حافظ میرآفتابی؛ تصویرگر و مدرس هنر که عصر پنجشنبه در فضای نمایشگاه "صدوچهار پنجره" در گالری ممیز خانه هنرمندان پرفورمنسی را با موضوع مکالمه انسانی اجرا کرد؛ در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین درباره این پرفورمنس گفت: از دیدگاه من انسان یعنی گفتوگو، انسان یعنی توانایی گفتن و شنیدن یعنی شنیدن آوای درون . این هنر اجرا را با همکاری همه حاضران در نمایشگاه ساختم و تلاش کردم تا مخاطب مسئول، سازنده و اجرا کننده اثر باشد.
وی افزود: از همه خواستم پشت به هم، پای اشعاری که در نمایشگاه روی دیوار قرار دارد، بایستند و هرکدام شعری را بلند بخوانند و همه آن شعر را بشنویم، سپس همه حاضران همراه با هم شعرها را با صدایی بلند بخوانند تا همهمهای ایجاد شود. همه صدای هم را می شنیدند. هرکسی شعری را خواند و همه شنیدند؛ همانگونه که ما در خلوت خود حرفهایی برای گفتن دارند و تنها خودشان آنها را میشنوند. بعد در آن همهمهای که پدید آمد دیگر کسی صدای دیگری و حتی خودش را نشنید و این اتفاقی است که امروز برای نسل معاصر روی داده زیرا مکالمه در روزگار ما مخدوش شده است. توانایی شنیدن را از دست دادهایم.
این تصویرگر با اشاره به همنشینی شعر و تصویرگری در در نمایشگاه "صدوچهارپنجره" درباره ارتباط این نمایشگاه با پروفورمنسی که اجرا شد نیز اظهار کرد: این موضوع به گفتوگویی که میان اشعار و تصویرگری در نمایشگاه "صدوچهار پنجره" افتاده است کاملا مرتبط بود زیرا بین شاعرانی از نسلها و همینطور ملیتهای مختلف با تصویرگرانی از جهانهای ذهنی و جغرافیای گوناگون مکالمهای به وجود آمده که سابقه نداشته است. مکالمهای که ماندنی است و ذهن را دگرگون میکند.
میرآفتابی ادامه داد: نمایشگاه به شکلی است که وقتی ما یک شعر را میخوانیم در خود شعر اتفاقات و دگردیسیهای بسیاری وجود دارد که ذهن ما با آنها زندگی جدید را آغاز میکند. بعد ما به تصویرسازیها میرسیم، آنها نیز جهانهای جدیدی را برای ما ایجاد میکنند. در نهایت جهان سوم ما و آن تاویلی که ما از این دو جهانی که در کنار هم آفریده شده داریم است. ما از دوران تک تاویلی گذشتهایم و به حالت هزاران تاویلی از مسائل مختلف رسیدهایم. حتی خود شاعر ممکن است با تصویری در کنار شعرش مواجه شود که اصلا آن را تصور نیز نمیکرده است و این یک گفتوگوی جدید است و این تصاویر و اشعار در کنار هم سوالهای یادی ایجاد می کند که ذهن ما در جست وجوی جواب آنها به مفاهیمی تازه میرسد.
وی همچنین درباره تصویرگری شعر معاصر در نمایشگاه "صدوچهار پنجره" نیز گفت: یکی از خاصیتهای هنر امروز این است و این نمایشگاه به نظر من در امتداد هنر امروز است. به این خاطر که هنر امروز برای مخاطب مثل یک داستان بیپایان است. قرار نیست مخاطب به نتیجه قطعی برسد زیرا اساسا ما در دوران عدم قطعیت زندگی میکنیم و دقیقا در این اشعار و تصاویر مطلقها فروریخته و ما با عدم قطعیت مواجه هستیم.
این مدرس هنر با بیان اینکه بزرگسالان به مرور در زندگیشان گرفتار محدودیتها و دچار فاصلههای زیادی از زندگی میشوند که یکی از این فاصله ها زبان خودکار است؛ درباره نقش هنر در زندگی انسان معاصر گفت: زبان خودکار زبانی است که ما روزمره از آن استفاده میکنیم در این زبان هیچ تصویر تازهای وجود ندارد در این زبان درخت همیشه درخت است، فیل همیشه فیل است اما ادبیات و تصویرگری زبان هنرمندان است که در آنها هر مفهومی به هزار مفهوم تبدیل میشود.
میرآفتابی تاکید کرد: بزرگسالی که تا چند لحظه پیش گرفتار زبان خودکار بوده در نمایشگاه با زبان هنرمندانه مواجه شده و زندگی تازه او نیز آغاز میشود. زبانی که شایسته او و در شان اوست. زبان خودکار حاصل پوسیدگی است اما زبان هنرمندان است که باعث می شود فرد رشد کرده و تغییر کند و به علاوه جسارت خلق جهان جدیدی را پیدا کند. مهمترین خاصیتی که این نمایشگاه برای بزرگسالان ایجاد کرد این بود؛ عبور از آنچه که هستی و عبور از آنچه تو نخواستی و شدی. در لابهلای جهان تصویرگری و جهان شعر فرصتی ایجاد می شود که او به گونهای دیگر بیاندیشد نه به آنگونه که با زبان خودکار همیشه در جامعه فکر کرده است.
انتهای پیام/65