سرویس تجسمی‌ هنرآنلاین، زهرا سهرابی هنرمند خودآموخته 76 ساله از توابع تبریز است که نقاشی را به صورت خودآموخته از 13 سالگی فرا گرفته است و تاکنون سه نمایشگاه در گالری شیث برپا کرده است. نقاشی‌های او بسیار صمیمی‌هستند و در نقاشی‌های او می‌توان بخشی از فرهنگ مردم منطقه ای از ایران را مشاهده کرده . نقاشی از پرتره امام خمینی، حضرت علی (ع )و سایر ائمه از جمله آثار او به شمار می‌روند.

شما چگونه شد که به نقاشی کشیدن علاقه مند شدید؟

من در سال 1316 در حوالی تبریز متولد شدم و خیلی زود پدر و مادرم را از دست دادم و با برادرم که چندین سال از من بزرگتر بود زندگی می‌کردم برادرم شغلش پارچه بافی بود و من هم خیلی زود پارچه بافی را از او فرا گرفتم. 13 ساله بودم که برادرم یک روز یک قواره پنج متری پارچه سفید نخی که از بافته‌های خودش بود به من هدیه داد تا نزد خیاط ببرم تا برایم لباس بدوزد من زمانی که برادرم این هدیه را بهم داد خیلی خوشحال شدم اما با خودم گفتم که ای کاش روی این پارچه رنگ و نقشی هم بود از این رو با اندک پولی که داشتم رفتم جوهر زرد قرمز و سبز خریدم و خودم شروع کردم به نقاشی گل و بوته روی این پارچه سفید و زمانی که پارچه کاملا خشک شد آن را نزد خیاط بردم تا برایم یک لباس بدوزد خیاط یک خانم ارمنی بود که زمانی پارچه من را دید گفت من نمی‌توانم این پارچه را بدوزم چون خیلی گران قیمت است اما وقتی من به او توضیح دادم که خودم این پارچه را طراحی کردم قبول کرد که با آن برایم لباس بدوزد و این نخستین تجربه من در نقاشی بود که خیلی مورد استقبال زنان همشهری ام شد و آن هم روی پارچه‌های سفید و یکدست شان شروع به نقاشی کردند.

با توجه به این که در برخی نقاشی‌هایتان گلدوزی و نقاشی را کلاژ کرده اید برای این کار از هنرمند دیگری ایده گرفته اید یا تجربه شخصی است؟

نه این کلاژها حاصل تجربه شخصی خودم است و من از همان دوران کودکی گلدوزی می‌کردم و بعدها که به نقاشی علاقه‌مند شدم خیلی از طرح‌هایی که گلدوزی می‌کردم خودم می‌کشیدم و بعد گلدوزی می‌کردمشان. بعدها تصمیم گرفتم که آثاری خلق کنم که هم گلدوزی باشند و هم نقاشی.

آیا پس از این که نقاشی را جدی گرفتید تنها بر روی بوم نقاشی می‌کشید؟

پیش از آن که خودم را به عنوان نقاش بشناسم روی چیزهای مختلفی که در زندگی شخصی‌ام کاربرد داشتند نقاشی می‌کردم اما سالهاست که تنها روی بوم و کاغذ نقاشی می‌کنم. مثلا در 17 سالگی زمانی که ازدواج کردم و چون همسرم توان خریدن فرش را نداشت مقداری گونی خریدم و مثل نقشه فرش شروع کردم روی آن نقاشی کردن و حتی حاشیه‌اش را نیز ساخته بودم این فرش نقاشی شده در عین حال که خانه مان را پر کرده زیبایی خانه را هم دوچندان کرده بود. بعدها هم که بچه دار شدم همیشه روی لباس‌های بچه‌هایم نقاشی می‌کردم.

نقاشی کشیدن را از چه سالی جدی گرفته اید؟

من نقاشی را از سال 67 جدی گرفتم و با علاقه بیشتر کار کردم. در دوران جنگ هشت ساله من بخش عمده وقت صرف کمک به پشت جبهه می‌شد و فرصتی برای نقاشی برایم نمی‌ماند و از سال 67 که تاکنون نقاشی را جدی گرفته ام در دو ماه حرام نقاشی نمی‌کنم و بخش عمده وقتم صرف خواندن قرآن می‌شود.

