به گزارش هنرآنلاین، "مایکل مور" فیلمساز، نویسنده، منتقد اجتماعی و فعال سیاسی- اجتماعی است که در 23 آوریل 1954 در امریکا متولد شد. در سال 2002 با فیلم "بولینگ برای کلمباین" موفق به کسب جایزه اسکار شد. وی کارگردان و تهیهکننده مستند "فارنهایت 11/9" است که پرفروشترین مستند تاریخ است و در سال 2002 میلادی جایزه نخل طلایی جشنواره کن را به خود اختصاص داد. دو فیلم مستند دیگر این کارگردان امریکایی به نام "سیکو" و "بولینگ برای کلمباین" نیز جزو 10 مستند پرفروش جهان هستند. "مایکل مور" در سال 2005 میلادی، توسط مجله تایمز به عنوان یکی از صد فرد تاثیر گذار در جهان معرفی شد.
"بلومبرگ" می نویسد: "مایکل مور در فیلم هایش انتقادهای شدیدی را از سیاست های دولت امریکا به تصویر می کشد. مور شهرت خود را از فیلم "روجر و من" به دست آورد. او در این فیلم، خود را از تمام سیاست های نادرست کشورش خسته و درمانده نشان می دهد. این فیلم مستندی در رابطه با کارخانه جنرال موتورز واقع در شهر "فلینت" است. این کارخانه به خاطر نیروی کاری ارزان تر به مکزیک منتقل می شود. مور در این فیلم سیاست های نئولیبرال را به سخره می گیرد. در این فیلم، منظور از شخصیت "روجر" مدیر عامل اسبق جنرال موتورز است." "نیوز بوسترز" می نویسد: "دایان اسمای"، یکی از مدافعین حزب لیبرال امریکا در مصاحبه ای راجع به مور گفت: "مایکل مور ممکن است از تمام دولتمردان امریکایی بیزار باشد و گاهی مردم امریکا با شنیدن این جملات از او تنفر پیدا کنند ولی من نسبت به او هیچ گونه احساس تنفر و انزجاری ندارم. من منتقد آثار مور هستم اما هرگز از او متنفر نبوده ام. یکی از دوستانم مدتی پیش، مستندی از او را برایم فرستاد که باعث تعجبم شد. وی در ادامه اشاره ای به مستند "مایک ویلسون" می کند و می گوید : "ویلسون در سال 2004 میلادی مستندی را با نام "مور از امریکائی ها متنفر است" را به روی پرده برد که در این مستند به نقد رفتارهای اخلاقی و سینمایی مور می پردازد. فکر می کنم اولین شخص لیبرالی هستم که تا این حد در رابطه با این مرد صریح و روشن صحبت می کنم. سیاست یک بازی است و از نظر من مثل یک بازی فوتبال است. بازیی که در آن باید تمام بازیکنان با یکدیگر هماهنگ عمل کنند تا به نتیجه مطلوبی برسیم. نباید کارگردان مشهوری مثل مور چنین سخنانی را در مدح دولتمردان کشورش بر زبان براند. فیلم ها می توانند تمرین خوبی برای نشان دادن شخصیت ها باشند. مور در سال های اخیر نسبت به ساخت فیلم های سیاسی بی تفاوت و ساکت شده است."
دایان علت سکوت مور را اینگونه توصیف می کند: "نظری که یک فرد بیست ساله به سیاست با نظر یک فرد سی ساله کاملا متفاوت است و نمی توان گفت نظرات در طول دوران ها ثابت هستند. مور در در مصاحبه ای گفت: "در همان ماه های اولی که "باراک اوباما" منتخب ریاست جمهوری امریکا شد، نزد وی رفتم تا با او صحبت کنم. زمانی که وارد اتاقش شدم، اولین جمله ای که به زبان آورد توجهم را خیلی جلب کرد و از گفتن سایر جملاتی که در ذهنم بود، پشیمان شدم." ؟Barack Obama came in and said, "What can I do to help you" "چه کاری برای کمک به شما می توانم انجام بدهم ؟"
آیا براستی این جمله برای یک رئیس جمهور صحیح است؟ من نه از او توقع کاری داشتم و نه کمکی، فقط می خواستم راجع به برنامههای آینده ام با او سخن بگویم. اوایل انتخابات ریاست جمهوری فکر می کردم دوره ریاست جمهوری باراک اوباما، دوره ای متفاوت خواهد بود اما با این ملاقات پشیمان شدم.
مور در وب سایت شخصیش راجع به ساخت مسجدی در ارژانتین نوشته بود :"من مخالفم که مسجدی در ارژانتین تنها به صورت دو بلوک و محدود ساخته شود، مسجد باید در فضایی بزرگ ساخته شود، چرا برای ساختمان هایی مانند "مک دونالد" ( رستوران های زنجیره ای در امریکا) فضای بزرگی را اختصاص می دهیم اما برای چنین مکان های (مسجد) کوچکترین فضا را ؟ "آسوشیتدپرس" می نویسد : "مایکل مور"، مستندساز جنجالی آمریکا، گفت: من خواستار ساخت مسجدی در محل انفجار برجهای دوقلو شدهام، میدانید چرا؟ چون من به آمریکایی اعتقاد دارم که به قربانیان تنفر و تعصب احترام بگذارد، من به آمریکایی اعتقاد دارم که بگوید این حق را داری که هر خدایی را که دوست داری بپرستی." "رویترز"، دیگر خبرگزاری انگلیسی می نویسد: "فیلم کاپیتالیسم، داستان عاشقانه"، تعریفی از فضای اقتصادی و سیاسی امریکاست." "رویترز" در ادامه می نویسد: "مور در این فیلم به بررسی بحران های مالی و اقتصادی ایالات متحده در اواخر دهه 2000 و انتقال دولت از "جرج بوش" به "اوباما" می پردازد."
پایان پیام / ندا فراهانی / 91