به گزارش خبرنگار تجسمی‌ هنر آنلاین سرپرست موزه رضا عباسی در ابتدای مراسم بزرگداشت آیدین آغداشلو ضمن خوشامدگویی به حاضران گفت:‌این بزرگداشت حسنش این است که در منزل اصلی استاد آغداشلو برگزار می‌شود.

شهرام حیدرآبادیان در ادامه افزود: وقتی صحبت از استاد آغداشلو به میان می‌آید همگی می‌دانیم که به عنوان یک نقاش و گرافیست حرفه‌ای در عرصه فرهنگ و هنر‌ ایرانی جایگاه درخشانی دارد. اما‌ این ارزش برای چارچوب میراث فرهنگی بسیار مضاعف و با ارزش تر است و‌ این به خاطر نجات بخشی آثار هنری است که او طی این سال‌ها انجام داده و این کار قابل قیمت گذاری نیست.

وی گفت: شهریور سال گذشته بود که به من اطلاع دادند استاد آغداشلو بعد از حدود 10 سال دوری از موزه رضا عباسی برای دیدن نمایشگاه استاد چلیپا تشریف آوردند خب باعث خوشحالی من بود که با اولین مدیر‌ این موزه ارزشمند که گنجینه بسیار با ارزش هنر و فرهنگ‌ایرانی را در خود جای داده به طور رو در رو آشنا شوم. به هر حال حدود یک ساعت دیدار ما طول کشید و در خصوص شکل گیری موزه رضا عباسی، انتخاب آثار و چیدمانشان در کنار یکدیگر صحبت کردیم. در همان لحظه بود که فهمیدم‌ ایشان حق بسیار زیادی بر گردن میراث فرهنگی کشور دارند به خصوص برای موزه که زحمات‌ ایشان برای همه مشخص است. نکته مهم‌این بود که طبق وظیفه‌ای که احساس کردم در منزل خودشان و موزه رضا عباسی باید بزرگداشتی برایشان می‌گرفتیم.

حیدرآبادیان با اشاره به قرار گرفتن آثار با ارزش در موزه اظهار داشت: مورد دوم که در میان صحبت‌ها متوجه شدم‌ این بود که از مجموعه آثاری که در اختیار مجموعه نگارستان بود و بعد از انقلاب‌ این موزه تعطیل شد، مجموعه آثار میان سایر موزه‌ها تقسیم شد و قسمت عمده‌ای از آثار در اختیار موزه رضا عباسی قرار گرفت و نکته دیگر‌ اینکه مجموعه شخصی استاد آغداشلو مکمل خوبی برای آثار موزه ضا عباسی بود. بنابراین ترجیح دادم‌ این بزرگداشت نمایشگاه جنبی داشته باشد که به مدت یک ماه برقرار خواهد بود تا ارزش کار را دو چندان کند. بسیاری از‌این آثار برای اولین بار در معرض نمایش قرار گرفته است.

وی درپایان سخنان خود درباره انتشار کاتالوگ ارزشمندی از آثار نمایشگاه نیز گفت: نکته دیگر‌این بود که باید‌ این کار را ماندگار می‌کردیم بنابراین در‌این زمینه از کیوان حقیقی و اردشیر آب کنار تشکر می‌کنم که به عنوان اسپانسر ‌این برنامه کاتالوگ بسیار نفیسی را چاپ کردند.

اما آیدین آغداشلو در ابتدای سخنانش با اشاره به ‌اینکه‌ این دومین نمایشگاه انفرادی‌اش در‌ ایران است اظهار داشت:‌این نمایشگاه در حقیقت دومین نمایشگاه انفرادی من در طول عمرم در‌ایران است. اولین نمایشگاهم در سال 1352 برپا شد و اکنون بعد از 40 سال‌ این دومین نمایشگاه آثارم است. در نتیجه حس و حال من مانند جوان 18 ساله‌ای است که دومین نمایشگاهش را برگزار می‌کند که البته حس و حال بدی هم نیست.

