خبرگزاری هنر آنلاین: این روزها جشنوارهای در حال برگزاری است که اولین دوره خود را پشت سر میگذارد. جشنواره «حوا» که قرار است به صورت خاص به موضوع خانواده و تحکیم آن بپردازد. موضوعی که شاید در یک کلمه خلاصه شود اما همین یک کلمه «خانواده»، محکمترین و حساسترین رکن یک اجتماع را تشکیل میدهد و آینده آن را رقم خواهد زد.
جشنواره حوا به همت بنیاد بین المللی گوهرشاد و حمایت برخی از سازمانها برگزار شده است. به گفته دبیر جشنواره «حوا تلاش دارد با گسترش مسیرهای عرضه و پخش آثار زنمحور و خانوادهمحور در ایران و جهان، بستری برای تشکیل یک اتحادیه مشترک از فیلمسازان باورمند به خانواده را با تأکید بر نقش مؤثر زنان در خانواده ایجاد کند» و به همین دلیل است که شعار «پای خانواده ایستادهایم» را برای خود برگزیده است. قطعا برگزاری چنین جشنواره ای و با چنین رویکری، در روزگار کنونی که فضای مجازی محتواهای متفاوت و بعضا مرگباری را به خورد خانوادهها می دهد، بیش از پیش احساس میشود. اما در این زمینه باید برخی نکات جدی گرفته شود تا جشنواره حوا مانند بسیاری جشنواره های دیگر تنها به ایام محدودِ برگزاری و دادن چند جایزه بسنده نکند و بتواند در جهت تحقق واقعی شعار و آرمان خود، سرمنشآ تحولی جدی شود.
متأسفانه در حال حاضر یکی از مهمترین مشکلات در حوزه تولید فیلم به خصوص در حوزه خانواده، ضعف در فیلمنامه است. بدون شک هر چقدر که یک فیلم از لحاظ تکنیکی و کارگردانی عالی و بدون نقص باشد، تا فیلمنامه خوبی را به تصویر نکشد، نمی تواند اثرگزاری لازم را بر مخاطب داشته باشد. بنابراین جدی گرفتن حوزه فیلمنامه و پیامش در یک جشنواره گویای این مطلب است که آن جشنواره به صورت جدی سعی در جریانسازی برای آینده را دارد و بنای کارش بر این نیست که تنها جشنواره ای برگزار کند و بعد به دادن جایزه به تعدادی آثار از قبل تولید شده، بسنده شود؛ بلکه بدون شک برای جریان سازی پیش از هر چیز باید نگاهی ویژه در حوزه «پیام» داشت تا هنرمندان و به خصوص نوقلمها، فیلمنامه های خود را ارائه دهند و بعد آثار منتخب به مرحله تولید برسند و این می تواند مهمترین نکته برای کارایی یک جشنواره باشد. لذا نبود بخش فیلمنامه موجب می شود تا یک جشنواره ولو با هدفی شایسته و درخشان، نتواند آن چنان که باید و شاید در جامعه جریان سازی کند.
محمدرضا سوقندی مدیرکل حقوقی، امور مجلس و استانهای سازمان سینمایی، در نشست خبری جشنواره حوا خود به این نکته اشاره کرده و گفته است که «بزرگترین خلاء که ما احساس میکنیم فیلمنامه است، از آنجایی که حوزه فرهنگ حوزه اقناع است امیدوارم این حوزه جدی گرفته شود.»؛ با این اظهارنظر، این امید میرود که پس از این، جشنواره های فرهنگی هنری بیشتر از قبل به این مهم توجه کنند.
اما موضوع دیگر که شاید بتوان به جشنواره ای مانند حوا، یا جشنواره مادر پیشنهاد داد، این است که با توجه به رویکرد این جشنوارهها میتوان از این فرصت بهره جست و بهای بیشتری به بانوانی داد که در عرصه تولید فیلم فعالیت میکنند، چراکه بدون شک نگاه بانوان در عرصه های مختلف میتواند تنوع بیشتری به تولیدات فرهنگی هنری ببخشد. همانطور که در سال های گذشته با ورود بانوان به حوزه آثار دفاع مقدس، شاهد روایتهای زیبایی در این عرصه بودهایم که انگار جانی دوباره به این حوزه بخشیدند و آن را احیا کردند. مانند «شیار 143» کاری از نرگس آبیار و یا «ویلاییها» و این روزها «دسته دختران» اثر منیر قیدی. بنابراین قطعا می توان با میدان دادن بیشتر به بانوان به خصوص در حوزه خانواده و مسائل مربوط به آن، امیدوار بود که اتفاقات بهتری نیز در عرصه فرهنگ و هنر رقم بخورد.