به گزارش هنرآنلاین، در روز بیست و چهارم بهمن ماه در اسکله هرمز بیش از سی اثر نقاشی که با خاک های رنگی هرمز که توسط زنان جزیره انجام شده بودند شکسته شدند.

نادعلیان در این باره گفت: آن روز مزاحمت چند مرد همه چیز را به هم ریخت. یکی از آنها به نام احمد رنجبری که خود را خبرنگار خبرگزاری مهر معرفی می کند با خشونت در حضور دختران (کبری دوری سری پور و صدیقه زرنگاری) و گردشگران به من توهین کرد. او چند بار تهدید کرد که میز فروش آثار را واژگون می کند و یک بار موبایل من را گرفت و قصد داشت آن را به زمین بکوبد. آنها به موفقیت این کار آفرینی حسادت می کردند.

وی افزود:در غیاب من در حضور دختران به من اهانت می کنند و زمانی که دختران اعتراض می کنند یکی از آنها با لگد میز فروش آثار را واژگون می نماید. در نتیجه این رفتار بیش از سی اثر هنری در جلو چشم بسیاری از گردشگران راننده ها و مهم تر از آن دختران شکسته می شود. به محل شکسته شدن آثار رفتم و تمامی شیشه های شکسته را جمع آوری کردم. همانند جورچین چند روزی طول کشید که این قطعات شکسته را با هم جفت و جورکنم. من خوب می دانم آثار تخریب شده را چگونه به رسانه ای موثر تبدیل کنم که از یک اتفاق شخصی به بیانی اجتماعی تبدیل شود.

نادعلیان ادامه داد: برای پیگیری این موضوع و رفع مزاحمت به بخشداری رفتم. زمانیکه در بخشداری بودم آقای رنجری خبرنگار نیز آنجا بود. آنچه که موجب حیرت دیگران شد در حضور آقای فریدون دریانورد، بخشدار شهر هرمز خبرنگار مهر یک سیلی به صورت من زد. چند قطره ای نیز خون جاری شد. آن روز در دفتر بخشدار خانم معصومه قنبری و آقایان عبداله هرمزی بندری و علی گلزاری حضور داشتند. و آنها به صورت مکتوب این موضوع را تائید و امضاء کرده اند.

وی افزود: پس از حضور نیروهای پاسگاه مرزی موضوع به شکایت انجامید. روز بعد به قشم رفتم و اداره پزشک قانونی موضوع اصابت یک جسم سخت را تائید کرد. آنچه که موجب شگفتی است که آیا دست یک خبرنگار باید بنویسد یا بزند.

پایه گذار هنر محیطی ایران تاکید کرد: پس رویداد خرد شدن سنگ های من شکست نبود. گامی بود به جلو. در رودخانه هراز ماشین ها برای ساخت کارخانه ماهی های من را خرد کردند. در خیابان ولی عصر پیمانکاری که سنگ کم داشت سنگ هائی را که نقش زده بودم برش زد. حالا فکر می کنم فصل جدیدی است برای کارهای جدید.

وی خاطرنشان کرد: هنرمند زمانی که از انزوای کارگاه خارج می شود هم بهای سختی باید بپردازد و هم دستاورد آن شگفت انگیز خواهد بود. داستان زندگی من شنیدن دارد. زندگی بی زخم نیست.

نادعلیان در خصوص پیشینه فعالیت زنان هرمز گفت: در سال جاری پس از برگزاری هفته زنان هرمز در تهران و بازاریابی موفق آثار زنان بسیاری به هنرمند سرا مراجعه نمودند و در این مرکز آموزش دیدند. پس از آموزش آنها در خانه های مختلفی به صورت گروهی کار کردند. در یکی از خانه ها ده نفر از دختران و زنان نقاشی می کنند.

