سیدعلی صالحی تازهترین شعر خود را به ایران اختصاص داد.
این شاعر در شعر تازه خود نوشت:
درودا
کفن دریده و بیمزار،
جنازهی خود بر دوش
از دریا خواهم گذشت
من در خلیجِ به خون شستهی پارسیان
سرانگشتِ بینوشتِ خویش راجا گذاشتهام
نگاهشان کنید!
هوارِ هزار هیولابر سَرِ ستاره کشیدهاند
نمیدانند…
نمیدانند ستاره با مرگِ خود دوباره به آسمان بازخواهد گشت
ما هزارههاست زیرِ بارشِ بُرادهها از ملالِ مرگ عبور کردهایم
زنهار…!
این بار خداوندِ این مردمِ خسته خود به آوردگاهِ آدمی آمده است
تا دشنه از دو کتفِ شهیدان
به دَر آورد.