سرویس مد و لباس هنرآنلاین// رشد روز افزون خانههای مد و برنامههای شو لباس در رسانههای بینالمللی بیانگر این امر است که امروز لباس تنها وسیلهای برای برطرف کردن نیازهای روزمره و حفاظت در برابر گرما و سرما نیست بلکه خود از قابلیت های هنری برخوردار است که بخشی از وجوهات شخصیتی هر فرد یا ملتی را به تصویر می کشد.
در سال تولید ملی و با توجه و تاکید مسئولین کشوری بر مساله ساماندهی مد ولباس در جهت حفظ هویت ملی و در راستای حجاب و عفاف، پیگیری نساجی ها به عنوان یکی از مهمترین عوامل در شکل گیری زنجیره پوشاک، مد نظر قرار گرفته است اما بحث اصلی اینجاست که چرا مدیران حوزه نساجی در حالی مدعی حضور مستمر و فعال پارچه های ایران در بازار این صنعت هستند که فعالان و طراحان حوزه پوشاک نظری مخالف این عقیده را اذهان می کنند.
نگاهی به روند چند سال گذشته و بررسی تیترهای خبری مبنی بر اعلام ورشکستگی جمعی از کارخانجات نساجی و مشکلات کارگری پیش رو شاید مهر تاییدی بر صحبت طراحان و تولید کنندگان پوشاک کشور باشد اما از سوی دیگر بررسی بازار پارچه کشور و فروشندگان داخلی با توجه به میزان صادرات صنایع نساجی حرف دیگری برای گفتن دارد.
در این میان عدم فرهنگسازی برای خرید کالای ایرانی را می توان از عمده دلایلی دانست که امروز بازار نساجی کشور را سیاه نشان می دهد تاجایی که بسیاری از فروشندگان کالاهای داخلی، به خصوص در حوزه نساجی حاضرند با استفاده از ابزارهایی نظیر مارک های تقلبی اجناس ایرانی را به نام کیفیت برتر به مشتریان معرفی کنند که این خود نشان از عدم ارتباط مناسب بین خریداران و تولیدکنندگان در جامعه است.
جا افتادن مساله بی کیفیتی کالاهای ایرانی ریشه ای بسیار طولانی تر از چند دهه اخیر در کشور دارد. در واقع حرکت تکنولوژی از کشورهای پیشرفته به سمت ایران در حالی صورت گرفت که دراغلب موارد قدرت استفاده ازاین ابزارآلات در بین مردم وجود نداشت. عدم ارائه کالاهای با کیفیت به دلیل نشناختن کاربری تجهیزات وارداتی طی سالیان متمادی سبب شد که خریداران ایرانی باور کنند که کالاهای داخلی قابلیت رقابت با اقلام وارداتی را ندارند. صنعت نساجی یکی از گسترده ترین بخش هایی است که از بافت جوراب تا فرش های صنعتی را نیز در بر می گیرد.
هر چند بررسی این مساله که کدام یک از بخش های نساجی قابلیت توسعه و صد البته خودکفایی داخلی را دارند به طور حتم بر عهده کارشناسان مربوطه است .
به طور حتم واردات در هر کشور عنصر مهمی برای تامین نیازهای روزمره و آتی مردم محسوب می شود اما اینکه واردات در چه بخش هایی و بر اساس چه قوانینی به مرحله اجرا می رسد از تمامی مباحث گذشته مهمتر است. واردات بالغ بر 34 میلیون دلار انواع پارچه در مقابل 8 میلیون دلار صادرات طی سال جاری جای تحلیل دارد. جالب اینجاست که بیشتر واردات رسمی ایران از کشورهایی نظیر امارات، ترکیه و چین صورت می پذیرد. دیدن نام امارات به عنوان وارد کننده پوشاک و پارچه های داخلی به ایران جای بسی تعجب دارد چرا که به نظر نمی رسد که این کشور بخش نساجی فعالی را دارا باشد. قطعا حضور پر رنگ واسطه ها در این کشور یکی از عوامل حجم بالای واردات و صادارت محصولات نساجی ما به این کشور محسوب می شود.
ایران همواره کشوری بازرگان بوده است اما اینکه بسیاری از دلالان کالای درجه سه چینی را با سودی کلان وارد کشور می کنند و به فروش می رسانند قابل قبول نیست چرا که به پشتوانه همین کالاهای بی کیفیت است که طی سال های اخیر برخی از نساجی ها قدرت رقابت با این کالاها را نیافتند و اعلام ورشکستگی کردند.ضمن اینکه اعلام ورشکستگی و مسائلی از این دست به مرور زمان سبب شکل گیری روند بدبینی در بین اقشار مختلف جامعه نسبت به صنعت نساجی داخلی شد تا جایی که در حال حاضر عده ای معتقدند که صنعت نساجی در داخل نداریم. در حالیکه آمار و ارقام رسمی اتحادیه نساجی ایران حکایت دیگری را بیان می کند. سیاه نمایی در بازار یکی از ترفندهایی است که امروزه بسیاری از متقاضیان وام های کلان و دلالان به آن رو آورده اند .
در کنار تمامی این عوامل مساله نیاز سنجی بازار و شناخت سلیقه مخاطب از همان ترفندهای قدیمی است که سالیان سال است ما به فراموشی سپرده ایم و کشورهای دیگر به خوبی فراگرفته اند تا جایی که کشوری نظیر چین و کره که هیچ شناختی از چادر ندارند نیاز تولید این کالا را در کشور ما برطرف می کنند و سالانه بالغ بر 150 میلیون متر مربع بازار فروش در ایران دارند. آیا تاکید کارشناسان اقتصادی بر بازاریابی به عنوان اصل اول برای موفقیت صنایع در حوزه نساجی صدق نمی کند؟
سمیه باقری
انتهای پیام/61