گروه نمایش هنرآنلاین، سوزان سانتاگ "بانوی دریایی" را در سال 1997 برای رابرت ویلسون کارگردان معروف امریکایی بازنویسی کرد.
این نمایش نخستینبار در سال 1998 در ایتالیا روی صحنه رفت و بعد از آن در جشنوارههای تئاتری در کشورهایی چون ترکیه، فرانسه و کره جنوبی اجرا شد. ویلسون این نمایش را در سال 2006 با بازیگران لهستانی در لهستان به صحنه برد.
نمایش "بانوی دریایی" نوشته سوزان سانتاگ به کارگردانی اشکان جنابی از 20 مرداد ماه و ساعت 20:30 در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه رفته است.
به هر تقدیر، اجرای نمایشنامههای خارجی در صحنه تئاتر کشورمان این فرصت را فراهم میکند تا تورقی در زندگینامه نویسنده و شرح حال نمایشنامه او داشته باشیم.
این نمایش براساس نمایشنامهای از "هنریک ایبسن" نوشته شده است. از بازیگران این نمایش میتوان سارا افشار، حسین امیدی، نفیسه زارع، پدارم شریفی، آیدا صادقی و اویس محمدحسنی را نام برد.
سانتاگ در مقدمه نمایشنامه مینویسد: "حس می کردم اثر ایبسن ناقص و پرخدشه است. آنان که با آثار این نمایشنامهنویس آشنا هستند، متوجه خواهند شد که گرچه "بانوی دریایی" من همان طرح داستانی را دنبال کرده و 6 شخصیت از هشت شخصیت اصلی را به کار میگیرد، ولی بیش از نیمی از متن حاضر، تازه است. شخصیتها تغییر یافتهاند، عناصری اساسی از داستان حذف شده، ریتم و همچنین سبک استفاده شده در ساختار نمایش متفاوت است و پایان اثر دگرگون شده است."
"بانوی دریایی" داستان پزشکی است زنمرده که با زنی از محیطی دیگر ازدواج کرده است. با یک "بانوی دریایی" که طبیعتش با محیطی که به آن آورده شده سازگار نیست...
منتقدان ادبی آمریکا سوزان سانتاگ را یکی از پرحرارت ترین و ریزبین ترین چهره های قرن بیستم در عالم ادبیات توصیف کرده اند.
سوزان سانتاگ در نیویورک متولد شد. در ۱۹۳۳؛ سال هایی مابین جنگ جهانی اول و دوم. در توسکانی آریزونا بزرگ شد و تحصیلات متوسطه اش را در لس آنجلس به پایان برد. در شیکاگو به دانشگاه رفت و سرانجام در سه رشته فلسفه، الهیات و ادبیات تحصیلاتش را در هاروارد و آکسفورد به پایان رساند.
سوزان سانتاگ نمایشنامهنویس، فیلمنامهنویس و منتقد نامی روز ۲۸ دسامبر ۲۰۰۴پس از مبارزه ای طولانی با هیولای یک بیماری که وجودش را روز به روز می خورد، تسلیم مرگ شد.
او در هفتاد و یک سالگی درگذشت؛ در سنی که هنوز هم شور کودکانه اش را از دست نداده بود: "هیچگاه از بچه بودن و از کودکی، به خاطر این که نمی توانستم آنچه را می خواستم انجام دهم، خوشم نمی آمد. من، بی قرار بودم و آرزو می کردم بتوانم سفر کنم و جهان را ببینم. من، کودکی بیدار و حریص دانستن بودم، می خواستم بخوانم، بنویسم و هرچه زودتر بزرگ شوم. بی صبر و سرشار از نیاز تجربه کردن همه چیزهای تازه، ناشناخته و بیگانه بودم."
انتهای پیام/52/53