بهرام کلهرنیا داور بخش حجم و گرافیک نوزدهمین جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی جوانان در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: جشنواره جوان در واقع تلاشی است برای سرنوشت هنری کشور و بسیارحائز اهمیت است. جوانان پتانسیل‌هایی هستند که در این جشنواره‌ها شناسایی می‌شوند و ما آینده این جوانان را می سازیم و اندیشه جدیدی بوجود می‌آوریم که بسیار سازنده است، چرا که در مهمترین برش زندگی جوانان این اتفاق رخ می‌دهد و با آن برخورد می‌شود. برگزاری جشنواره بسترسازی و ایجاد امید در بین این نسل می‌کند و هر کاری به صورت مثبت صورت گیرد از آن استقبال می‌شود.

وی ادامه داد: سازمان‌های فرهنگی می‌توانند با استفاده از این جشنواره‌ها استعدادیابی کنند و پاسخی به چرایی و چگونگی زندگی جوانان و پیدا کردن راه حلی برای آنها باشند. به نظر می‌رسد جشنواره باید به گونه‌ای بستر سازی شود که ابعاد جدی‌تری بیابد. خوشحالم که 3 دوره داور این جشنواره بودم و در بخش گرافیک و حجم در کنار جوانان فعالیت کرده‌ام.

این هنرمند مجسمه ساز با اشاره به مهجور ماندن نگارگری و حجم در عرصه هنرهای تجسمی اظهار کرد: نگارگری هنری است ایرانی و نمی‌توان آن را به صورت بین‌المللی برگزار کرد. وقتی عنوان جشنواره‌ای بین‌المللی است نمی‌توانیم یک هنر ملی را در آن قرار دهیم، اگر هم جشنواره ملی بود باید سرمایه گذاری خوبی روی آن صورت می‌گرفت، اما نگارگر ی جدا از این محدوده است و تنها یکسری پارامترهای خاص دارد. جوانی که وارد این عرصه می‌شود باید دسترسی به استاد، اسناد فرهنگی، شناخت زیبایی شناسی و ... داشته باشد و در واقع باید فرصتی را سرمایه گذاری کند تا به این قابلیت دست یابد. جشنواره‌ها مایل به کشف استعدادها هستند و کسی که توانسته صاحب فن شود خیلی در این جشنواره مورد استقبال قرار نمی‌گیرد. ما ایجاد بستر برای توسعه توان جوانان می‌کنیم.

وی ادامه داد: از سوی دیگر حجم سختی‌هایی دارد و کسی که وارد این موضوع می‌شود باید با راه‌ها و ابزارهای آن آشنا باشد و بتواند آنها را تبدیل به حجمی کند که اعتبار داشته باشد و ایده پردازی هم در این بین ایجاد شود و از جریان‌های نو و کلی با خبر باشد. مشکل اغلب مجسمه سازان این است که مجسمه سازان کارگاهی ندارند و نمی توانند استعدادها و ایده‌های خود را پرورش دهند. جوانان در این عرصه کم هستند و آنهایی که وارد این عرصه می‌شوند نیز یا دوره دانشجویی را می گذارند یا در کنار استادی مشغول کار و فعالیت هستند.

داور بخش گرافیک جشنواره جوان تصریح کرد: همیشه در این بخش با کاستی‌هایی روبه رو هستیم. باید زمینه سازی اجتماعی انجام دهیم و مدیران استانی تلاش کنند در قالب هنری و با ایجاد انجمن مجسمه سازی و کارگاه‌های تجهیز شده هنرمندان را در کسب تجربه ترغیب کنند و اساتید نیز از این فرصت بهره برده و به کشف استعداد‌های جوان اقدام کنند در واقع جشنواره باید تنها تخته پرشی برای جوانان باشد. متاسفانه آنچه که امروز شاهد آن هستیم جوانانی هستند که بسیار خام و بی تجربه هستند. ما هنوز بسترهای مناسب دانشگاهی هم بوجود نیاورده‌ایم و به همین دلیل از عرصه‌های جهانی جا خواهیم ماند.

وی افزود: به نظرم جشنواره‌ها اهدافی دارند اما در عمل به آن وفادار نیستند و تنها به الزامات توجه کرده و در یک برهه زمانی کوتاه و فشرده فعالیت‌هایی انجام می‌دهند که خوب نیست و نتیجه‌ای هم در بر ندارد. باید بعد از پایان جشنواره، مقدمات برگزاری جشنواره بعدی شروع شود و این نکته بسیار مهمی است. متاسفانه ما در جشنواره ها فقط به شناسایی استعدادها و برندگان اکتفا می کنیم درحالی که باید کسانی که به عنوان نخبه انتخاب شده اند را حمایت کنیم، نه آنکه آنها را به حال خود رها کنیم. هنر ذوق است اما این اصلا کافی نیست و نیازمند سرمایه گذاری است که به سود کشور است.

دبیر انجمن طراحان گرافیک اظهار کرد: جوانان باید حمایت شوند تا در آینده بتوانند موفق باشند. دسترسی به امکانات و ابزار می‌تواند برای جوانان باعث ایجاد اندیشه و خلق جایگاه شود، به عنوان نمونه می‌توان از استعدادها برای ورود به دانشگاه حمایت کرد، چرا که این نخبگان در واقع با شرکت در جشنواره و پشت سر گذاشتن رقبا کنکور مهم تری را از سر گذرانده‌اند. پروژه حمایت حرفه‌ای برای جوانان باید در جشنواره طراحی شود. متاسفانه جشنواره‌ها به سمت جایزه گیری سوق یافته‌اند و این اصلا خوب نیست و باید حمایت حرفه‌ای صورت گیرد تا استعدادها رشد کنند.

وی با اشاره به حضور دستیاران جوان در کنار داوران پیشکسوت و عدم حضور داوران بین‌المللی در این جشنواره گفت: قرار گرفتن جوانان در کنار نسل پیشکسوت اتفاق خوبی است و قدم بزرگی است. در واقع کسانی که برای این امر انتخاب می‌شوند، منتخبان آینده هستند و بعد از مدتی باید به جای ما داوری کنند؛ ما با این حرکت بسترسازی می‌کنیم برای آینده. وجه بین‌المللی جشنواره نیز تبدیل به نقطه قوت و نقطه ضعف آن شده است. چرا که به لحاظ کمی و کیفی نتوانسته‌ایم چهره بین‌المللی داشته باشیم و با کیفیت جشنواره های بین المللی برابری نمی‌کند. این تعداد هنرمند خارجی برای یک جشنواره بین المللی کم است و در بخش تبلیغات برای ورود به جشنواره چندان پیروز نبوده‌ایم. عموما نیز آدم‌های درجه یک برای شرکت در جشنواره از سایر کشورها به دلیل نبود تبلیغات درست حضور نمی‌یابند و ما تنها برحسب احترام آنها را جذب کرده‌ایم و گاهی به دلیل حضور احترامی که وجود دارد اغماض می کنیم و آنها را لایق دریافت جایزه می‌دانیم این درحالی است که لیاقت آنها با جوانان ما برابری نمی کند. ایجاب می‌کند برای سال آینده بخش روابط بین الملل جشنواره جوانان گسترده‌تر شود و به جای این تعدادهنرمند درجه 3، هنرمندان درجه یک کشورهای نام آشنا در جشنواره حضور داشته باشند.

انتهای پیام/32/31