سیف الله صمدیان در گفتگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: تلویزیون ایران یک مشکل بنیادی دارد که مردم را از داخل هدف قرار داده و فرهنگ اصیل مستند سازی را از آنها گرفته است. مستند یعنی آنچه در جامعه هست را ببینی، ارزیابی کنی و آسیب شناسی کنی و این دقیقا خلاف آن چیزی است که در تلویزیون دیده می شود و در چنین شرایطی فرهنگ سطحی نگری در جامعه ایجاد میشود. این دیدگاه روی فیلم ها و مستندهایی که ساخته میشوند نیز تاثیر گذاشته و طبیعی است که مستند تجسمی هم در این بین جایگاهی نداشته باشد.
این هنرمند عکاس ادامه داد: ساختن یک فیلم مستند درست، از زندگی یک هنرمند برای هر هنری راه گشاست و به جوانان کنجکاو این عرصه بسیار کمک می کند. از سوی دیگر نمایشگاه های تجسمی و هنری ما اکثرا مناسبتی شدهاند که سبب شده هنرمندان هم از این عرصه دور شوند چرا که فکر میکنند هر آنچه انجام میدهند باید زیر نظر دولت باشد، درحالی که دولت ها باید بودجه لازم را فراهم کنند و فضایی ایجاد کنند تا فرهنگ به درستی شکل گیرد.
صمدیان اظهار کرد: ساختن فیلم مستند نیازمند فضای مناسب و سالم فرهنگی، فارغ از برخوردهای مناسبتی با نگاه ریشه ای و تاریخی به فرهنگ است و از سوی دیگر نیازمند امکان نمایش فیلم های سالم چرا که با نفوذ فرهنگ غربی به گونه ای می توان گفت امکان ساخت فیلم سالم از بین رفته و هنرمندانی که در این زمینه فعالیت میکنند نیز بسیار کم هستند.
وی با اشاره به آموزشی بودن بیشتر فیلمهای مستند گفت: فضای آموزش بی خطرترین است و مستندساز این فیلم را میسازد تا بتواند امکان پخش داشته باشد. هر چند که آموزش می تواند از بعد ریشه ای با فضاهای فکری و بنیادین یک اثر هنری که از درون هنرمند ساخته می شود نیز بررسی شود.
صمدیان همچنین درباره نقش هنرهای تجسمی در مطبوعات نیز اظهار کرد: هنرهای تجسمی در مطبوعات داخلی هم با مشکل مواجه است و مجلات مستقل و تخصصی بسیار کم هستند و عمر کوتاهی دارند، در عوض با نگاهی به مطبوعات می بینیم که مجلات زرد و سطحی نگر و کپی بردار فعالیت بیشتری دارند. ضمن این که مجلات مستقل حتی مشکلات دریافت سهمیه های طبیعی خود را نیز دارند.
این هنرمند عکاس وضعیت عکاسی را با انقلاب دیجیتال ارزیابی کرده و عنوان کرد: بخشی از عکاسی دست کارخانجات تولید ابزار است و از زمانی که انقلاب دیجیتال رخ داد به نوعی باعث شد دوربین دست همه افراد قرار گیرد و همهگیر شدن عکاسی به نوعی عکس برداران را زیاد کرده است ولی از سویی عکاسان کم شده اند و هرچه زمینه فرهنگی مناسبتیتر و سطحیتر باشد این عکس برداری ها هم لایه های نازک تری پیدا می کند و بی اهمیت تر و سطحی می شوند که به درد فرهنگ و هنر عکاسی نمیخورند.هنرعکاسی با تعداد زیاد عکاسان و شناخت درست از فضای عکاسی می تواند رشد کند و از فضاهای دیگر عمق بیشتری دارد و مستعد تر است اما چون شرایط رشد و پایه ای عکاسی هنوز وجود ندارد در نتیجه وضعیت خوبی دیده نمیشود.
انتهای پیام/32/31