وی درباره تاریخچه برپایی موزه رضا عباسی گفت: موزه رضا عباسی در سال 1356 افتتاح شد. قبلا این ساختمان مبل فروشی بود بعد از‌ اینکه ‌این ساختمان به منظور برپایی موزه خریداری شد در کمتر از 4 ماه‌این امر اتفاق افتاد و در عرض 40 روز اشیا در‌اینجا چیده شدند. وقتی‌اینجا قرار بود افتتاح شود دوران خاطره انگیزی بود و خیلی خوش گذشت. خیلی خوش گذشت به خاطر‌ اینکه ما 10 نفر بیشتر نبودیم و تا صبح انبار می‌ماندیم و کارها را قاب می‌کردیم، آماده می‌کردیم و نوشته‌ها را تنظیم می‌کردیم. وفتی افتتاح شد، موزه بسیار جمع و جوری بود چرا که اشیا از انبار بزرگتری انتخاب شده بود ولی انتخاب بر مبنای بهترین نمونه‌ها بود.

آغداشلو در ادامه افزود: اگر کسی از من بپرسد در تهران از کدام موزه بازدید کنم بلافاصله می‌گویم از موزه رضا عباسی . این نه به خاطر‌ این است که من سهمی‌ در آن داشتم بلکه به خاطر‌ ان است که این موزه فی نفسه مجموعه تراز اولی از بهترین نمونه اشیا است؛ طوری که با گشتی در تالارها می‌توان تصور کلی راجع به سیر 7 هزار ساله تاریخ فرهنگ وهنر‌ ایران به دست آورد. مختصر بودن از کامل و عالی بودن موزه کم نکرده است. در حال حاضر گمان می‌کنم حتی درباره هنر‌ایران بعد از اسلام هم باز‌ این موزه جایگاه ویژه‌ای دارد چرا که من موزه‌ای را سراغ ندارم که با ‌این تعداد آثار افتتاح و دایر باشد.

وی گفت: نمی‌توان از برپایی موزه رضا عباسی سخن گفت اما از مینا صادق که در حقیقت در دوره‌ای که من سرپرست بودم او مدیر‌اینجا بود نامی‌به میان نیاورد. وی مدیری کوشا بود و به کارش علاقه داشت و حیف که زود از میان ما رفت. این هنرمند برجسته درباره آثاری که در موزه به نمایش گذاشته شده است اظهار داشت: نمونه‌هایی که در‌اینجا هست نمونه‌هایی است از مرمت آثار برجسته و چند آثار که من آنها را خلق کردم. بقیه با فروتنی بسیار زیاد در خدمت نگهداری، مرمت و حفظ نمونه‌های تراز اول تاریخ هنر‌ایران است. بنابراین نمی‌توانم اول از آثاری که به وجود آورده‌ام صحبت کنم چرا که‌ اینها فرع بود. اصل بر‌ این بود که من از جوانی، از 18 سالگی، قطعات خطی را می‌خریدم. ثروتی نداشتم و گرافیست ساده‌ای بودم و ثروتی نداشتم. ناچار بودجه محدودی را می‌توانستم صرف کنم. چند مغازه در چهار راه مخبر الدوله بود و بعضی از بهترین فروشندگان نسخه‌های خطی در‌این خیابان بودند. اولین اثری را که خریدم اثری از خط اسدالله شیرازی خطاط بزرگ دوره فتحعلی شاه قاجار بود. اثر 100 تومان بود. به هر قیمتی که بود به هوس خودم میدان دادم و‌این اثر را خریدم. از‌اینجا سرگذشتم شروع شد. همچنان بی پول هستم. همچنان چیزهایی که خیلی خوب است را نمی‌توانم بخرم. ولی ‌این آغاز خیلی خوبی شد برای ‌اینکه من خط‌های قدیمی‌ را می‌خریدم چرا که پول آثار گرانبها و سلامت را نداشتم و به کمتر قناعت می‌کردم.‌این کمتر آثاری بود که پاره شده بود، موش جویده بود و قطعاتی بود که به ارزانی می‌فروختند.

