به گزارش هنرآنلاین، دکتر سعید اسدی؛ استاد دانشگاه و پژوهشگر تئاتر؛ پیرامون ضعف امکانات سخت افزاری تئاتر دانشگاهی به خبرنگار صحنه گفت: متاسفانه هیچ تناسبی بین نیروی تئاتر دانشگاهی و سخت افزار موجود در این زمینه، وجود ندارد. این فقدان تناسب به این دلیل است که ضرورت توسعهی فضا و امکانات برای بروز خلاقیتهای دانشجویان تئاتر درک نشده است.
وی ادامه داد: برای آموزش و ایجاد زمینههای فکری و تکنیکی در تئاتر بسیار توجه شده که میتوان گفت در این زمینه شاهد رشدی سرطانی بودهایم ولی برای ایجاد بازار کار و زمینههای لازم برای بروز هنر نیروهای پروش یافته امکاناتی تدارک دیده نشده است.
مدیر تالار مولوی خاطرنشان کرد: با یک حساب سرانگشتی متوجه میشویم مکانها یا تماشاخانههایی که دانشجویان و دانشگاهیان با هویت دانشگاهی و سلایق دانشگاهی میتوانند از آن استفاده کنند از انگشتان یک دست هم کمتر است و متاسفانه تئاتر دانشگاهی فاقد نظام توزیع مناسب است. چندین دانشگاه در کشور دانشکدهی تئاتر دارند و نیروی تئاتری پرورش میدهند اما تنها دانشگاهی که مکانی برای بروز فعالیتهای تئاتری دانشجویانش دارد، دانشگاه تهران است. حال این سوال مطرح میشود که آیا دانشگاه تهران باید امکاناتش را در اختیار دانشجویان خود قرار دهد یا باید اختیار همهی دانشجویان قرار دهد؟ واضح است که در این باره تناسبی وجود ندارد و این عدم تناسب، همواره نارضایتی جوانان را به همراه داشته است.
اسدی همچنین اضافه کرد: در یک سالن نمایشی همچون تالار مولوی در طول یک سال، در خوشبینانهترین حالت میتوان فقط 30 نمایش اجرا کرد اگر از تمام ظرفیتها نهایت استفاده برده شود. با توجه به این ظرفیت اندک چرا دانشگاههای دیگر به این فکر نیستند که برای دانشجویان خود مکانیهایی چون تالار مولوی ایجاد کنند؟
وی با بیان اینکه باید به فکر تجمیع امکانات و پتانسیلها بود، تصریح کرد: تئاتر دانشگاهی برای ایجاد سخت افزار مورد نظر خود، ناتوان است. فکر میکنم باید توان نهادهای مختلف در کشور را تجمیع کرد تا سهمی از فعالیتهای هنری و فرهنگی خود را در اختیار تئاتر دانشگاهی قرار بدهند. در این زمینه نیز میتوان فهرست بلند بالایی از این نهادها تهیه کرد. نهادهایی که مستقیم یا غیر مستقیم با این مسئله مرتبط هستند؛ از خود وزارت علوم گرفته تا نهادهایی مثل حوزه هنری یا حتی شهرداری. با این روش میتوان با نگاه تمرکز زدایی از مراکزی که از آنها به عنوان حامیان اصلی تئاتر یاد میشود- مثل اداره کل هنرهای نمایشی یا وزارت علوم- امکانات بیشتری را جذب بدنهی تئاتر دانشگاهی کرد.
این نویسنده و کارگردان تئاتر افزود: امروزه حقیقت تئاتر ما نشان میدهد نسل تازهای از راه آمدهاند که میتوان به آنها امید بست. تئاتر ما در حال پوست انداختن است و نسل جدید در حال معرفی و به عبارتی تحمیل خود است. تمام نهادهای فرهنگی ناگزیر با این نیروهای مولد مواجه خواهند شود. پس بهتر است با روشی منطقی و سیستماتیک در روند رشد و تعالی آنها کوشید.
سعید اسدی در پایان گفتگوی خود، از حوزه هنری نیز خواست تا توجه بیشتری به تئاتر دانشگاهی داشته باشد و اظهار داشت: حوزه هنری به عنوان یک نهاد حامی که با استراتژی مخصوص به خودش وارد عرصههای فرهنگی و هنری میشود همواره باید سطحبندی در بین تولیدکنندگان آثار هنری را نیز در نظر بگیرد. منظور آنکه علاوه بر پوشش افراد حرفهای باید جوانگرایی نیز داشته باشد تا نیروی تازه تربیت کند. البته این سیاست همواره وجود داشته و دارد اما بهتر است این سیاست، سیستماتیک پیش رود.
انتهای پیام/54/53