به گزارش خبرنگار هنرآنلاین؛ نه به ذره‌بین و تلسکوپ نیازی هست و نه به چشم مصلح. همین که برای انجام کارهای یومیه از منزل خارج می‌شوید کافی است چشم مبارک را کمی به این سو و آن سو بچرخوانید تا متوجه موضوعی که عرض می‌کنم خدمتتان بشوید. البته قطع به یقین خود شما هم تا به حال متوجه ماجرا شده‌اید اما از آن‌جایی که روحیه جیمزباندی در همه وجود ندارد همه به صرافت نیفتاده‌اند که ببینند داستان از چه قرار است.

حالا بنده عرض می‌کنم خدمتتان. در کوچه و پس کوچه (بالای شهر و پایین شهرش زیاد فرقی نمی‌کند)، در تاکسی و اتوبوس و مترو، در مهمانی و حتی در محیط‌های کار غیر رسمی همیشه و همیشه افرادی را می‌بینیم که سیل حروف لاتین است که روی لباس تنشان جا خوش کرده است. جوان از همه جا بی‌خبر هم که اصلا نمی‌داند با این لباس تیشه‌ای چه بر سر ریشه خود می‌آورد روز به روز بیشتر و بیشتر بالای این لباس‌ها پول می‌دهد و ژست و کلاسش را مدیون همین حروف غربی است.

حالا از همه این پر گویی‌ها که بگذریم آیا روا است که همه‌ کاسه‌ها و ‌کوزه‌ها را بر سر جوان طالب این لباس‌ها بشکنیم؟ البته که نه! جوان تیشرت‌پوش مدگرا به دنبال چیزی می‌گردد که بتواند در اجتماع با آن سر بلند کند. وقتی اجتماع ما هیچ‌گاه در این زمینه دفاعی از فرهنگ و زبان فاخرمان نکرده، وقتی اطلاعات عمومی خانواده‌هایمان درمورد فیلم‌های غربی بیشتر است تا تاریخچه زبان و فرهنگ خودمان، وقتی در مدارسمان تنها خواندن و نوشتن حروف الفبا را به کودکان یاد می‌دهند، چه توقعی می‌توان از جوانی داشت که به تازگی به اجتماع راه پیدا کرده؟

نه! از جوانی که این لباس را به تن کرده قصوری سر نزده. او آخرین و نهایی‌ترین حلقه این زنجیره است. باید گستره دیدمان را وسیع‌تر کنیم و کمی به بالادستمان نگاه کنیم. آیا این لباس‌ها وارداتی است؟ اگر واردات است چرا منفعت اقتصادی را به زیان فرهنگی ترجیح می‌دهیم و اگر تولیدات خودمان است چرا با دست خود تیشه به ریشه فرهنگمان می‌زنیم؟

فرهنگ‌سازی ریشه‌ای، کنترل واردات، نظارت بر تولیدات و نظارت بر عرضه اجناس در بوتیک‌ها و فروشگاه‌ها همه و همه عناوینی است که تنها یادداشت این حقیر را سنگین کرده. بیاید برای جلوگیری از ریشه دوانی فرهنگ بیگانه در کشور تمدن و فرهنگ فکر چاره کنیم. سرویس مد و لباس خبرگزاری هنر ایران پرونده‌ای را در این زمینه از امروز شروع کرده است تا به بررسی علل این پدیده بپردازد.

مائده ملاآقایی

انتهای پیام/31