سهیلا فرهادیانی، کارشناس طراحی پارچه و لباس درباره نبود معیار مناسب برای تشخیص کیفیت در بازار پارچه به خبرنگار مد ولباس هنرآنلاین گفت: بخش اعظمی از بازار پارچه داخلی بنا بر ادعای فروشندگان، وارداتی و متعلق به کشورهایی چون چین، هند و ترکیه است اما اینکه آیا واقعا این اقلام متعلق به این کشورها هستند بحثی است که هیچ معیاری برای تشخیص آن به صورت رسمی وجود ندارد.
فرهادیانی ادامه داد: تنها ملاکی که برای تشخیص منبع تولید پارچه وجود دارد مارک هایی است که عملا به صحت و سقم آن اطمینانی وجود ندارد چرا که بازار بزرگی از مارک های خارجی و تقلبی در همین تهران وجود دارد و هر تولیدی کوچکی نیز از این مارک ها در جهت منافع خود بهره می برد به همین خاطر کسی نمی تواند با اطمینان بگوید که این پارچه ایرانی و دیگری وارداتی است.
وی تصریح کرد: البته اغلب پارچه هایی که به صورت چاپی یا بافتی طرحدار هستند به ادعای فروشندگان وارداتی هستند و کمتر پیش می آید که این نوع پارچه ها را بتوان با عنوان ایرانی در بازار یافت.
این کارشناس طراحی پارچه و لباس اظهار کرد: با توجه به اینکه پارچه و پوشاک بخشی از هویت ملی و فکری مردم آن کشور است پس قطعا خرید پارچه های داخلی برای ما به عنوان یک طراح با دیدگاه ملی بهتر است چرا که علاوه بر مسائل فرهنگی قطعا در تولید پارچه داخلی فصل و میزان استفاده مردم از نوع پارچه ها لحاظ می شود البته در ایران بخش سنجش بازار عملا فعال نیست که این یکی از عمده مشکلات حوزه نساجی کشور است.
فرهادیانی در پاسخ به این سوال که نوع کیفیت پارچه های ایرانی را چگونه دیده است گفت: اغلب اجناسی که به نام ایرانی در بازار فروخته می شوند از کیفیت پایینی برخوردارند البته من به شخصه پارچه های ابریشمی خام ایرانی را تهیه می کنم که از لحاظ کیفیت در سطح بالایی قرار دارند. در واقع مساله کیفیت همیشه و در مورد همه کارخانجات و نساجی ها یکی نیست.
وی با اظهار نگرانی از واردات پوشاک چینی به کشور گفت: متاسفانه ارزانی یکی ازعمده دلایلی است که امروز باعث قبض شدن بازار ایران توسط کالاهای چینی شده است در حالیکه خرید این نوع کالاها گر چه به ظاهر سودمند است اما باطنا نوعی ضرر از نوع کارکرد محسوب می شود.
این کارشناس طراحی پارچه و لباس افزود: تقریبا همه می دانیم که چین نیز برای تولید کالاهای خود درجه کیفی خاصی دارد که متاسفانه نازلترین بخش آن به ایران می رسد.
فرهادیانی ادامه داد: باید برای سطح پوشش کشور چه در حوزه نساجی و چه پوشاک ملاک و معیار معتبری را مشخص کرد و درجه کیفی و کمی را بر اساس آن سنجید در غیر اینصورت تنها اقدامات فرهنگی نمی تواند پاسخگو باشد.
انتهای پیام/61