حافظ میرآفتابی؛ تصویرگر و مدرس هنر که عصر پنجشنبه در فضای نمایشگاه "صدوچهار پنجره" در گالری ممیز خانه هنرمندان پرفورمنسی را با موضوع مکالمه انسانی اجرا کرد؛ در گفت‏ وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین درباره این پرفورمنس گفت: از دیدگاه من انسان یعنی گفت‎وگو، انسان یعنی توانایی گفتن و شنیدن یعنی شنیدن آوای درون . این هنر اجرا را با همکاری همه حاضران در نمایشگاه ساختم و تلاش کردم تا مخاطب مسئول، سازنده و اجرا کننده اثر باشد.

وی افزود: از همه خواستم پشت به هم، پای اشعاری که در نمایشگاه روی دیوار قرار دارد، بایستند و هرکدام شعری را بلند بخوانند و همه آن شعر را بشنویم، سپس همه حاضران همراه با هم شعرها را با صدایی بلند بخوانند تا همهمه‎ای ایجاد شود. همه صدای هم را می‏ شنیدند. هرکسی شعری را خواند و همه شنیدند؛ همانگونه که ما در خلوت خود حرف‌هایی برای گفتن دارند و تنها خودشان آنها را می‎شنوند. بعد در آن همهمه‎ای که پدید آمد دیگر کسی صدای دیگری و حتی خودش را نشنید و این اتفاقی است که امروز برای نسل معاصر روی داده زیرا مکالمه در روزگار ما مخدوش شده است. توانایی شنیدن را از دست داده‎ایم.

این تصویرگر با اشاره به همنشینی شعر و تصویرگری در در نمایشگاه "صدوچهارپنجره" درباره ارتباط این نمایشگاه با پروفورمنسی که اجرا شد نیز اظهار کرد: این موضوع به گفت‎وگویی که میان اشعار و تصویرگری در نمایشگاه "صدوچهار پنجره" افتاده است کاملا مرتبط بود زیرا بین شاعرانی از نسل‎ها و همین‎طور ملیت‏های مختلف با تصویرگرانی از جهان‎های ذهنی و جغرافیای گوناگون مکالمه‎ای به وجود آمده که سابقه نداشته است. مکالمه‎ای که ماندنی است و ذهن را دگرگون می‎کند.

میرآفتابی ادامه داد: نمایشگاه به شکلی است که وقتی ما یک شعر را می‏خوانیم در خود شعر اتفاقات و دگردیسی‎های بسیاری وجود دارد که ذهن ما با آنها زندگی جدید را آغاز می‏کند. بعد ما به تصویرسازی‎ها می‎رسیم، آنها نیز جهان‎های جدیدی را برای ما ایجاد می‏کنند. در نهایت جهان سوم ما و آن تاویلی که ما از این دو جهانی که در کنار هم آفریده شده داریم است. ما از دوران تک تاویلی گذشته‌ایم و به حالت هزاران تاویلی از مسائل مختلف رسیده‌ایم. حتی خود شاعر ممکن است با تصویری در کنار شعرش مواجه شود که اصلا آن را تصور نیز نمی‌کرده است و این یک گفت‏وگوی جدید است و این تصاویر و اشعار در کنار هم سوال‎های یادی ایجاد می ‏کند که ذهن ما در جست وجوی جواب آنها به مفاهیمی تازه می‏رسد.

وی همچنین درباره تصویرگری شعر معاصر در نمایشگاه "صدوچهار پنجره" نیز گفت: یکی از خاصیت‌های هنر امروز این است و این نمایشگاه به نظر من در امتداد هنر امروز است. به این خاطر که هنر امروز برای مخاطب مثل یک داستان بی‎پایان است. قرار نیست مخاطب به نتیجه قطعی برسد زیرا اساسا ما در دوران عدم قطعیت زندگی می‌کنیم و دقیقا در این اشعار و تصاویر مطلق‎ها فروریخته و ما با عدم قطعیت‏ مواجه هستیم.

این مدرس هنر با بیان اینکه بزرگسالان به مرور در زندگیشان گرفتار محدودیت‎ها و دچار فاصله‌های زیادی از زندگی می‌شوند که یکی از این فاصله ‏ها زبان خودکار است؛ درباره نقش هنر در زندگی انسان معاصر گفت: زبان خودکار زبانی است که ما روزمره از آن استفاده می‎کنیم در این زبان هیچ تصویر تازه‏ای وجود ندارد در این زبان درخت همیشه درخت است، فیل همیشه فیل است اما ادبیات و تصویرگری زبان هنرمندان است که در آنها هر مفهومی به هزار مفهوم تبدیل می‌شود.

میرآفتابی تاکید کرد: بزرگسالی که تا چند لحظه پیش گرفتار زبان خودکار بوده در نمایشگاه با زبان هنرمندانه مواجه شده و زندگی تازه او نیز آغاز می‌شود. زبانی که شایسته او و در شان اوست. زبان خودکار حاصل پوسیدگی است اما زبان هنرمندان است که باعث می‏ شود فرد رشد کرده و تغییر کند و به علاوه جسارت خلق جهان جدیدی را پیدا کند. مهم‎ترین خاصیتی که این نمایشگاه برای بزرگسالان ایجاد کرد این بود؛ عبور از آنچه که هستی و عبور از آنچه تو نخواستی و شدی. در لابه‏لای جهان تصویرگری و جهان شعر فرصتی ایجاد می‏ شود که او به گونه‎ای دیگر بیاندیشد نه به آنگونه که با زبان خودکار همیشه در جامعه فکر کرده است.

انتهای پیام/65