به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ علی کاوه از جمله عکاسانی است که در دوران انقلاب اسلامی و دفاع مقدس عکس های بسیاری گرفت و لحظات ماندگاری را با دوربینش ثبت کرد. او یکی از ماندگارترین پرتره ها را نیز از حضرت امام خمینی(ره) گرفته است. به مناسبت سالگرد رحلت ملکوتی امام خمینی(ره) متن زیر از نظرات این عکاس پرتلاش تقدیم می شود:
در طول دوران عکاسی ام این شانس را داشتم که از امام خمینی بارها عکاسی کنم و تصاویر بسیاری از ایشان به ثبت برسانم و این عکس ها همچون برگ زرینی در تاریخ جهان ماندگار هستند. نخستین عکسی که از امام خمینی گرفتم در 12 بهمن 1357 و در بهشت زهرا بود و آخرین عکس هنگام بدرقه ایشان برای خاکسپاری در بهشت زهرا بود.
سال 1357 بود و دوران اعتصاب ها و آن زمان من کارمند صدا و سیما بودم؛درآن روزها ما هر روز می رفتیم محل کار اما کاری نمی کردیم. همزمان با سفر امام خمینی به ایران قرار شد که گروهی از عکاسان و فیلمبرداران برای ثبت این لحظات راهی بهشت زهرا و مسیر ورود ایشان به ایران شوند که من هم یکی از این عکاسان بودم.
با توجه به موج درگیری ها و احتمال اجازه ندادن به عکاسان برای ثبت این رویداد؛ دفتر آیت الله طالقانی مسولیت سازمان دهی عکاسان و خبرنگاران برای ثبت این رویداد شد ه بود و عکاسان یک روز قبل از ورود امام خمینی به ایران به دفتری واقع در جنب پارک لاله رفتیم و در آنجا کارت های که بر روی آن نوشته بود عکاس و زیر آن نوشته بود جمهوری اسلامی را گرفتیم. با این که هنوز ایران در قید و بناد نظام پادشاهی بود اما بر روی کارت های ما نام جمهوری اسلامی به ثبت رسیده بود.
فردای آن روز ساعت شش و 30 دقیقه صبح در حالی که کارت ها را بر گردن انداخته بودیم راهی بهشت زهرا شدیم و گروهی از عکاسان هم به فرودگاه رفتند. زمانی که امام را با هلکوپتر به بهشت زهرا آوردند و همچنین از سخنرانی تاریخی ایشان در بهشت زهرا من چندین حلقه عکس گرفتم که این عکس ها در آرشیو صدا و سیما موجود است.
پس از آن روزهربار که امام خمینی در مدرسه علوی با مردم دیدار داشتند من برای عکاسی از این دیدارها می رفتم و در مجموع چندین حلقه عکس هم از ایشان در آن ایام دارم. تا این که امام خمینی راهی قم شدند و در آنجا هم به نوبت در هر برنامه و دیداری که داشتند برای عکاسی می رفتم. همچنین در همان مقاطع تاریخی که ایشان قلب شان دچار مشکل شد و مدتی در بیمارستان بستری شدند روز مرخص شدن شان از بیمارستان زمانی که با کارکنان خداخافظی می کردند من عکسی از ایشان در حالی که مشغول دست تکان دادن هستند گرفتم که برخی به اشتباه فکر می کنند که این عکس را در جماران ثبت کرده ام.
همچنین در سال های متمادی زمانی که امام در پایان سال برای آغاز سال نو پیام نوروزی می دادند من به همراه گروه فیلمبرداری به دیدار امام می رفتم و عکاسی می کردم. اصولا در بیشتر موارد من از صدا و سیما برای عکاسی از امام انتخاب می شدم و در فرصت های سه الی پنج دقیقه ای که در اختیار عکاسان در دیدار های مردمی که داشتند گذاشته می شد من عموما حضور داشتم .
