خبرگزاری هنر ایران/ این هفته‌ کوچک مبارک بزرگی بی‌نهایتت...

هنرمند کسی است که قسمتی از وجود خود را رها کرده و به تصویر می‌کشد و حال آنکه گفتیم هنر زبان فهم جهان است، پس هنرمند کسی است که جهان پیرامون خود را درک کند و در آن خالق هنری باشد، این‌بار اما می‌خواهیم از کسانی سخن بگوییم که جهان را با تمام لذات و تمام تمام شدنی‌های دنیویش درک کردند و از آن گذشتند، گذشتنی که شاید منتهای هنر باشد گذشتنی که در هیچ منطقی نمی‌گنجد و در هیچ دانشگاهی فرا نخواهی گرفت مگر ...

اینگونه هنرمندی فهمش سخت است یا شاید سخت بود برای کسانی که باید هنر گذشتن از لذایذ دنیا و ایثار را می‌آموختند. آنان که سالیان سال در سایه شوم دنیاپرستان زندگی می‌گذراندند. استادی می‎خواست، معلمی حاذق و دانشگاهی فراتر از تصور که گویا عدو سبب خیر شد!! و پدید آمد، استاد حضور داشت و دانشگاه هم. استاد استادی کرد، روایت کرد نور را و آنگاه هنر پدید آمد در ذهن کودکانی که خود روزگاری گفته بود اینانند سربازان من در گاهواره‌ها ...

طول کلمات شاید زیادتر شد از آنچه می‌بایست می‌گفتم. خواستم بگویم اما زبانم قاصر است دست و پا می‌زنم دست و پایی که در قلمم نمایان است تا بگویم رزمندگان آن‌ روز هنر آفریدند، هنری فراتر ار آنچه که در تصور من و توست. شاگردان دست پرورده استاد، آنان که فرا آموخته هنری فراتر از هنرهای 7گانه‌اند راهی میدان شدند ...

خالقش نمایش نامه‌اش را نوشته، حال هنگام بازی است اینجا بازیگردانان زمان حرکت یا زهرا می‌گویند، یاعلی می‌گویند. آری زمان حرکت است می‌رود تا پس دهد هر آنچه آموخته، می‌رود و می‌بیند، هنر دست همرزمانش را در تجسم گلدان‌های ساخته با پوکه، می‌بیند هنرمندی‌هایشان را در دیوار نوشته‌ها و نقاشی‌هایی بر روی خاکریزها...

هنردر دل جنگ در حال تکامل است، رفته رفته موسیقی هم می‌آید، می‌شنود صدای دلخراش خمپاره‌هارا..... موسیقی متن دلخراشی است، فرازش را می‌پسندد مگر آنکه در فرودش ختم شود به صدای ناله همرزمش ...

پرده‌ها از پس یکدیگر می‌آید، رج‌زدنی در کار نیست پلان-سکانس‌ها پشت هم گرفته می‌شود، راکوردها تا لحظه آخر باقیست گلوله‌ای در بدن یا ترکشی در کمر، یاد گرفته تا آخرین لحظه با همه سختی‌ها هنرنمایی کند، دیگر پرده‌های آخر است، تمام قدرت بیانش برای ذکر است تماما برای ذکر نه حتی ناله... رکن دوم بازیگر، بدن، بدن اما توان هنرنمایی ندارد، رمقی نمانده بمان، بمان و اجرا کن تا تراژیکترین تراژدی‌ها در برابر حزن پرده آخرت زانو زنند ...

گلوله‌ها اما کمکش می‌دهند، ضربت‌های ضربدری گلوله‌ها بر جای جای بدنت همراه با رقص عاشقانه‌ات، تو را بر زمین می‌کوبد، می‌کوبد تا من بایستم و بگویم آیا من در اوج امنیت و اقتداری که به من هدیه دادی هنرمندم؟ خسته‌ات کردم...!

برادر،گوش‌ها از این حرفها پر و و ذهن‌ها درگیر دغدغه‌های امروز است، آن هنرمندان دیگر قدیمی شدند! نه خاک جبهه دیگر برازنده کت و شلوار مدیران است نه روشنفکران چمران ها و باکریها را ترجیح به چه گوواراو... میدهند!! در روزگاری که حتی بازسازی و روایت هنرمندیشان به کمبود بودجه خورده! فقط این‌را دارم برای گفتن، برادر هنرمندم: این هفته‌ کوچک مبارک بزرگی بی‌نهایتت... یاعلی

سعید کرمی