امیر علی جوادیان، هنرمند عکاس مستند با اشاره به انتشار دو کتاب جدیدش تا پایان امسال به خبرنگار تجسمی‌هنرآنلاین گفت: تا بهمن ماه کتابی با عنوان جلوه‌های ایثار که حال و هوای تهران را به تصویر می‌کشد، را به چاپ می‌رسانم. همچنین کتاب دیگری با عنوان رنگین کمان ادیان که فعالیت‌های اقلیت‌های مذهبی را نمایش داده‌ام احتمالا تا پایان امسال منتشر می‌شود.

این هنرمند عکاس با بیان اینکه عکاسان تاریخ نگاران معاصرند اظهار کرد: در دوره‌های مختلف، افرادی تاریخ را می‌نوشتند. در این بین گاهی شاهد تحریف‌هایی بودیم که برخی تاریخ نگاران یا حاکمان انجام می‌دادند. اما اکنون به جرات می‌توان ادعا کرد که عکاسان تاریخ نگاران معاصرند. در حقیقت یکی از وظایف عکاسی ثبت تاریخ است. هر عکسی با گذر زمان عکس تاریخی تلقی می‌شود. وقتی عکاسی از شهر تهران عکس بگیرید بعد از برهه‎ای می‌بینید که عکس‌ها تاریخی شده‌اند.

عکاس مستند ضمن ابراز تاسف از وضعیت کنونی هنرمندان عکاس به خصوص عکاسانی که در زمینه مستند فعالیت می‌کنند، گفت: کشورمان دارای بیشترین دانشجوی عکاسی در کل دنیا است. سه سال پیش حدود 5 هزار فارغ التحصیل عکاسی در مقطع لیسانس داشتیم. این در حالیست که در تمام اداره‌ها و مراکز کشور رشته عکاسی و شغل عکاسی حذف شده است.

وی در این باره ادامه داد: عکاسان این همه خدمات ارائه داده‌اند. در میان تمام رشته‌های هنری بیشترین شهید و مجروح را داشته‌اند، حتی در زمان زلزله پیش از اینکه امدادرسان‌ها برسند عکاسان در محل وقوع حادثه حضور پیدا کردند. این در حالیست که متاسفانه اهتمام و حمایتی از عکاسان نمی‌شود.

جوادیان با تاکید براینکه حمایت از هنرمندان عکاس زکم است گفت: وقتی فوتبالیستی مثل مهدی مهدوی کیا در بیست سالگی میلیاردر می‌شود توپ فرتبال را خودش نمی‌خرد، زمین را چمن نمی‌کند تا روی آن تمرین یا بازی کند اما عکاس باید دوربین تهیه کند و برای عکاسی در موقعیت‌های مختلف تمام هزینه‌های مربوط به عکاسی و سفر را خودش تامین کند. کدام نهاد از عکاسان حمایت می‌کند این یک فاجعه است. تئاتر بودجه مستقل دارد، سینما و موسیقی بودجه مستقل دارد در حالیکه عکاسی از طرف هیچ ارگانی بودجه ندارد.

این هنرمند اظهار کرد: هنر کاری بلند مدت است اما مدیران با توجه به اینکه هر روز ممکن است تغییر کنند نگاهشان هم به هنر و مسائل هنرمندان کوتاه مدت است. اما روی فعالیت‌های هنری شاید 20 سال باید کار کرد تا به نتیجه برسد. هر اتفاقی اگر افتاده یا عکسی وجود دارد خود عکاس از روی علاقه و دلسوزی این کار را انجام داده است. مثلا عکاسی به سردشت می‌رود و از مین‌هایی که از جنگ باقی مانده عکاسی می‌کند. تمام این کارها و آثاری که می‌ماند با هزینه شخصی عکاسان است.

جوادیان همچنین گفت: به طور مثال وقتی از عاشورائیان عکس می‌گیرم کدام نهادی مرا حمایت می‌کند. کدام ارگان می‌گوید که تو را حمایت می‌کنم تا عاشورا را ثبت کنید. اما در فوتبال این طور نیست. الان یک مربی فوتبال برابر 5 هزار معلم حقوق می‌گیرد این بی عدالتی است. اما عکاسی که تاریخ کشور را ثبت می‌کند نه بودجه مشخصی وجود دارد و نه کسی پاسخگوست.

انتهای پیام/31/34