قدمعلی سرامی، در گفت‌وگو با هنرآنلاین، نمایش را یکی از روش‌های جدید و موفق آموزشی می‌داند و معتقد است: در سال‌های اخیر، این روش در سطح جهان تجربه شده و نتایج امیدبخش این الگو، گویای آن است که استفاده از شیوه‌های بیانی گوناگون و از جمله بیان تئاتری، می‌تواند در آینده‌ای نه چندان دور، چشم اندازی دیگرگون در روند آموزش و پرورش، رویاروی نگاه بشریت بگستراند و این در حالی است که یکنواختی شیوه بیان در ایران، از دیرباز تاکنون ،موجبات افت بازدهی در امر آموزش را فراهم آورده و این یکنواختی هم از مطلوبیت آموزش در ذهن و زبان کودکان کاسته و هم تنوع محتوایی دروس مختلف را از آب و تاب انداخته است.

شاعر مجموعه " صاف و ساده مثل آب"، به یگانگی آموزش و پرورش اشاره می‌کند و می گوید: تا وقتی آموزش و پرورش را دو امر جداگانه می دانیم، به بیراهه می‌رویم و به هدف مورد نظر خود نمی‌رسیم، به همین خاطر باید به این دریافت درست پیشینیان که دانایی و توانایی و علم و عمل در عین حال که ظواهری دوگانه دارند، از وحدتی باطنی برخوردار هستند، سر فرود آوریم و بدانیم که هیچ کتاب درسی و ماده تعلیمی نیست که به گونه ای، تربیتی نباشد و جدایی این دو از یکدیگر اشتباه و نقض غرض است.

سرامی معتقد است تا زمانی که به نقادی آموزش نپردازیم و کمی و کاستی‌هایمان را در امر تعلیم نشاسیم و به رفع آن برنخیزیم و از پرورش ذهن و روان کودکان،غفلت کنیم، راه به جایی نمی‌بریم و تنها آب به غربال می‌پیماییم.

نویسنده کتاب "پنج مقاله درباره ادبیات کودک و نوجوان"، بار دیگر از تفکیک آموزش و پرورش از یکدیگر گلایه می کند و آن را باعث بی توجهی آموزگاران نسبت به بار پرورشی کار می داند و معتقد است: امروز، بسیاری از معلمان، آگاهانه یا ناآگاهانه، خود را مسئول تربیت شاگردان نمی‌دانند و این کاررا به مربیان پرورشی می سپارند و تنها درس می دهند و درس می پرسند و به بالاتر از آن نمی اندیشند. از سوی دیگر کارگردانان نظام آموزشی نیز می‌پندارند که معلم خوب کسی است که درسش را بلد است و می‌تواند شماری از دانش آموزان را در ماده درسی خاص خویش به میانگینی از آگاهی برساند، بدون آن که با شیوه های متنوع بیان مفاهیم ذهنی و ویژگی های روانی کودکان در گروه‌های سنی معین آشنا باشد، شعر، هنر و زبان کودکانه را بشناسد و روش‌های جدید آموزش را بداند.