سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "دختر بودم، پسر شدم" نوشته فرهاد نقدعلی و به کارگردانی گلرخ میلانی از 1 بهمنماه ساعت 19 در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران روی صحنه است. بازیگران این اثر نمایشی اجتماعی احمد خوشدلنیکخو و منا رستگار هستند.
گلرخ میلانی که مدتها نمایشی را به صحنه نیاورده بود در گفتوگو با هنرآنلاین درباره این موضوع گفت: متاسفانه به دلیل باندبازی که نشات گرفته از خود هنرمندان تئاتر است مدتها امکان اینکه نمایشی را به صحنه آورم، فراهم نشد و این مسئله باعث شده است که ارزش هنری بعضی از کارگردانها دیده نشود.
او در ادامه درباره نمایش "دختر بودم، پسر شدم" خاطرنشان کرد: در واقع داستان این اثر دارای اوج و فرودهایی است که در جذب مخاطب موفق عمل کرده و تماشاگر با نمایشی روان مواجه است که خستهکننده و یکنواخت نیست. این اثر در عین حال که تراژدیک و دردناک است در مدت اجرا تماشاگر شاد و شگفتزده نیز میشود و این نشان میدهد که در خلال مشکلات زندگی کارگری امکان ایجاد شادی نیز میسر است.
میلانی داستان نمایش "دختر بودم، پسر شدم" را اینگونه توضیح داد: پسری که در فقر بزرگ شده از آنجا که جاهطلبیهایی دارد مدام درس میخواند و درس میخواند تا در کنکور قبول شده و وارد دانشگاه شود و به جایگاهی برسد اما به جایی نمیرسد جز ...
این نویسنده و کارگردان ضمن اشاره به اینکه در اجرای این اثر صرفا به سراغ شیوه رئال نرفتهام، یادآور شد: موضوع و مضمون این اثر در خصوص واقعیتها و آدمهایی در اجتماع است که به دنبال تحصیل و کنکور رفتهاند اما به دلیل مشکلات موجود در جامعه به جایی نرسیدهاند و دچار اعتیاد، افسردگی و سرخوردگی شدهاند. این اثر متاسفانه درد قشر محروم جامعه است که به آن توجه نمیشود و متعلق به اجتماع ماست.
او درباره انتخاب بازیگران این نمایش اظهار داشت: زمانی که تصمیم به اجرای این نمایش گرفتم بسیاری به من گفتند که از بازیگران چهره در نمایش استفاده کنم اما با اینکه در آثار پیشینم از چهرهها استفاده کرده بودم، این بار ترجیح دادم از بازیگران توانای تئاتر استفاده کنم تا حرف نخست را با بازی به تماشاگر انتقال دهند.
گلرخ میلانی در خصوص فضا و طراحی صحنه این نمایش اذعان داشت: در اجرای این اثر از زمینهای به رنگ تیره استفاده شده است اما با اینکه فضای اثر سیاه است زمانیکه تماشاگر سالن را ترک میکند به این موضوع فکر میکند که نمایش فلسفی بوده یا کمدی؟
کارگردان نمایش "وکیل تسخیری" درباره موسیقی نمایش "دختر بودم، پسر شدم" گفت: در این نمایش سعی کردهام از موسیقی ایرانی که متعلق به کشور ماست به صورت زنده استفاده کنم. سه تار، تنبک، تمپو و دف، سازهای به کار برده شده در نمایش است و از آهنگهای ایرانی متعلق به خوانندههای قدیمی در آن استفاده شده است که دارای اصالت خاص خود هستند. موسیقی زنده را به پلی بک ترجیح میدهم چراکه مترنم است و مخاطب بیشتر از آن لذت میبرد و احترامی است به تماشاگر که هزینه و وقت خود را برای تماشای نمایشی گذاشته است؛ اما این موسیقی نباید وارد لودگی و هجو شود.
او دلیل انتخاب این تالار نمایشی را برای اجرای اثرش اینگونه عنوان کرد: سالنهای خصوصی هزینههای بالایی دارند و با توجه به اینکه نمایش بازیگر چهره ندارد اجرا در سالنهای خصوصی کمی با ریسک مواجه است. متاسفانه این روزها کیفیت و ارزش کار هنری حرف اول نیست.
در خلاصه داستان نمایش "دختر بودم، پسر شدم" آمده است: به دنیا که اومدم دختر بودم ولی پسر شدم. این شروع ماجرا بود تا اینکه یک روز تصمیم گرفتم زندگی کنم.
دیگر عوامل این اثر نمایشی عبارتند از: دستیار کارگردان: سیمین غلامی و ورنا مخواستی، طراح صحنه و لباس: مسعود میلانی و موسیقی: پندار پورکمیلیان (سهتار)، پیام کیا ( تنبک، تمپو، دف).
علاقمندان میتوانند بلیت نمایش "دختر بودم، پسر شدم" را که تا 4 اسفند ماه به روی صحنه است را از سایت تیوال تهیه کنند.