گروه فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: این نویسنده و منتقد فیلم که کتاب «ژانر سوخته» را با رویکرد تحلیلی و توصیفی نوشته است به هنرآنلاین گفت: سیر استمراری بهره‌مندی از الگوهای مشترک برای تعیین ژانر (گونه) در آثار نگارشی دهه ۹٠ سینمای ایران موجب شده که همچنان با فیلم‌هایی مشابه به‌لحاظ مضمون، محتوا و فرم مواجه شویم. این نوع فیلم‌ها که عموما آثاری با «گونه اجتماعی» لقب گرفته‌اند، غالبا در پرداخت روایت به‌واسطه کلیشه‌ای بودن موضوعات و انتخاب مضامین دچار مشکلات فراوانی می‌شوند. به‌عبارت دیگر، شکل‌گیری این روند سبب شده که مسئله تکثر و تنوع ژانر که بقا و پایداری هنر - صنعت سینما برای هر کشوری را تضمین می‌کند، نادیده گرفته شود.

او که کوشش کرده در این پژوهش ریشه پیدایش چنین پدیده‌ای در سینمای ایران که بخشی عمده از ژانرها را دربرگرفته و سبب‌ساز تک‌بعدی شدن گونه‌های سینمایی و تاثیر آن بر نحوه نگارش فیلمنامه توسط نویسندگان شده را موشکافی کند، افزود: همچنین، برخی از دلایل گرایش فیلمنامه‌نویسان به‌عدم تنوع ژانر و نوشتن آثاری موسوم به فیلمنامه اجتماعی نیز در کتاب مورد بررسی قرار ‌گرفته است.

فریدن با این توضیح که کتاب «ژانر سوخته» در سه فصل اصلی و هشت بخش نوشته شده و مسئله ژانر (گونه یا نوع) فیلم‌های سینمایی ایرانی به‌ویژه آثار دهه نود و تحلیل نمونه‌های موردی از تحلیل فیلم‌ها بخش عمده آن را در برمی‌گیرد، ادامه‌داد: این پژوهش در حقیقت با دیدگاهی کیفی، رویکردی توصیفی- تحلیلی و با مراجعه به مستندات نظری و تحقیقی درباره کیفیت و همسانی ژانر در فیلمنامه‌های ایرانی انجام شده است. همچنین با نگاهی به آموزه‌های ژانری، تئوریک و یافته‌های پژوهشی از کاربرد ژانر در فیلمنامه‌نویسی به‌ویژه در سینمای ایران نوشته شده و با نگاهی بی‌طرف در پی قیاسی ضمنی از کارکرد ژانر سینمایی در دو تفکر غربی و ایرانی است.

او با بیان این که کتاب در مدت زمان هشت ماه به فواصل، نگارش شده و بخشی از فصل اول و دوم آن نیز گسترده و تکمیل شده مقالات تخصصی است که پیش‌تر در نشریات سینمایی تخصصی نشر یافته، تصریح‌کرد: اولین نکته‌ای که باعث شد دقیق‌تر و جدی‌تر به موضوع ژانر بپردازم در واقع سیر استمراری الگوهای مشترکی بود که سینمای ایران را فرا گرفته بود. این مورد را هم باید اضافه کنیم که شبیه شدن و به‌واقع اشتراکی شدن ژانرها در جایی به بن‌بست می‌خورد و ناگزیر شاهد هستیم که فیلم‌های سینمایی از حدی فراتر نمی‌رود؛ یا کمدی است یا اجتماعی‌هایی که به هیچ‌وجه ژانر نیستند و به‌زعم من فقط در قالب اجتماعی می‌گنجند. در کتاب به این موضوع نیز پرداخته می‌شود که «اجتماعی» ژانر نیست و صرفا یک قالب اجتماعی مورد پذیرش نزد مخاطبان است. از این بابت تلاش شده تا در حد امکان و توان به‌عنوان نویسنده و منتقد سینما که سال‌هاست نویسنده مجلات و مطبوعات سینمایی هستم و همواره با مخاطبان در سالن‌های سینما به دیدن آتار نشسته‌ام، تعریف و تحلیلی هر چند اولیه از کمبود ژانرهای مختلف و تاثیر آن بر ساخت فیلم‌های سینمایی داشته باشم.

فریدن معتقد است کلیشه‌ای یا همسان شدن ژانرها در فیلم‌ها سبب شده که انواع دیگر مانند فیلم‌های هنری و معناگرا و مابقی ژانرها مثل وحشت، فانتزی و... برای تماشاگران ناشناخته باقی بماند و آثار در این زمینه کمتر ساخته شود.

او نگارش چنین کتابی که شاید بتواند تلنگری به‌نحوه چینش مضمونی و تغییر روش برای تولید آثار ایجاد کند را ضروری دانست و اضافه کرد: «ژانر سوخته» که انتشارات شاکر آن را نشر داده آغازی است بر تحلیل موضوع ژانر به‌طور جدی‌تر در سینمای ایران که امیدوارم سایر پژوهشگران و علاقه‌مندان نیز بتوانند درباره گونه‌های متعدد و بخش‌های مختلف سینما تحقیقات دیگری ارائه و کتاب‌های دیگری چاپ کنند. کمبود آثار تالیفی درباره موضوعات سینمای ایران و عدم توجه ناشران به این قضیه سبب شده با کتاب‌های ترجمه شده زیادی که اغلب ترجمه‌های ضعیف دارند مواجه باشیم؛ غالبا نیز اطلاعات نادرستی را به خوانندگان منتقل می‌کنند. 

کتاب‌های «من که آدم نیستم»، «پاییز نارنج»، «بهارنارنج»، «هشت کتاب هشتاد قلم» و داستان‌های کوتاهی پیش‌تر به‌قلم فریدن منتشر شده است.