هنگام کشیدن یک تابلو نقاشی چه حسی دارید؟

من هنگام کشیدن یک تابلو نقاشی حس غمناکی دارم و اصلا به این فکر نمی‌کنم که من این تابلو را می‌کشم بلکه این لطف خداست که شامل حال من شده است که چنین اثری را خلق کرده ام وگرنه من خودم را واقعا نقاش نمی‌دانم.

نقاشی‌هایتان را بیشتر با چه تکنیکی می‌کشید؟

من بیشتر به نقاشی با رنگ روغن علاقه دارم و نقاشی‌های بسیاری با این تکنیک کشیده ام. البته نقاشی‌های دوره‌های قبلی‌ام را با تکنیک آبرنگ کشیده ام، در یکی دو سال اخیر با تکنیک اکرولیک نقاشی می‌کنم چون با این تکنیک نقاشی خیلی زود خشک می‌شود. البته در دورانی که هنوز تبریز بودم و قلمو نداشتم با مداد سیاه طراحی می‌کردم و بیشتر کارهای این دوره‌ام درخت بودند.

با توجه به تنوع موضوعات که در نقاشی‌های شما به چشم می‌خورد چه از پرتره سازی تا درخت و مناظر داخلی خانه‌های قدیمی‌با دار قالی خودتان بیشتر دوست دارید چه چیزی بکشید؟

من بیشتر دوست دارم اسب گوسفند و درخت وکوه و طبیعت بکشم و هیچ علاقه‌ای به کشیدن فضاهای شهری ندارم. البته گاهی پیش آمده که کارهای نقاشان بزرگ را کپی کنم. پرتره امام خمینی(ره) و ائمه را هم با توجه به ارادت و علاقه ای که به آنها دارم کشیدم.

خانواده تان چقدر از شما برای نقاشی کشیدن حمایت کرده اند؟

زمانی که همسرم زنده بود همیشه از من برای کشیدن نقاشی حمایت می‌کرد. حتی یکی دوماه پیش از درگذشت اش با کلی اصرار از من خواست که پرتره اش را بکشم و من هم در نهایت کشیدم که او بسیار خوشش آمد. حتی زمانی که درگذشت در تمام مراسم یادبود او از همان پرتره استفاده شد. پسرم هم با توجه به این نقاشی خوانده گاهی به من آثار نقاشان بزرگ را نشان می‌دهد و برایم رنگ می‌خرد و درباره ویژگی هر رنگ صحبت می‌کند.

چه شد که به فکر برپایی نمایشگاه نقاشی افتادید؟

چند سال پیش پسرم مرتضی علوی که در دانشگاه نقاشی خوانده ؛ می‌خواست برای نخستین بار در گالری شیث نمایشگاه نقاشی بگذارد و زمانی که کارهای خودش را برای آقای یحیایی برده بود نقاشی من را هم نشان داده بود او خیلی از دیدن نقاشی من استقبال کرده بود و گفته بود که به شرطی برای شما نمایشگاه می‌گذارم که این نمایشگاه دونفره باشد و نقاشی‌های مادرتان نیز باشد از آن زمان تاکنون سه نمایشگاه نقاشی همزمان با پسرم برپا کرده ام.

با توجه به این که پسر شما نقاش است آیا از او در نقاشی کشیدن تاثیر پذیرفته اید؟

خیر پسرم شیوه نقاشی کردنش با من متفاوت است و من شیوه کار خودم را می‌پسندم. من و پسرم هر کدام اتاق مستقل و مجزایی برای کار کردن داریم و هر کدام مان هنگام کار در اتاق کار خودش مشغول است و پس از پایان نقاشی آثارمان را بهم نشان می‌دهیم . تنها کاری که پسرم در این مدت کرده است این بوده که نقاشی‌های برخی چهره‌های مطرح نقاشی را به من نشان داده است وگرنه من کار خودم را می‌کنم او هم کار خودش را.

انتهای پیام/31 / مریم آموسا