به گزارش هنرآنلاین، سارا کیرش (Sarah Kirsch) که در سال ۱۹۳۵ میلادی در شهر هاله به دنیا آمده بود، شاعری بود که کمتر حاضر به مصاحبه با رسانهها میشد. او در سال ۱۹۹۶ میلادی یکبار با روزنامه اشتوتگارتر ناخریشتن قرار مصاحبه گذاشته بود، ولی بعد آن را به هم زد و به عنوان پوزش نوشت: "من از طریق نوشتههایم حرف میزنم. در این نوشتهها تنها چیزی که برایم اهمیت ندارد، موضعگیری سیاسی است. چه چیزی برایم اهمیت دارد؟ نوشتن متنی خوب که دیگران هم آن را بخوانند. خوانندههای من بهتر است تا آنجا که ممکن است مرا بهحال خود بگذارند و اشعارم را بخوانند."
بنابر این گزارش، این شاعر بیشتر عمر خود را در روستایی دورافتاده در شلزویگ هولشتاین زندگی کرد؛ در مزرعهای با چند گاو و گوسفند و مرغ و خروس. این حیوانات، مثل دریا، توفان، همهمهی موجها و سایر عناصر طبیعی در اشعار سارا کیرش همیشه حاضر هستند.
با اینحال تصاویری که او در اشعارش نقاشی میکند، چیزی فراتر از ترسیم چشماندازهای طبیعت ومخلوقات آن است. این اشعار دنیای درونی انسانها را که سرشار از ظرافت و زیبایی است باز میتابانند. واژههای چندمعنایی و طنزآلود سارا کیرش، نظم بیرحمانه کنونی جهان را به سخره میگیرند و با پرخاش و ریشخند، به عیبجویی از ناظمان قدرقدرت آن مینشینند.
کیرش که منتقدان ادبی او را ستاره درخشان آسمان شعر آلمان مینامند، در سرودن این اشعار از نادیدهگرفتن قواعد و ضوابط زبانی و اصول سجاوندی نیز ابایی ندارد. او در شعر، همانگونه که در نثر، از زبانی ترکیبی سود میجوید: از حکمت عامیانه، زبان مردم کوچه و بازار و لهجههای گوناگون گرفته تا واژههای شکسته بسته انگلیسی و زبان فاخر ادیبانه. طبیعت در اشعار سارا کیرش دیگر پناهگاه جانهای انزواجو یا معبد پر راز و رمز عاشقان نیست. او وقتی به این عناصر طبیعی میپردازد که بخواهد فاجعه و ویرانی را پیشگویی کند.
به نوشته دویچهوله، نام واقعی این شاعر، نقاش گوشهگیر که در طول ۷۸ سال عمر خود تقریبا تمام جوایز ادبی آلمان را از آن خود کرده، اینگرید برنشتاین است. او پس از ازدواج با راینر کیرش که او هم شاعر بود، در سال ۱۹۶۵ میلادی کتاب شعر مشترکی با عنوان "گفتوگوهایی با دایناسورها" منتشر ساختند.
از سارا کیرش تا بهحال بیش از 20 کتاب شعر و نثر به چاپ رسیده که "باد از پشت سر"، "ژرفای رودخانه"، "زندگی ساده"، "گرمای برف"و... از جمله این آثار هستند. "پرگویی کلاغها"، جدیدترین مجموعه شعر اوست.
انتهای پیام/32/