به گزارش هنرآنلاین، هر چند تمام بلیت‌های این نمایش که به زبان فرانسه اجرا می‌شود، از مدت‌ها قبل پیش‌فروش شده بود اما این استقبال تنها به خاطر نام این اثر معروف نمایشنامه‌ یا سر و صداهای پیرامونی این نمایش نیست، بلکه بیشتر به دلیل حضور "ژولیت بینوش" است که بازی‌های شگفت‌انگیزی را در سینما به ثبت رسانده و روی صحنه هم اجراهای به یادماندنی‌ای ارائه کرده است.

صحنه باشکوه و بزرگ "باربیکن" به تمامی به رنگ سفید درآمده و بازیگران در داخل این فضای سفید اجرای خود را در فضایی بدون رنگ پیش می‌برند. سن باربیکن که به خاطر عمق زیادش مشهور است این امکان را به بازیگرها می‌دهد تا در پرده اول لایه‌های مختلفی را برای تماشاگر اجرا کنند.

در آخرین لایه عده‌ای در حال شادمانی در یک مهمانی هستند، در یک لایه جلوتر که توسط درهای شیشه‌ای از فضای قبلی جدا می‌شود، یک زن و یک مرد در حال حرف ‌زدن و در ادامه این بخش، در جاهایی شخصیت‌ها در شیشه‌ای جلو تماشاگر را هم باز می‌کنند و بدین ترتیب فرم اجرا با مضمون اصلی نمایشنامه می‌آمیزد. در واقع این درها حائل‌هایی هستند که طبقات فرودست میان خود و میان طبقه اشراف می‌بینند و در ادامه با نزدیک شدن ژان از طبقه پائین (خدمتکاران) با ژولی از طبقه اشراف، این درها از بین می‌روند و صحنه یکدست می‌شود تا تماشاگر با تقابل طبقات و بازی حساس برتری‌جویی زنانه و مردانه روبرو بشود.

به نوشته بی‌بی‌سی، در صحنه دوم از زمانی که ژان و ژولی به هم نزدیک می‌شوند، رفته رفته دیالوگ‌ها درباره عشق و نفرت و اختلاف طبقاتی یپیچیده وعمیق‌تر می‌شود.

متن اصلی نمایشنامه استریندبرگ که اینجا شدیدا تغییر می‌کند و در واقع شاهد برداشت آزادی از آن هستیم که در نهایت اجرای وفادارانه‌ای به اثر اصلی استریندبرگ نیست.

در این اجرای بعد از صحنه اول دیالوگ‌های نمایش به شدت به تنش‌های عمیقی می‌پردازد که نمایش سعی دارد در عین پرداختن به اختلاف طبقاتی (مایه اصلی اثر استریندبرگ)، لایه‌های روانشناسانه به آن بدهد و در پایان در فضایی سوررئال (با رنگ قرمز که تمامی صحنه را در برمی گیرد) بر این وجه روانشناسانه تاکید می‌کند.

استفاده از ماسک و آدم‌های مسخ شده‌ای که تنها در پس‌زمینه حضور دارند و در صحنه‌هایی به ناظرهایی بی‌تفاوت بدل می‌شوند، تاکید بر وجه روانشناسانه بشر مدرن است که در یک صحنه شگفت‌انگیز سوررئال، زمانی‌که همه آنها با ماسک از آخرین درها بیرون می‌آیند و حس ترس غریبی را بر صحنه حاکم می‌کنند، به اوج می‌رسد.

آغازی طوفانی و پایان مصنوعی ژولیت بینوش

"ژولیت بینوش" از معدود بازیگرانی است که حضور و کاراکتر بسیار قدرتمندی دارد و این به خصوص بر روی صحنه (شاید بیش از سینما) قابل لمس است.

نمایشنامه‌خوانی او در جشواره "آوینیون" امسال، که تنها پشت یک میز نشسته بود و متن "جان برجر" را می‌خواند، این قدرت را داشت تا نفس تماشاگر را در سینه حبس کند و حالا در "مادمازل ژولی" هر چند در اوج نیست، اما کماکان حضور پررنگی دارد.

او در صحنه‌های اول موفق می‌شود حس‌های مادمازل ژولی را به خوبی اجرا می‌کند و شیطنت این دختر را بازتاب می‌دهد، اما در صحنه‌هایی مثل زمانی که ژان سر پرنده را می‌برد و ژولی فریاد می‌زند که از او متنفر است، با بینوشی روبرو هستیم که صدایش کم می‌آورد و صحنه مصنوعی می‌شود.