گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین؛ ویدا اسلامیه، یکی از مترجمان مجموعه هری پاتر است؛ کسی که فکر می کند افسانه، انسان را رهسپار دنیای خیال کرده و از درد و رنج او می کاهد. او افسانه ها را داستان هایی می داند که در آن، انسان ها، جانوران، اشیا یا موجودات تخیلی، ماجراهای گوناگون و باورنکردنی به وجود می آورند. داستان هایی که از امیدها و آرزوهای انسان سخن می گویند و از میل و خواست او برای جبران ناتوانی ها. ویدا اسلامیه در گفت وگو با هنرآنلاین، داستان های هری پاتر و "ماجراهای نارنیا" را در شمار افسانه های سحرآمیز به حساب می آورد و می گوید: این داستان ها، در شمار کهن ترین افسانه ها بوده و عناصری چون جادو و جادوگری، باورهای اساطیری و اعتقاد به نیروهای طبیعی چون باد و باران و خورشید را در آنها می توان یافت. نوجوانان ما عاشق مدرسه ای هستند که از قوانین خشک و دست و پاگیر در آن خبری نباشد، اما چون سازوکار آموزشی حاکم بر همه جوامع و نه تنها ایران، اجازه نمی دهد چنین مدرسه ای وجود داشته باشد رولینگ در فضای ذهن خود، چنین مکانی را توصیف می کند و خوانندگان نیز آن را می پذیرند و دوست دارند. به باور اسلامیه، نویسندگان باید با مخاطب خود و خواسته ها و نیازهایش آشنا باشند وگرنه نمی توانند به خلق آثار موفق بپردازند. رولینگ هم از این اصل کلی جدا نیست. او، افسانه ها و اساطیر را پاسخگوی برخی از نیازهای بشری در هر دوره و مکانی می داند به شرط آن که به روز شوند. از دیدگاه او آنچه موجب شده هری پاتر و ماجراهای نارنیا، پرمخاطب باشند، در نظرگرفتن نیاز و خواسته مخاطب امروز است. اگرچه نقش تبلیغات را هم نمی‌توان نادیده گرفت.

به گفته اسلامیه، نویسندگان ایرانی هم می توانند به بازنویسی و بازآفرینی قصه ها و افسانه های خود بپردازند همان گونه که آرمان آرین در سه گانه "پارسیان و من" چنین کرده است. به هر حال داستان های شاهنامه، کلیله و دمنه و افسانه های هزار ویکشب، گنجینه های بی پایانی هستند که می توان به روزشان کرد و به بازآفرینی شان پرداخت. هرچند عامل زبان را هم نمی توان فراموش کرد. به هرحال کتاب‌هایی چون هری پاتر و نارنیا به زبان انگلیسی نوشته شده اند و محدوده جغرافیایی بسیار گسترده تری را در بر می گیرند.

مترجم داستان های هری پاتر، جادوی نهفته در این داستان ها را مثبت ارزیابی می کند و آن را برخاسته از توانایی های انسان و موجب رشد و بالارفتن میزان خلاقیت در کودکان می داند و معتقد است، جادویی که رولینگ یا تالکین از آن سخن می گویند، بچه ها را به فکر کردن درباره چیزهایی وامی دارد که امکان دستیابی به آن وجود دارد و این در تقابل با جادوی سیاهی است که انسان ها را به خرافه نزدیک و از حقیقت دور می کند و موجب می شود تا از هرچیز استفاده ابزاری کنند.