به گزارش هنرآنلاین، نشست نقد و بررسی تئاتر "آوازه‌خوان طاس" با حضور کارگردان، بازیگران، طراح صحنه و کارشناسان تئاتر در سالن استاد شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

در ابتدای بحث بهمن نامورمطلق، عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی و استاد نشانه‌‌شناسی و ادبیات تطبیقی با اشاره به الگوها و تفکرات اوژن یونسکو گفت: تمام تلاش یوسکو برای برهم زدن عادت‌ها و تکرارهاست. او زمان را فرومی‌ریزد. هویت و شخصیت فرد را از او می‌گیرد و با استفاده از نام های مشابه، این بی‌هویتی را القا می‌کند. در این نمایش ما با تخریب زمان، گونه، ارتباط و هویت روبرو هستیم. یونسکو در این نمایشنامه ضدآیکون و نشانه است، هیچ قهرمانی ندارد و نمی خواهد هیچ ایدئولوژی‌ای را شکل بدهد؛ ضمن اینکه من متن اصلی نمایش را مطالعه کرده‌ام و به نظرم متن این نمایش نه ترجمه وفادار به متن است و نه اقتباس!

در ادامه صادق رشیدی، مدرس تئاتر با انتقاد از بروشور نمایش گفت: بروشور و اطلاعات درون آن باید به تماشاچی اطلاعاتی بدهد و به او کمک کند در حالی که بروشور این نمایش، چنین خاصیتی ندارد. از طرفی یونسکو در این اثر همه چیز را به تناقضات می‌کشد و هیچ چیز از نظم و قاعده برخوردار نیست؛ در حالی که در طراحی صحنه ما یک نوع قرینگی و نظم را می‌بینیم که به نظرم با محتوای کار هماهنگی ندارد.

سعید اسدی، عضو هیات علمی دانشگاه هنر هم با تاکید بر ویژگی‌های نمایشنامه‌های یونسکو گفت: این یک نمایش ضداسطوره و ضد ژانر است. هرچند که ما باید بدانیم یونسکو در پس تمامی این سوال‌ها و برهم زدن عادت‌ها چه می‌خواهد به ما بگوید و در این صورت است جایگزینی برای آن پیدا می‌کنیم.

بهمن معتمدیان، کارگردان این نمایش تمامی این بازخوردها را ناشی از برداشت‌های متفاوت دانسته و گفت: ما بر اساس فرضیات خودمان جلو رفته و این نمایش را آماده کردیم. این ایرادات تنها زمانی قابل قبول است که ما با پیش‌فرض این دوستان کار را آغاز کرده بودیم. به نظرم همه این مشکلات از آنجایی ناشی می‌شود که شکل‌ها و انواع مختلف تئاتر در کشور ما اجرا نمی‌شود.

پوریا آریانپور، طراح صحنه این نمایش هم ضمن تاکید بر برداشت‌های مختلف از یک نمایشنامه گفت: قرا نیست در تئاتری که خود تمام تلاشش را برای برهم زدن عادت‌ها و تکرارها می‌کند، ما به جزئیات تا این حد اهمیت بدهیم و به کوچکترین نشانه‌ها هم بها داده و ایران بگیریم. ما برای نشان دادن بی‌زمانی و مکانی نمایش در نهایت به رنگ سفید رسیدیم. ما نمی‌خواستیم هرج و مرج ایجاد کنیم و تعلیق را در بخش‌های دیگر نمایش به اجرا گذاشتیم. نمادهای کنار صحنه کاملا به اجزای بدن انسان اشاره دارد که نوعی آنارشی است و بر نشانه ستیزی یونسکو تاکید دارد.

انتهای پیام/52/53