مهرداد زاهدیان، سازنده فیلم مستند خاطرات روی شیشه که پیشتر فیلمش در جشنواره هنرهای تجسمی فجر و در بخش فیلم تجسمی به نمایش درآمده بود، به هنر آنلاین گفت: فیلم خاطرات روی شیشه در ادامه مستندی با نام حلقه های گمشده بود که درباره ورود سینما به ایران برای تلویزیون ساخته بودم. از این رو در بازدیدی که از کاخ گلستان داشتم دیدن فتو تک فرصتی ایجاد کرد تا تصمیم بگیرم در این زمینه اسناد تاریخی را مورد مطالعه قرار دهم و اطلاعات بیشتری به دست آورم. از این رو به نظرم رسید که عکسخانه گلستان موضوع جالبی ست که می توان روی آن کار کرد.
وی در ادامه افزود: این فیلم در حقیقت یک بخش از سه گانه ای است که قسمت اول ورود عکاسی به ایران ، توجه به پدیده عکاسی و برخورد جامعه ایران با این پدیده، قسمت دوم ورود سینما به ایران است و بخش سوم به اولین صدا که در ایران ضبط شده است می پردازد. مشغول تولید کار آخرم هستم و برای خردادماه آماده نمایش می شود.
وی همچنین درباره ماهیت فیلم مستند خاطرات روی شیشه تاکید کرد: خاطرات روی شیشه بیشتر تاریخ نگاری و بررسی تاریخی نسبت به یک پدیده ای است تا اینکه به هنرهای تجسمی بپردازد.
زاهدیان درپاسخ به این سوال که چرا در قالب مستند کمتر به هنرهای تجسمی می پردازیم گفت: واقعیت این است که ما در زمینه هنرهای تجسمی اسناد مکتوب یا کلاسه شده ای نداریم. در کشورمان اگر کسی بخواهد وارد آثار هنری شود باید اطلاعات مختلفی را جمع آوری کند به طوری که در نهایت بیشتر از اینکه به عنوان فیلمساز فعالیت کند در جایگاه یک محقق کار می کند.
وی دراین باره افزود: فرض کنید اگر کسی بخواهد درباره مکتب هرات در مینیاتور کار کند باید به عنوان مولف وارد شود نه یک فیلمساز.
این هنرمند مستند ساز با اشاره به اهمیت شبکه های مستند گفت: شبکه های مستند به عنوان یکی از کانال های جدی تلقی می شوند. این ضرورت دنیای معاصر و مدرن است. وقتی شبکه مستند ما آن طور که باید نمود پیدا کند با توجه به اینکه در جامعه ما سلایق متفاوتی وجود دارد این گونه فیلم ها هم به طور حتم مخاطب خودش را خواهد داشت.
وی در پایان تاکید کرد: در مستند هنری دو نوع نگاه وجود دارد. یکی وقتی است که فیلم به پدیده هنری نگاه می کند و نقطه نظرات را در این باره شرح می دهد. نگاه دوم به گونه ای است که فیلمساز به تاریخ نگاری می پردازد که این دیدگاه جنبه آموزشی و آکادمیک دارد. فیلم خاطرات روی یک شیشه از نوع دوم است. انتهای پیام/۳۴