به گزارش خبرنگار هنرانلاین، موسیقی کشور در برههای قرار دارد که هنرمندان این عرصه از هنر در حوزه اجرا و نشر بسیار گله مند هستند،این موضوع که به نوعی یکی از آسیب های فرهنگی در هنر کشور نیز به شمار می رود میتواند در آینده با گسترش آن، آثا را از نظر کیفی دچار ضعف کند و با گسترش این وضعیت رسانه های بیگانه با پخش موسیقی بی اساس و مصرفی می توانند مخاطب را به سادگی به سوی خود بکشانند.بر همین اساس قصد داریم با پی گیری ابعاد گوناگون این بحث فرهنگی هنجارهای به وجود آمده در این عرصه را مورد برسی قرار دهیم.این بار به سراغ محمد سریر رئیس هیئت مدیره خانه موسیقی رفتیم تا نظرات وی را در این باره جویا شویم:
وضعیت موسیقی ایران چگونه است،در حال حاضر شاهد این هستیم که در هر حوزه از نظر نشر و اجرای موسیقی هنرمندان و اساتید امر گله مند هستند،ارزیابی شما از این موضوع چیست؟
- هرآنچه که به عنوان کار هنری در کشور مطرح است، هیچ محدودیتی در آن از نظر اجرا ونشر وجود ندارد.برخی اوقات مراحلی وجود دارد که شاید طی آن مراحل برای هنرمند خسته کننده باشد واین امر مربوط به بحث اجرایی نمی شود.از نظر فنی عمدتا برنامه های که درآن زیر بنای آثار هنری دیده شود به روی صحنه می رود. از نظر نشر هم به همین صورت است و هنرمندی که حداقل 50درصد از فعالیت آن از نظر کیفی مورد قبول باشد، مجوز فعالیت می گیرد.در این راستا گله مندی که می شود عمدتا مراحلی است که یک تقاضا به نتیجه برسد چه در زمینه اجرا صحنه ای وچه از نظر نشر آن در بازار موسیقی کشور!به نظر من در این حوزه آثاری که از نظر فرهنگی هنری پررنگ تر است باید یکسری کمک ها ومساعدت ها از جانب متولیان امر صورت گیرد تا هنرمندان این عرصه با فراغ بال به فعالیت هنری خود بپردازند.
بسیاری از جوانان کشور جذب موسیقی های مصرفی و همچنین زودگذر میشوند و آثار ملی وسنتی در این زمینه مغفول واقع میشود. چه راهکاری به عنوان یک کارشناس در این زمینه پیشنهاد میدهید؟
- این اتفاق فقط در ایران نیست ؛این موضوع در تمام جهان هم مرسوم است. اصولا نوع زندگی ،شتاب در زندگی و روند به وجود آمده در جوامع مختلف باعث شده که مردم به نوعی به مسائل زود گذروزود هضم بیشتر توجه داشته باشند ودرحقیقت وجه تفننی مورد توجه عموم قرار میگیرد. در همه جای دنیا موسیقیهای کیفی محدودتر و افرادخاصتری را به دنبال خود دارد و موسیقی های که جنبه ی تفننی دارند بیشتر مورد اقبال قرار میگیرد.در مقایسه با دهههای گذشته حتی در مغرب زمین که موسیقی های کلاسیک درآنجا شکل گرفته است،شاهدیم که این علائق کمتر شده و این موضوع از نظر جامعه شناسی مربوط میشود به شرایط اجتماعی به وجود آمده !آن هم به دلیل توجه به مادیات وگرایش به مسائل مادی است.
در این زمینه ما نباید فکر کنیم یک جوان 18ساله حتما برود با تمرکز به ساز وآواز ایرانی گوش دهد.اصلا تمرکز ذهن این نوع موسیقیها برای آن جوانی که با آن همه انرژی وهیجانی که دارد شاید باعث دلزدگی وپژمردگی آن جوان به موسیقی ملی وسنتی شود و باید این امر را به گذر زمان با با لا رفتن منطق وتمرکز بیشتر در آینده در آن جوان جویا شویم.
*رسانه ها چقدر میتوانند به فرهنگ فاخر موسیقی کشور کمک کنند و رسانه های بیگانه در زمینه موسیقی چه تاثیری خواهند داشت؟
- اولا رسانههای بین المللی اصلا تعهد ندارند که بخواهند موسیقی ما را به شکل مناسب ترویج ونشان دهند؛البته جهانی شدن خودش یک موضوعی است که یک نوع جهان وطنی را تبلیغ میکند.تمام کشورها سعی دارند به نوعی هسته هویت فرهنگی خودشان را حفظ کنند ویا حداقل یک حریم برای خودشان مشخص کنند اما آنچه در حوزه فرهنگ ورسانه ها مطرح است تقریبا خیلی از رسانه ها هیچ تعریف مشخصی از این که باید در این زمینه داشته باشند ندارند.
رسانه های فارسی زبان ماهوارهای طبق سلایق خودشان برای جذب مخاطب موسیقیهای بیاساس پخش میکنند واصلا مسائل فرهنگی برایشان مطرح نیست.بنابراین این موضوع بیشتر بر میگیرد به رسانه ملی خودمان که به نظر میرسد آن هم بسیار سخت باشد؛چرا که رسانه در یک دوره تسلسلی قرار میگیرد که اگر بخواهد بیننده را حفظ کند باید به یکسری تولیدات خاص بپردازد،اگر بخواهد تولیدات وآثار دیگر را پخش کند ممکن است شنونده و مخاطب خودش را از دست بدهد.
از منظر دیگر یک محدودیتهایی در زمینه موسیقی در رسانه ملی داریم که به عنوان مثال ما نمیتوانیم ساز نشان دهیم یا صدای یک خواننده خانم را پخش کنیم که همین امر باعث می شود بسیاری مخاطبان را از دست بدهیم و امکان و ابزار از دستمان خارج کنیم وبه دست رسانه های بیگانه دهیم . به تعریف سادهتر می خواهیم کارهای بزرگ انجام دهیم که عموما بسیار دشوار است و عبور از آن هم در آینده به سادگی میسر نیست. به نظر من این موضوع یک وجه ملی دارد ودر چارچوب ملی باید متولیان امر را موظف کند که بخشی از هویت ملی ما که همان هنر موسیقی است را حفظ کنند.