محمدرضا زندی با اشاره به این که به عنوان یک کارگردان، اگر بگویم هیچ تمایلی به شرکت در جشنواره های موضوعی ندارم دروغ است؛ گفت: بعضی مواقع به اجبار به جشنواره های موضوعی، به خاطر مسائل مالی می پردازم. اگر از لحاظ چهارچوب ومحتوا به این مسئله بپردازم کاملا با برگزاری این جشنواره ها مخالف هستم؛ زیرا دست هنرمند بسته می شود. شما به عنوان هنرمند هر کاری انجام بدهید محدودیت به وجود می آورد و شکل سفارش پیدا می کند.

این کارگردان همچنین اظهار کرد: زمانی که هرچیزی، شکل سفارش بگیرد از قالب اصلی و ماهیت خودش خارج می شود. تصور کنید موضوع جشنواره ایدز است، در نوشتن نمایشنامه، دست و پای نویسنده را می گیرد. آن فرمی که باید برای نویسنده ایجاد شود شکل نمی گیرد و به دلش نمی شیند، این مسئله برای کارگردان و حتی بازیگران هم صدق می کند. موضوعی که دغدغه هنرمند یک اثر نباشد، رفع تکلیف است و یا وسیله خوبی برای کسب درآمد است. اثر باید دغدغه ها را بیان کند و به گونه ای که بگویم از انجام آن لذت می برم و لحظاتی که روی صحنه می روم زندگی می کنم.

وی افزود: یکی از آسیب های دیگر این مسئله آسیب زمانی است، زیرا در آن برهه زمانی، شاید هنرمند بتواند اثر فاخر دیگری تهیه کند. می تواند زمان و هزینه را بابت آفرینش اثری بگذارد که هم باب میل خودش و هم مخاطبش باشد. جمله هرآنچه از دل برآید، بر دل نشیند، مصداق این موضوع است. زمانیکه موضوع را دوست نداشته باشم طبعا برای تماشاگر هم جذاب نخواهد شد زیرا اثر خوبی را نخواهد دید.

زندی ایدئولوژی طراحان جشنواره های موضوعی را صحیح ندانست و تشریح کرد: این افراد کسانی هستند که صرفا یک نگاه خاص را دنبال می کنند و نشان دهنده رویکرد آنهاست؛ و بیشتر برای خوشایند روسا مطرح می شود. در صورتیکه در بسیاری مواقع این موضوعات آسیب های جدی را ایجاد می کند. معتقدم جشنواره ای که درباره یک فرد خاص کار می شود مانند حضرت علی اکبر، این شخصیت جایگاه و مقام خاصی دارد و هرفردی از هرجای کشور نمی تواند مطلبی را درباره او بنویسد و اجرا کند و اگر کسی این کار را انجام می دهد می بایستی علم و شناخت کامل داشته باشند که وقتی تماشاگر از سالن بیرون می آید بگوید من استفاده کردم و یک چیزی یاد گرفتم. اما متاسفانه اینطور نیست؛ مثلا در جشنواره دفاع مقدس، کمتر اثری را شما می بینید که تماشاگر بعد از دیدن آن حس همذات پنداری داشته باشد و بگوید درست است که در آن زمان نبودم، ولی جنگ و آدم هایش را دیدم و حس کردم. کارها ضعیف هستند و به وجودآورندگان روی موضوع اشراف ندارند، درصورتیکه این موضوع در زندگی ما عمیق است و تنها هنرمند می تواند زوایای پنهان آن را پیدا کند.

کارگردان نمایش "خون و ماتیک" درمورد جشنواره تئاتر استانی و پرداختن به موضوعات بومی تصریح کرد: این سیاست گذاری هم دارای نکات مثبت و هم منفی است. آثار فاخر جهانی می تواند در بخش های مختلف به هنرمندان کمک بکند، زمانیکه اثر فاخر یک نویسنده جهانی روی صحنه برود ممکن است باعث شود نسل جدید تئاتر از دیدن آن لذت ببرد؛ نوع نوشتار و درام اثر باعث اقناع و ترقیب آنان به سمت تهیه آثار بهتر بشود. ضمن آنکه آثار نمایشی خارجی به به بالا بردن سطح کیفی جشنواره ها کمک می کند.

وی ادامه داد: نکته دیگر آنکه، با تنگنا درست کردن در استفاده از این آثار، خروجی هایی از نویسندگان استانی و بومی خواهد داشت. بر این اساس بسیاری از کسانی که نشسته اند و می گویند تا متن خارجی هست، ما چرا بنویسیم؟ اقدام به نوشتن می کنند. شاید استعدادهایی زیادی در یک استان وجود داشته باشد که با این کار به طرف تولید بروند. مانند اینکه ایران تحریم شده است و تولید کنندگان خودشان به سمت تولید کالا رفته اند. وقتی متن خارجی نیست مگر می شود کار نکنیم؟ من کارگردان مجبور می شوم به دنبال آن چند نویسنده ای که در استان هستند و کار نمی کنند بروم و بخواهم که بنویسند. بنابراین چرخه نوشتاری و نویسنده بومی هر منطقه ای فعال ترمی شود زیرا با محرومیت نوشتاری روبه رو می شود. اعتقاد دارم در تقویت نویسندگان ایرانی، نگذاشتن اجرای متون خارجی می تواند تاثیر گذار باشد.

انتهای پیام/