وی افزود: بعضی از آنها به جای قلم مو از چوب کبریتی استفاده می کنند که نوک آن تیز شده است. آنها با استفاده از سنت های قدیم روش های این نقاشی را غنی تر می نمایند. گویا در دوره های گذشته برای نقش حنی از این روش استفاده می کرده اند.در چند ماه گذشته آثار بسیاری تولید شدند. مرکز پردیس در جزیره قادر نبود همه آثار را در مرکز به فروش برساند. به همین دلیل از طرف هنرمندسرا محلی برای فروش آثار پیش بینی شد. یکی از گزینه های مناسب خانه جری پولاک بود و می توانست نگارخانه ای برای زنان هرمز باشد. نزدیک به دو سال آنجا انبار متروکه دوچرخه های بود که استفاده نمی شدند.

نادعلیان گفت : زمانیکه آنجا به کانون بانوان تحویل زنان شد و آنجا را تمیز کردند از طرف میراث فرهنگی به آنها گفته شده بود که فرد دیگری (آقای نادعلیان) نباید در حریم آنجا برای فروش به شما کمک کند. پس از این موضوع زنانی که من با آنها نقاشی کار می کردم از مسئولیت آنجا کناره گیری کردند. فقط یکی از زنان برای پخت نان در آنجا ماند.

وی تصریح کرد: پیشنهاد من این بود که در محوطه باز کارهای زنان را ارائه دهیم. اما زنان و دختران به دلیل شرم در محیط عمومی خصوصا محلی که راننده ها تجمع می کنند حاضر نبودند در آنجا برای فروش حضور پیدا نمایند. البته در گوشه و کنار شهر همیشه ما می بینیم که زنان نخود پخته، نان می فروشند و بسیاری از آنها در کوچه ها ماهی کباب می کنند. نباید از نظر دور داشت که عمده ماهی فروشان در بازار کوچک ماهی زن هستند. موضوع فروش آثار نقاشی عجیب به نظر می رسید چون تجربه نشده بود. برای همین تصمیم گرفتم که در خارج از محوطه اسکله در کنار یک دکه با هماهنگی قبلی با شهردار هرمز آقای آزموده شخصا دست به کار شوم.

نادعلیان بیان کرد: در اولین روز فروش آثار آقای حسین ماهر که در ماه های جاری بیشتر در جزیره ساکن هستند نیز در محل حضور داشتند و در اسکله از چهره راننده ها نقاشی می کردند. قصد من این است که راننده ها و مردم ابتدا چشمشان به عرضه نقاشی عادت کند. در حین فروش کار در پشت میز فروش من نیز نقاشی می کردم. در روز اول فروش خوبی داشتم. در روز دوم کبری دوری سری پور و صدیقه زرنگاری من را همراهی کردند. آنها از طرف دیگر زنان معرفی شده بودند تا به عنوان فروشنده تجربه کسب نمایند.

گفتنی است،پیرو این اتفاق ناخوشایند،نمایشگاه این آثار در روز عصر پنج شنبه 19 اسفند ماه 1391 افتتاح در فضای شرقی هنرمند سرای پردیس در جزیره هزمز (خانه دکتر نادعلیان) افتتاح خواهد شد. علاقمندان می توانند از روز بیستم اسفند ماه که روز جهانی زنان است از این نمایشگاه دیدن نمایند.

این نمایشگاه و نمایشگاه عکس های قدیمی هرمزگان که پیش از این نیز در اطاق مرکزی مرکز پردیس هرمز به نمایش در آمده اند تا پایان فروردین ماه به نمایش گذاشته خواهند شد.

آثار ی که به نمایش درخواهند آمد توسط فاطمه سلامتی، صدیقه حسینی، زهرا ناصرنیا، زینب ناصرنیا، زهرا سلامتی، مریم گوری؛ فاطمه واحدی؛ معصومه حاتمی؛ حرمت چشک، سمیه علیائی، سمیرا علیائی، سبحان رستمی، فاطمه ذاکری، کنیز رنجبری، زینب جاشونیا، ام الابنین زرنگاری، فاطمه ناصرنیا، زهرا اوج هرمزی، فاطمه ذاکری، کنیز اسلامی، سمانه چشک، جمیده پورشمالی و کنیز عباس پناه انجام شده اند.

انتهای پیام/