سابق سخن گفت.

این نویسنده‌ اهل روسیه سفید که کشورش او را به‌ کلی نادیده گرفته و پس از سالیان دراز زندگی در تبعید در اروپای مرکزی، امروز بار دیگر ساکن مینسک شده، از تمدن رنج و اشک سخن می‌گوید. وی می‌گوید که ۷۰ درصد مردم کشورش هنوز دلتنگ استالین هستند و او را می‌خواهند.

از نظر آلکسیویچ، در روسیه‌‌ای که تحت حکومت ولادیمیر پوتین است، مردم از سرمایه‌داری وحشی رنج می‌‌کشند. او می‌گوید که در روسیه سفید، به ‌ویژه نسل پیر از رژیم خودکامه‌ رئیس‌جمهور الکساندر لوکاشنکو حمایت می‌کند، زیرا از هر نوع تحولی می‌ترسد.

به نوشته دویچه‌وله، این روشنفکر منتقد اعلام کرد که ۲۵هزار یورویی را که با جایزه صلح ناشران آلمان توام است برای تحقق برنامه‌های آتی خود خرج خواهد کرد. او می‌خواهد کتاب‌های خود را در منطقه‌ای از روسیه سفید پخش کند و در اختیار مردم بگذارد که لوکاشنکو قصد دارد در آن نیروگاه اتمی بسازد.

سوتلانا آلکسیویچ در کتاب‌های خود نظر انسان‌های آسیب‌دیده، از جمله در فاجعه اتمی چرنوبیل و در جنگ افغانستان را بازتاب داده و همین امر او را به شهرت رسانده است.

از مستندنگاری‌های تحقیقی و بسیار دقیق این نویسنده می‌توان دریافت که در امپراتوری الکساندر لوکاشنکو، رئیس‌جمهور روسیه سفید، چه می‌گذرد و چرا این رژیم دیکتاتوری همچنان برقرار است.

منتقد روشنفکران و فرهنگ

سوتلانا آلکسیویچ روشنفکران را متهم می‌کند به اینکه پس از فروپاشی اتحاد شوروی سکوت اختیار کرده‌اند. او می‌گوید که اعضای حزب کمونیست اتحاد شوروی پیشین و فرزندان آن‌ها امروز با استفاده از خلاء قدرت وارد حکومت شده‌اند.

آلکسیویچ به دیگران گوش می‌سپارد و سخنان آن‌ها را ثبت می‌کند. پس از سرکوب تظاهراتی علیه لوکاشنکو در اواخر سال ۲۰۱۰ میلادی، زنی در همسایگی خانم آلکسیویچ به او می‌گوید: "دوره شماها به سر رسیده و به‌زودی همه‌تان را به زندان خواهند انداخت. بس کنید و این قدر مردم روسیه سفید را به لجن نکشید."

سوتلانا آلکسیویچ خوش‌بینی و خیال‌پردازی به خود راه نمی‌دهد. او در سال ۲۰۱۱ میلادی گفته بود که اپوزیسیون روسیه سفید فاقد یک شخصیت توانمند است و تمام برنامه‌‌اش را بیشتر بر نقد لوکاشنکو بنا کرده است.

آلکسیویچ در مصاحبه با روزنامه سوئیسی نویه تسوریشر می‌گوید که در یک منطقه روستایی زندگی می‌کند و نزد روستائیان روسیه سفید، عقل چندان جایگاهی ندارد و آن‌ها بیشتر با یک نوع زرنگی پرمزاح سخن می‌گویند و لوکاشنکو نمونه بارز آن است. او می‌افزاید که هیچ‌کس مانند لوکاشنکو نمی‌تواند کشورهای غربی را فریب دهد.

آثار و جوایز آلکسیویچ

نخستین کتاب آلکسیویچ با عنوان "جنگ چهره زنانه ندارد" که در سال ۱۹۸۳ میلادی به پایان رسید، بر اساس مصاحبه‌هایی تنظیم شده که نویسنده با سربازان بازمانده از جنگ جهانی دوم داشته است. این کتاب در پی روند شفافیت‌سازی پرسترویکا در اتحاد شوروی اجازه انتشار گرفت و در سال ۱۹۸۷ میلادی به زبان آلمانی انتشار یافت.

کتاب دیگر آلکسیویچ با نام "آخرین شاهدان - کودکان جنگ جهانی دوم" به سرنوشت خانواده‌ نویسنده در دوره‌ حکومت وحشت استالین می‌پردازد.

"چرنوبیل، یک گاه‌شماری آینده" عنوان اثری دیگر از نویسنده است که در اواخر دهه ۱۹۹۰ منتشر شد. آلکسیویچ با تحقیقات گسترده خود در منطقه‌ فاجعه اتمی، با انسان‌های آسیب‌دیده از تشعشعات اتمی تماس گرفته و از زبان آن‌ها سخن گفته است. این کتاب در آلمان توجه افکار عمومی را به خود جلب کرد.

‌سوتلانا آلکسیویچ تاکنون جایزه‌های متعددی از جمله؛ جایزه کتاب لایپزیگ در سال ۱۹۹۸ میلادی، جایزه صلح اریش ماریا رمارک شهر اوسنابروک در سال ۲۰۰۱ میلادی و جایزه پرارج ریچارد کاپوشینسکی لهستان برای رپرتاژ ادبی در سال ۲۰۱۱ میلادی دریافت کرده است.

همچنین این نویسنده در سال ۲۰۱۱ میلادی با بورس سازمان تبادل آکادمیک آلمان برای فعالیت ‌ادبی و تحقیقاتی خود در برلین زندگی می‌کند.

آخرین اثر سوتلانا آکسیویچ "زمان دست‌دوم؛ زندگی بر روی ویرانه‌های سوسیالیسم" نام دارد که در سال ۲۰۱۳ میلادی منتشر شده است.

انتهای پیام/32/