گروه تئاتر هنرآنلاین، .«هفت قصه از هفت پری زمینی برای تو»، در هفت بخش جداگانه (اپیزود)، بهواسطه هفت روایت، بخشی از ترس، خشم، وحشت و اضطراب درونی زنان جامعه را بهتصویر میکشد. تیرهگی، تلخی و غم نهفته در اثر شاید به مذاق تعدادی از مخاطبان خوش نیاید؛ اما منصفانه این است که مخاطب باید در مواجهه با این اثر، خوشآمد و بدآمد شخصیاش را نادیده گرفته و به اثر و ضرورت وجودی اثر بپردازد.
در «هفت قصه از هفت پری زمینی برای تو»، خالق اثر نگران است؛ نگرانیاش غیرواقعی و زیاده از حد نیست؛ اتفاقاً این نگرانی درست و بهجاست. کارگردان در جاهایی مراعات مخاطب را کرده است و از سنگینی و وزن سیاه اثر خود کم کرده است. مگر غیر از این است که زن در جغرافیای تعریف شده از سوی خالق اثر، همواره و به اشکال مختلف مورد ظلم، سواستفاده و حتی حذف قرار گرفته است؟! آمار دهشتناک قتلهای خانوادگی، تجاوز، فروش واجاره رحم، بدنها و گونههای کبود و در جاهایی ذوبشده، جنینهای در زبالهدان و... در کنار محدودیتهای فراوان اجتماعی در خبرهای روزانه، مهر تاییدی بر این ادعا نیست؟
روزبه حسینی خالق این اثر دوربیناش را به درون خانهها برده و روبهروی هفت زن کاشته است به هر کدام فرصتی برای از خود گفتن میدهد؛ فرصتی که جامعه به آن زن نداده و نمیدهد! مگر خانه قرار نیست مامن و پناهگاه هر انسان باشد؟ پس چرا نیست؟ چرا آشپزخانه محلی امن نیست؟ چرا اتاق نشیمن پر از درد است؟ چرا کمدی تنگ و تاریک در یک اتاق شده است پناهگاه زنی بیپناه؟ حتی بازیگر زن اپیزود اول از نظر نگارنده نه در تیمارستان است، نه زندان؛ او در خانهاش است و خانهاش یکی از آن دو است! زنها در این اثر پر دَرداند! دردی که نوشتن آن تنها از یک نویسنده زن بهخوبی برمیآید! سه نویسنده زن: مهرا معین، نسترن خدادوست و یاسمن ناسخی (هر سه از شاگردان کارگاه نویسندگی سازنده اثر) هفت قصه نوشتهاند و رهبر گروه، هر قصه را به یک زن میدهد که آن را روبهروی دریچه دوربین جار بزند؛ روایتهایی تلخ با بانگی زنانه.
نام اثر برخلاف اصلیترین کلیدواژهی اثر که بهزعم بنده «خشونت علیه زنان» (آنهم به اشکال گوناگون) است، به شعر و رقص و ترانه تنه میزند! مخاطب پیش از تماشای هر اثر تصویری و نمایشی با عنوان اثر روبهروست. در نام این اثر هم بهمانند جایجای اثر میتوان رد و نشانی از رو راستی را مشاهده کرد. قرار است هفت پری زمینی! هفت قصه برای مخاطب روایت کنند. مخاطب پیشاپیش میداند برای چه به کجا پا گذارده است!
عنوان شاعرانه اثر در عین سرراستی؛ رمزآمیز است. "هفت قصه! از هفت پری زمینی!" تاکید بر عدد "هفت" زیبا نیست؟! هفت از رازآلودترین اعداد است و میگویند راز عدد هفت نزد خداست! و چه زیباست که خداوندگار این اثر در همان ابتدا بر این عدد تاکید میورزد. نگاه خالق اثر به زن هم زیباست. او زن را پری زمینی میداند! نگاهی شاعرانه و توام با مهر و احترام به زن که این روزها کیمیاست.
بهکار بردن هوشمندانه «برایتو» در پایان اسم اثر کافی است که مخاطب، اثر را خوراک خود بداند و صاحب اثر در همان ابتدا قلابش گیر کرده و مخاطب را صید کند! هفتقصه از هفت پری زمینی برای تو؛ نهتئاتر است، نه سینما، نه تلهتئاتر نه تمرین تئاتر! همه هست و هیچکدام نیست! همخونشان است و شبیهشان نیست! هر چه هست؛ اثری نو و قابل احترام است.
تولید آثار تصویری و نمایشی با متر و معیار نو جگر میخواهد و حسینی با تولید این اثر دست در لانه افعی کرده است! جسارت حسینی و علاقهاش به شالودهشکنی و واسازی او را بر آن داشته است در دوران کرونا همراه هنرجویان خوشذوقاش دست به خلقی تازه بزند که قابل تامل است و محترم؛ قابل تامل از این نظر که کارگردان نور را جای درستی تابانده و محترم از این بابت که بیشک ساخت و کمک شایان و قابل توجهی خواهد کرد.