وی ادامه داد:قطعات مندرسی بودند که مرتب می‌کردم، می‌چسباندم، قسمت ریخته را مرمت می‌کردم و به روز اول بر می‌گرداندم و تذهیب‌ها را کامل می‌کردم. به همین دلیل بود که هم قطعه بند شدم، هم تذهیب گر و هم خوشنویس با قلم مو. و به همین دلیل است که گفتم نمی‌توانم از آثارم شروع کم چرا که تا آثر قدیمی‌ را دوست نمی‌داشتم، دنبال نمی‌کردم و مرمت نمی‌کردم هیچ کدام از‌این صناعت‌ها را نمی‌آموختم و به هنرمند مدرنیستی مانند سایر هنرمندان تبدیل می‌شدم.

آغداشلو در ادامه با اشاره به‌ اینکه در هنرآموزی استادی نداشته است گفت: چون از مرمت شروع کردم استادی نداشتم. صد حیف و در عین حال شکر خدا چرا که اگر استادی داشتم در سبک و شیوه معینی محدود می‌شدم و با مختصری تغییر مانند استادم کار می‌کردم. در نتیجه مستقیم به آبشخور اصلی یعنی به دوران صفوی و بعد از آن متصل می‌شدم. وی افزود: به مرور میزان علاقه من و معلوماتی که نیاز داشتم بیشتر شد. باید می‌فهمیدم تفاوت سبک‌ها چه طوری است. قلم گیری چگونه است و مهارتی به هم زدم که جزو مهارت‌های محدود ‌این سرزمین است و آن مرمت آثار ریخته شده است.‌اینجا اثری از غلامرضای اصفهانی است که من فقط امضا را مرمت نکردم‌ این خط طوری ریخته بود که فقط حاشیه‌های اطراف باقی مانده بود و من با جنون عجیب و غریبی به روز اولش رساندم. کار زیادی بود و صرفه اقتصادی هم نداشت. هنوز هم ندارد. من می‌توانم کار‌هایم را در هر لحظه‌ای به قیمتی معادل 5 برابر قطعه‌ای که مرمت کرده ام بفروشم. بنابراین به خاطر پول نبود فقط و فقط به خاطر احیای زیبایی در حال انهدام بود. آدم‌هایی هستند که در معرض باد نگهبان لاله هستند. من همه همکارانم را نگهبان لاله‌های در معرض باد می‌دانم.‌این نمایشگاه باید تقدیم شود به همه مرمت گرهای استاد کار و ماهری که هیچ کس اسمشان را نمی‌داند و در گمنامی‌ محض به سر می‌برند.‌این جلسه بزرگداشت من نیست؛ بزرگداشت همه همکارانم است که به نیابت از آنها حضور یافته‌ام و به حقی اشاره می‌کنم که سال‌هاست از دیده مغفول مانده است.

آغداشلو درباره عنوان نمایشگاه هم گفت:‌این آثار گوشه‌ای از حاصل عمر من است. نام‌این نمایشگاه "نیمه دیگر" است به ‌این دلیل که من به عنوان نقاش، معلم بیشتر به‌ این عنوان‌ها شناخته شده ام. اگر دوستان امروز‌ اینجا جمع شده اند ‌اینها هیچ کدام من را به خاطر مرمت‌هایم نشناخته اند‌ اینها یا نقاشی‌های من را دیده اند یا نوشته‌هایم را جایی خوانده اند یا به عنوان معلم مرا شناخته اند. ولی‌این بخش کاملا خصوص بوده و همین بخش است که زیباست. اگر کسی توانسته باشد معنایی را در خودش شکل دهد من معنای خودم را نه در نقاشی، نه در معلمی‌و نه در تحقیقاتم بلکه معنای خودم را در آثار احیاشده‌ای که توسط خودم انجام شده می‌یابم و آنجاست که فکر می‌کنم من لایق نانی بودم که مردمم به من دادند.

انتهای پیام/31/34