دقیقا یادم می آید که اوایل خردادماه سال 1361 بود که به همراه 14 عکاس دیگر برای عکاسی به دیدار امام خمینی رفته بودیم منزل امام. امام در حیاط منزلشان روی صندلی نشستند و عکاسان شروع به عکاسی کردند.امام دوبار سرشان را از چپ به راست و از راست به چپ به آرامی حرکت دادند و من با دوربین نگاتیوی که داشتم حدود 36 فریم عکس گرفتم و این عکس روی هزار تومانی یکی از آنها است که در یک فریم با لنز تله 135 f.2.8 گرفتم. البته این عکس بعدها بر روی سایر اسکناس ها چاپ شد.
تا زمانی که این عکس بر روی اسکناس چاپ شد من از این اتفاق مهم بی خبر بودم؛ چرا که من به عنوان عکاس صدا و سیما هر چه عکس می گرفتم در اختیار واحدم می گذاشتم و نهادهای مختلف با نامه نگاری از این مجموعه عکس می گرفتند. بانک مرکزی هم زمانی که می خواست اسکناس چاپ کند؛ از مجموعه های خبری مختلفی درخواست عکس داده بود که در نهایت تصویری که من از امام خمینی به ثبت رساندم بر روی اسکناس ها نقش بست.
همچنین تنها عکسی که از امام خمینی در کنار عکاسان است را من به ثبت رساندم.
همچنین یکی از معروف ترین عکس هایی که از امام خمینی گرفتم عکسی است که او تنها یک عرقچین مشکی بر سر دارد و عمامه ندارد.
روزی که من این عکس را گرفتم به تنهایی نزد امام رفته بودم و امام در آن روز یک عرق چین مشکی بر سر داشت و عمامه نداشت. حاج احمد آقا همواره برنامه های ما عکاسان را ترتیب می داد؛ زمانی که وارد اتاق شدم و امام را بدون عمامه دیدم به حاج احمد آقا گفتم که اگر از امام بدون لباس رسمی عکی بگیرم برای خبر مناسب نیست، او به امام گفت و امام گفتند نه بگیر. این عکس ها مانده بود و جایی منتشر نشده بود تا این که شعری از امام با مطلع «من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم» در قالب پوستر منتشر شد و عکسی که آن روز من با عرقچین مشکی و لباس غیررسمی از امام گرفته بودم در کنار این پوستر چاپ شده بود که فضایی معنوی را ایجاد کرده بود.
یک بار هم زمانی امام در بیمارستان بستری بودند من برای عکاسی رفتم. امام در بستر بیماری ریش و سبیل هایش بلند شده بود و سبیل ها کوتاه نشده بود پس از عکاسی از ایشان در بیمارستان وقتی عکس ها را به واحد کاریم در صدا و سیما تحویل دادم به من گفتند که این عکس ها به دلیل بلند بودن سبیل های امام قابل چاپ نیست؛ من هم پیگیر نشدم تا این که بعد از مدت ها این عکس در همه نشریات منتشر شد وقتی که پیگیر شودم به من گفتند که چون از ما عکسی برای این تیتر می خواستند که زهر را می نوشم و نور این عکس هم زرد بود و این حس را به مخاطب القا می کرد این عکس را در اختیارشان گذاشتم.
زمان رحلت امام خمینی هم 11 حلقه فیلم در بهشت زهرا از ایشان عکاسی کردم که این عکس ها موجود در آرشیو موسسه نشر آثار امام خمینی موجود است.
یکی از خاطراتی که همواره از امام در خاطر دارم؛ ابهت و عظمت ایشان بود که هیچ وقت اجازه نمی داد که جز سلام هیچ گفت وگویی با امام خمینی داشته باشیم، تنها می توانستیم در مدت زمان کوتاه عکس هایمان را بگیریم و برویم. یادم می آید روزی درقم به همراه گروهی از فیلمبردان صدا و سیما رفته بودیم که ناگهان شرایطی بوجود آمد که یکی از فیلمبردان که دل پری از رفتار قطب زاده با کارمندان صدا و سیما داشت؛ لب به سخن باز کند هنوز کلامی منعقد نشده بود که امام با چنان غیظی به او نگاه کرد که ناگهان برق ها را قطع کردند و دوربین ها را خاموش کردند و سکوت همه جا را فراگرفت. با این که چند دقیقه بیشتر طول نکشید اما به دلیل سنگینی فضا گویی یک سال برمن گذشت.
عکس ها توسط علی کاوه گرفته شده است.
پایان پیام/
32/32