به گزارش هنرآنلاین، در ابتدای این نشست نمایشنامه "دوران خوش بازنشستگی"، به کارگردانی ساناز بیان و نقش خوانی رامین سیار دشتی، سهیلا صالحی، میترا ضیایی کیا و آیه کیان پور نقش خوانی شد و سپس در جلسه نقد و بررسی این اثر فارس باقری، نمایشنامه نویس، منتقد و مدرس تئاتر و بهزاد صدیقی، نمایشنامه نویس، منتقد و پژوهشگر تئاتر با حضور نویسنده، کارگردان و نقش خوانان و هم چنین تعدادی از علاقه مندان هنرهای نمایشی، به نقد آن پرداختند.
پیش از آغاز نقد، بهزاد صدیقی بیان کرد: نمایشنامه "دوران خوش بازنشستگی" در بخش تولید متون و نمایشنامه خوانی سی امین جشنواره بین المللی تئاتر فجر جزء سه اثر برگزیده و در بخش نمایشنامه اولی ششمین دوره انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران به عنوان نمایشنامه برگزیده معرفی و انتخاب شد.
صدیقی سپس درباره این نمایشنامه گفت: نمایشنامه "دوران خوش بازنشستگی" همانند بسیاری از نمایشنامه های برگزیده، هم از ویژگی های مثبتی برخوردار است و هم ویژگی های منفی دارد. کامران شهلایی جزء آن دسته از نمایشنامه نویسانی است که به شیوه نمایشنامه نویسی امروزی و تقریبا مدرن می نویسد و تلاش می کند به مسائل اجتماعی جامعه امروز بپردازد.
این نمایش نامه نویس در ادامه یادآور شد: نمایشنامه از دیالوگ نویسی روانی برخوردار است و نویسنده، به وسیله دیالوگ ها، موضوع قصه خود را پیش می برد.
فارس باقری در بخش اول نقد خود درباره این نمایشنامه گفت: از آنجا که کامران شهلایی آثار خوبی در ادبیات نمایشی خلق کرده است، مثل نمایشنامه "کجا گم شده ای فرهاد"، می خواهم با تحلیل خودم از این اثر به نوعی به نویسنده آن هشدار بدهم و تلنگری بزنم که نمایشنامه در سطح نمایشنامه های متوسط و حتی زیر متوسط قرار می گیرد و جزء ملودرام های نازل است.
این نمایشنامه نویس همچنین اضافه کرد: نمایشنامه "دوران خوش بازنشستگی" نمایشنامه ای به شدت قصه گو است و نویسنده در آن به یک طبقه اجتماعی می پردازد، اما در ادامه بیان موضوع قصه اش، موضوعات فرعی تری را مطرح می کند که موضوع اصلی فراموش می شود و این به شکل چینش صحنه هایش برمی گردد. به نظر می رسد در تقسیم بندی صحنه ها برخی دیالوگ ها، دیگر دیالوگ ها را خنثی می کنند یا بسیاری از آن ها اضافه اند.
او در ادامه یادآور شد: اطلاع رسانی صحنه اول از طریق شخصیت ها خبری است که در صحنه دوم تکرار می شود و شیوه اطلاع رسانی ای که نویسنده انتخاب کرده موجب شده، صحنه ها طولانی شود و هر دیالوگی در نمایشنامه وجود دارد و به نوعی قصه می گوید. در حالی که نمایش قصه گویی نیست، بلکه شکلی از رابطه آدم ها را بازتعریف و بازسازی می کند.
این مدرس تئاتر در بخش دیگری از این نشست، با اشاره به اینکه در نمایشنامه، نسبت رئال بودن یا غیر رئال بودن شخصیت ها یکسان نیست، اظهار کرد: در ابتدا این شخصیت ها به صورت رئال تعریف می شوند و بعد این رئال بودن به غیر رئال تبدیل می شود. به نظرم خواب یا رویای ابتدا و پایان نمایشنامه هیچ ربطی به نمایشنامه ندارد و نسبت ها بر حسب حوادث بیرونی به هم می خورند. همچنین اصل نمایشنامه در تضاد با مسئله اصلی نمایش قرار گرفته که نویسنده به آن پرداخته است و صورت مسئله در حد شخصی باقی می ماند.
