داریوش مؤدبیان درباره جایگاه ادبیات نمایشی ایران در سطوح جهانی به خبرنگار تئاتر هنرآنلاین گفت: پرداخت به موضوع مطرح شده، نیازمند پژوهشی عمیق از جنبه های مختلف است که از جمله آنها می توان به جایگاه موضوعات نمایشنامه ایرانی در صحنه تئاتر غرب، وضعیت ترجمه آثار از زبان فارسی به دیگر زبان ها و سابقه حضور گروه های تئاتر ایرانی در سایر نقاط جهان اشاره کرد.
این بازیگر و مدرس دانشگاه به سابقه بیش از نیم قرن ظهور تئاتر ایران در صحنه های بین المللی اشاره و تصریح کرد: از دهه 30، گروه های تئاتری به جشنواره های خارجی دعوت شدند و فرصت معرفی تئاتر کشور به نقاط مختلف جهان فراهم شد اما متأسفانه و از آنجا که تئاتر کشور در آن دوران و حتی تاکنون بیشتر وابسته به تئاتر غرب و برخاسته از شیوه های اجرایی کلاسیک و مدرن غربی بوده است نتوانستیم داشته های خود را به شکلی شایسته به منصه ظهور قرار دهیم.
وی در ادامه افزود: علیرغم حضور هنرمندان تئاتر کشور با عناوین نمایشنامه نویس، بازیگر، کارگردان، طراح صحنه و سایر اعضاء در جشنواره های بین المللی، هیچگاه نمایشنامه نویس ایرانی سکوی پرتاپی برای جهانی شدن و اجرای صحنه ای اثرش از سوی یک کارگردان خارجی مطرح را متصور نشده است.
عرصه ترجمه، نقش خود را برای جهانی ساختن نمایشنامه ایرانی ایفا نکرده است
مؤدبیان ادامه داد: گذشته تئاتر ایران بسیار پربار بوده است اما با رجوع به منابع مختلف پژوهشی در می یابیم که شاید وضعیت نامطلوب ترجمه آثار توسط مترجمان داخلی به دیگر زبان ها نقش اساسی خود را در این تعریف و تعیین جایگاه جهانی ایفا نکرده است.
مدیر نشر "قاب" و مترجم نمایشنامه و فیلمنامههای خارجی با اشاره به رایزنی های اخیر کانون نمایشنامه نویسان با گروه های تئاتری ارمنی گفت: آندرانیک خچومیان از جمله مترجمان ارمنی است که از ترجمه آثار ایرانی به زبان ارمنی استقبال کرد و اینگونه آثار ایرانی در کشور ارمنستان نیز به روی صحنه رفت اما آنچه که مسلم است اینکه در پروژه عظیم جهانی ساختن نمایشنامه، مترجمان داخلی همت گماشته و خود آثار منتخب نمایشنامه نویسی معاصر را برای معرفی در سطح جهان با کیفیت مطلوب ترجمه کنند و نهادهای دولتی و ناشران نیز از هیچگونه حمایتی در این راستا دریغ نورزند.
مؤدبیان به ظرفیتهای بالای نمایشنامه نویسی در کشور اشاره کرد و در پایان گفت: عرصه تئاتر امروز سرشار از نمایشنامه نویسان جوان و خلاقی است که در مدت زمان کوتاه و با ارائه آثاری در خور توجه، تبدیل به چهرهای قابل اعتنا در کشور و حتی سطوح بین المللی شده اند؛ در ادامه این روند دراماتورژی و همسو ساختن آثار ایرانی با فرهنگ دیگر کشورها و ارتقاء سطح ترجمه مطلوب از مهمترین نیازهای فعلی برای جهانی ساختن نمایشنامه و نمایشنامهنویس ایرانی است.
انتهای پیام/52/53