به گزارش هنرآنلاین، مراسم چهلمین روز درگذشت علیرضا شیروی ـ مدیرکل مطبوعات خارجی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ـ با حضور سیدعباس صالحی (وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی)، حسین انتظامی (معاون توسعه مدیریت و منابع وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، ایمان شمسایی (رئیس مرکز ارتباطات، رسانه و امور فرهنگی مجلس)، محمدرضا نوروزپور (معاون امور رسانهای و تبلیغات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، قادر آشنا (مشاور وزیر و دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور)، حسین جابری انصاری (مدیرعامل ایرنا)، علی متقیان (مدیرعامل موسسه ایران)، محمد الهیاری (مدیرعامل بنیاد رودکی)، محمد خدادی (مدیرعامل اسبق ایرنا و معاون اسبق مطبوعاتی وزارت ارشاد)، نیکنام حسینیپور (مدیر روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) و جمعی از کارکنان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در مسجد جامع شهرک غرب برگزار شد.
در این مراسم که جمعی از همرزمان علیرضا شیروی در هشت سال دفاع مقدس نیز حضور داشتند، چنین عنوان شد که «مرحوم شیروی همیشه اقتدار و مظلومیت ایران را از طریق رسانهها به گوش جهانیان رسانده است و این ویژگی، مقام این مرحوم را بالاتر میبرد. آن مرحوم بیش از ۳۰ سال عمر خود را صرف خدمت به ایران و انتقال پیام ایران به جهانیان کرده است و این، کار بسیار ارزشمندی است.»
در بخش دیگری از این مراسم پیام محمدرضا نوروزپور، معاون امور رسانهای و تبلیغات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرائت شد که در بخشی از آن آمده بود:
«انسانی که بیش از ۳۵ سال در حساسترین جایگاههای مدیریتی، زیر فشار و مسئولیتی سنگین بود؛ جانباز و آزادهای که همراهی و هماهنگی را تا آخرین لحظه حفظ کرد. همه میدانیم او به چیزی جز هوشمندی و صبوری نیاز نداشت. همانجایی که توانست خود را متمایز و ماندگار کند. محبوبیتی که از او در میان خبرنگاران خارجی یاد میشود، از جنس تعارف نیست. این محبوبیت نتیجه یک تجربه واقعی است؛ تجربهای موازی با انسانی که تلاش میکرد کار را پیش ببرد و اعتماد بسازد. در چنین فضایی، اعتماد به سادگی به دست نمیآید. حفظ این تعامل و اعتماد، نیازمند معرفت نظام ایران است، نیازمند اقتدار است، نیازمند تداوم یک اعتقاد و ارزش است.
در ساختارهایی که گاهی نامشان پیچیده و فرساینده است، او تلاش میکرد مسیر کار را باز کند؛ نه با نادیده گرفتن، بلکه با جستجو کردن. در سالهایی که به عنوان یک آزاده ـ یعنی کسی که آن تجربه را از سر گذرانده و در مواجهه با دشواریها نگاهی متفاوت دارد ـ باید این پیوند را ببینیم. او برای دیگران مانند یک پل بود و پل بودن ساده نیست؛ خودش کمتر دیده میشد.
برای بسیاری از خبرنگاران خارجی، تجربه کار در ایران و مواجهه با چنین افرادی، تصویری از یک کشور میسازد که فقط محصول خبرها و گزارشها نیست، بلکه محصول همین مواجهههای انسانی است و او در این میان نقش تعیینکنندهای داشت.
اکنون در چهلمین روز فراق و فقدان او، بخش زیادی از آنچه باید بپرسیم روشن است. اما یک پرسش باقی میماند: ما با این میراث چه کنیم؟ اگر قرار است از او چیزی بیاموزیم، شاید این باشد که در هر جایگاهی، حتی در دل پیچیدهترین ساختارها، میتوان مؤثر بود. میتوان به جای افزودن بر فاصلهها، آنها را کم کرد. میتوان به جای پیمان شدن پشت قواعد، تا آخرین لحظه بود.
«بودن تا آخرین لحظه» عبارتی نیست که به سادگی از آن عبور کنیم. این عصاره یک زندگی است؛ زندگی که در آن کار فقط یک وظیفه نبود، بلکه بخشی از هویت و شناسنامه او شد. روز چهلم نشانهای است برای اینکه بگوییم زمان گذشته است. در تجربه خبرنگارانی که با او مواجه شدند، علیرضا شیرویِ نازنین ماندگار است. برای همه آنها که امروز از آزار جوانمردی سخن میگوییم، فقدانش را هرگز فراموش نخواهیم کرد.»
منبع: ایسنا