به گزارش سرویس تجسمی هنرآنلاین غلامحسین امیرخانی که یکی از بزرگان عرصه خوشنویسی کشور است در پنجمین جشنواره تجسمی فجر یکی از داوران بود که از نزدیک همه 532 اثر از 300 هنرمند را بررسی و در نهایت با همراهی محمد سلحشور و علی شیرازی 199 اثر را برگزیدند تا در موزه امام علی(ع)در بخش مسابقه به روی دیوار برود،معتقد است در این دوره با استعدادهایی فراوانی که در جشنواره دیده است، معرفی تنها سه برگزیده اول تا سوم، نوعی استعدادسوزی است. این هنرمند که 6دهه فعالیت هنری را در کارنامه دارد درباره کیفیت آثار این دوره به هنرآنلاین گفت: با آثاری که در این دوره از جشنواره دیدم، باید بگویم که کیفیت بسیاری از آثار بهتر شده بود. هرچند معتقدم این برنامه که فقط یک نوع از گرایشهای خوشنویسی در جشنواره مد نظر گرفته شود برنامه جامعی نیست. باید در یک جشنواره ملی تمامی خطها از ثلث، شکسته تا خط نقاشی مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا وقتی محدود به یک خط شویم، مشکلاتی را به همراه دارد . این نوع نگاه فرصت حضور از بسیاری از هنرمندان را میگیرد و سوءتفاهمزا خواهد بود.
وی درباره کیفیت جشنواره ادامه داد: وقتی در این دوره از جشنواره 50 اثر خیلی خوب میبینیم باید زمینههای و ظرفیتهای تشویقی را در جشنواره بالا ببریم چون این تعداد هنرمند یک شبه به دست نیامدهاند بلکه سالها برای آنها سرمایه و وقت صرف شده است. پس باید زمینههای تشویقی را برای هنر بالا ببریم.
امیرخانی معتقد است تا زمانی که در کشور ، هنر به عنوان حاشیه قلمداد و از نگاه مسئولین جدی تلقی نمیشود؛ اساسا هیچ جشنواره و دوسالانهای نمیتواند به جایگاه واقعی خود برسد و در این باره گفت: هنرمندی که از بازار هنر برخوردار نیست و در طول سال فقط باید چشماش به دنبال یک جشنواره باشد آن هم اگر در جمع برگزیدگان باشد یا نه؛ هیچ جریان پویایی را در کشور رقم نمی زند. ما نیازمند ایجاد جریانات بنیادین هستیم .سالهاست برای این منظور برنامه و استدلال ارائه دادیم که با تخصیص یک در صد از بودجه عمرانی می توان تغییرات اساسی را در فرهنگ و هنر رقم زد. سالها از مسئولین دولتی تا نمایندگان مجلس شورای اسلامی را توجیه کردیم که این یک درصد هزینه نیست بلکه این بودجه خیلی زود ارزش افزوده خواهد داشت و بازگشت سرمایه خواهد شد. مگر زمانی در این کشور اثر هنری خریداری نشد که آنقدر ارزش افزود یافت که ما توانستیم یکی از شاهکارهای هنر ایران "شاهنامه تهماسبی" را با همان یک اثر به کشور بازگردانیم؛ آیا این تجربه بدی بود؟ این مسئله جدا از این موضوع است که ورود یک اثر هنری در محل کار کارمندان دولتی چه تبعات مفیدی خواهد داشت و باعث خواهد شد که بسیاری از ناهنجاریهای اجتماعی کم شود. آیا بسیاری از هزینههایی که هرساله صرف عمران می شود، با نبود فرهنگ سازی درست نابود و اسراف نمی شود؟ یا زیربنای یک جامعه اگر محکم نباشد تا هیچ بادی نتواند این اندیشه را نلرزاند از فرهنگ به دست نمی آید. چرا امروزه دشمنان از ابزار هنر برای تهاجم فرهنگی استفاده می کنند ولی ما برای مقابل با آن برنامه ای هنری و فرهنگی نداریم. این گونه مسائل باید حل شود تا امیدوار بود که در جریان پویای هنر، یک صحنه واقعی رقابتی درست برای جشنواره شکل بگیرد.
انتهای پیام/31