سرویس مد و لباس هنرآنلاین؛ آدمها با صورتهای یخزده در هوایی که انگار نه انگار در چند قدمی بهار پرسه میزند مدام به دست و پای هم پیپیچند و یکدیگر را برای رفتن به جلو پس میزنند. انگار این ویژگی آدمها در این وقت سال است. یکدیگر را پس میزنند که نکند برای لحظهای از قیل و قال دست فروشهای خیابانی و کارچاق کنهای بوتیکها جا بمانند. چند قدم مانده به نوروز 92 بازار خرید لباس شب عید داغ داغ است. ویترین مغازهها پر شده از مانتوهای رنگارنگ و مغازهها پر از آدمهایی هستند که طالب این مانتوهای رنگارنگاند. اینجا خیابان هفتتیر است. بورس مانتوفروشهای تهران.
در غیبت برچسب قیمتها
از بالا تا پایین این خیابان هرجا که چشم بیندازی گوشه چشمت گیر میکند به یک بوتیک پر زرق و برق که بدون شک ویترینش با ویترین فروشگاه بعدی از زمین تا آسمان توفیر دارد. این فروشگاهها پر از مانتوهایی خوش رنگ و خوش ترکیب هستند که بعضیهایشان شکل سنتی داردند و بعضیها مدرنتراند. از برچسب قیمت روی مانتوهای داخل ویترینها خبری نیست. درحالی که انجمن صنفی فروشندگان لباس به این نکته توجه ویژه دارد. البته بیراه هم این کار را نکردهاند. شاید بیش از نیمی از شلوغی داخل بوتیکها زیر سر همین غیبت برچسبها در ویترینها باشد.
یک فروشگاه خا ص
از در هر فروشگاهی گروهی مشتری بیرون میآید و گروهی دیگر میخواهند بروند داخل. گروهی دست پر بیرون میآیند و گروهی دست خالی. داخل هر فروشگاه سرکی کشیدم و چیزی پیدا کردم. طرحهای مانتوهای یکی از این فروشگاهها نظرم را جلب کرد. جالبتر اینکه این فروشگاه ژورنال هم داشت و از مشخصات ظاهری این ژورنال مشخص بود که مانتوها کاملا داخلی هستند و به مانکنهای ایرانی مربوط میشوند. از فروشنده راجع به کارها و طرحها پرسیدم. دست آخر به طراح این کارها معرفیام کرد که بعدا متوجه شدم صاحب این فروشگاه و چند فروشگاه دیگر است.
این آقای طراح یا همان بوتیک دار گفت: همه کارهای موجود در فروشگاه را خودم طراحی میکنم و از طرحهای روتین موجود در بازار استفاده نمیکنم. گاهی یقه یک کار را روی کار دیگر زیبا تر میبینم. آن یقه را روی کار جدید میگذارم و به عنوان یک اثر مستقل میفروشم. گاهی ترکیب رنگ بعضی پارچهها به نظرم زیبا میآید و گاهی در ترکیب جنس پارچهها هم دستی میبرم. به نظر من در طراحی لباس و به خصوص مانتو باید دل را به دریا زد و جرئت ریسک کردن داشت.
بین 70 هزار تا 150 هزار تومان
فروشگاهها را یکی یکی میگردم. یکی پر است از مانتوهای سنگین مجلسی و دیگری مانتوهای جوان پسندانهتر . مغازههایی هم هستند که مانتوهای اداریشان را از پس انبارها بیرون آوردهاند تا بعد از گرم شدن هوا و در چمدان رفتن پالتوها، صاحبانشان به سراغشان بیایند. درست است که خبری از برچسب قیمت در ویترینها نبود اما سر آستین همه کارهای داخل مغازهها لیبل هایی خورده شده بود که از قیمت کار حکایت میکرد. قیمتهایی میان 70 هزار تومان تا 150 هزار تومان. گاهی دیده میشد یک مشتری سرآستین مانتویی که پسندیده را میگریرد و با دیدن قیمت آن به این نتیجه میرسد این آستین را رها کنند به نفعش است. گاهی هم دیده میشد کسانی بدون در نظر گرفتن سر آستین و قیمت کار، آن را برمیدارند و در صف اتاق پرو منتظر میمانند. بعد با لبخندی از سر رضا یت از فروشنده میخواهند این کار را برایشان بسته بندی کند. خانم جوانی که با دوستش برای خرید مانتو عید به هفت تیر آمده بود از این دست مشتریها حساب میشد. "مانتو خوش برش کم شده و برش و دوخت همه مانتوها دم دستی است. مانتو خوش ترکیب که میبینی باید دودستی بچسبی." این بخشی از صحبتهای این خانم جوان بود که خطاب به دوستش میگفت و من نه که بخواهم فال گوش بایستم اما خوب ناخودآگاه میشنیدم.
دست خالی آمده ها و دست خالی رفته ها
در میان این همه هیاهوی خرید عیدانه عدهای هم به چشم میخورند که دست خالی آمدهاند و دست خالی میروند. قیمتها برای طبقاتی از اجتماع بسیار سرسامآور به نظر میآید و انگار شوق خرید لباس عید مربوط به طبقات خاصی از اجتماع است. شکل لباسها، قیمتها، مشتریان و فروشندگان هیچ کدام و هیچ کدام یکدست نیستند و هرکدام برای کسی با سلیقهای منحصر به خودش طراحی و تولید شده اند.
انتهای پیام/31