این منتقد تئاتر در ادامه افزود: به نظرم باید برای شخصیت ها تقسیمات زمانی درست می شد، زیرا چنین چینش زمانی، نمایشنامه را کند کرده و به منطق روایی و دراماتیکی اثر آسیب رسانده است.
باقری با بیان ساختمان نمایشنامه، ساختمان کاملی نیست، خاطرنشان کرد: نمایشنامه درباره پایان یک دوره و آغاز دوره جدیدی از زندگی آدم هاست. با این همه دارای ویژگی هایی است که سبب روانی روند پیشبرد قصه و موضوع می شود؛ مثل دیالوگ ها که البته در بسیاری از صحنه ها طولانی است و زیاده گویی در آن وجود دارد.
رامین سیار دشتی، بازیگر تئاتر، که نقش خوانی شخصیت اصلی این نمایشنامه را بر عهده داشت، نیز در آغاز نشست گفت: به نظرم نمایشنامه نویس به دغدغه بسیاری از آدم های امروزی جامعه ما نزدیک شده و خیلی خوب و مسلط نمایشنامه اش را نوشته است. یکی از محاسن آن این است که دستور صحنه ها کوتاه و کم است و این دست کارگردانان را باز می گذارد تا هر شکلی که می خواهند و علاقه مندند آن را اجرا کند.
ساناز بیان، کارگردان این نمایشنامه خوانی، نیز یادآور شد: به نظرم نمایشنامه قصه و ساختمان خاص خودش را دارد و دیالوگ نویسی های آن راحت و روان انجام شده و نویسنده با کم کردن دستور صحنه ها، فضای خالی را در اختیار کارگردانان قرار می دهد که هر یک با شیوه و سلیقه خود به اجرای آن می پردازد.
سهیلا صالحی، یکی از نقش خوانان این نمایشنامه خوانی، اظهار کرد: نمایشنامه" دوران خوش بازنشستگی" در عین سادگی، نمایشنامه عمیقی است.
آیه کیان پور نیز در ادامه گفت: به نظرم این نمایشنامه، متن ملموس، ساده و صمیمی ای دارد. دیالوگ نویسی هایش واقعی است و نویسنده به سادگی قصه اش را تعریف کرده است.
بهزاد صدیقی در پایان سخنان خود تصریح کرد: کامران شهلایی در شیوه نگارش نمایشنامه " دوران خوش بازنشستگی "مثل بقیه نمایشنامه هایش متأثر از نمایشنامه نویسی محمد یعقوبی است که ممکن است آگاهانه یا ناخودآگاه اتفاق افتاده باشد. همچنان که او خود اشاره کرده که از مشورت با محمد یعقوبی در نوشتن این نمایشنامه بهره برده است.
کامران شهلایی، نویسنده نمایشنامه "دوران خوش بازنشستگی،" در پایان این نشست گفت: من چندان نظرات آقای باقری را قبول ندارم، اما به برخی از نظرها و پیشنهادهایش فکر می کنم و معتقدم با اجرای عمومی و نمایشنامه خوانی دیگری، که پیش از این نمایشنامه ام داشتم، بازخوردها و واکنش های خوبی از تماشاگران و مخاطبانم دریافت کردم و بر این اساس این اثر نمایشنامه خوبی در میان کارهایم است.
گفتنی است، دهمین نشست "صحنه کاغذی" با پرسش های مخاطبان علاقه مند و با اهدای لوح تقدیر مدیریت فرهنگی هنری منطقه پنج و فرهنگسرای فردوس از سوی بهزاد صدیقی به گروه نمایشنامه خوانی، نویسنده و منتقد این نشست پایان یافت.
انتهای پیام/54/53