"حسین محجوبی"، نقاش پیش کسوت و صاحب نام معاصر ایران و از چهره‌های بین‌المللی هنر نقاشی در خصوص ویژگی های شخصیتی و هنری منصوره حسینی، در حاشیه مراسم تشییع پیکر او به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: بیش از ۶۰ سال بود که اورا می شناختم.منصوره حسینی از هنرمندان مطرح و شاخص هنرهای تجسمی کشور بود. دوره‌های مختلف کاری را تجربه کرد که دربعضی از این دوره‌ها نگاهی فلسفی به نقاشی داشت. به خصوص دوره‌ای از نقاشی‌هایش که با مفهوم "انا الحق" انجام داد بسیار ویژه و منحصر به فرد بود. او در ادامه گفت: او بسیار عاشق نقاشی بود و نگاه عمیقی در آثارش دیده می‌شد. دوره‌ای که با مرحوم "چنگیز شهوق" زندگی می‌کردند هم از دوره‌های مهم کاری او بود و در این دوره بسیار پرکار بود و حتی کارهایی در زمینه سرامیک با هم انجام دادند. به هرحال یک عمر در عرصه هنر فعالیت کرد و مدتی هم خانه‌اش را به گالری تبدیل کرده بود و نمایشگاه‌هایی را در آنجا برگزار می‌کرد. واقعا باعث تاسف است که چنین شخصیتی را از دست دادیم. محجوبی درخصوص دستاوردهای هنری حسینی گفت: او از دانشجویان نسل دوم دانشکده هنرهای زیبا بود. او با نقاشانی چون "سپهری، "بریرانی" و "ضیا پور" هم دوره بود. در عرصه کاری‌اش ویژگی‌های منحصر به فردی داشت. به خصوص که خط و کالیگرافی را در آثارش وارد کرده بود و از جمله اولین کسانی بود که به کارگیری خط و عناصر نوشتاری را در آثارش آغاز کرده بود. البته در آن دوره هنرمندان دیگری هم در عرصه کالیگرافی فعالیت می‌کردند مثل "مافی" و "پیلارام" ولی منصوره حسینی هم در این مورد به طور جدی فعالیت می‌کرد که بازهم به خصوص به دوره‌ای از کارهایش که با عنوان "انا الحق" خلق می‌کرد اشاره می‌کنم که ویژگی‌های منحصر به فردی در این آثار دیده می‌شود. این هنرمند در مورد نحوه در گذشت منصوره حسینی اظهارکرد: متاسفانه ایشان تنها زندگی می‌کرد و با این وضعیت از میان ما رفت.این ضعف جامعه هنری ما است که چنین وضعیت تاسف باری پیش می‌آید که کسی چون او در تنهایی می‌میرد و چند روز پس از درگذشتش متوجه می‌شویم. این تنها به منصوره حسینی مربوط نمی‌شود و مثلا در مورد "ژازه طباطبایی" همین وضعیت اتفاق افتاد و من خود شاهد آن بودم. به هرحال بعضی هنرمندان خصوصیات ویژه‌ای دارند و ممکن است کمی گوشه‌گیری و انزوا اختیار کنند. ولی این دلیل نمی‌شود که جامعه هنری و مسئولین این‌ها را فراموش کنند و از اطرافشان دور شوند و فاصله بگیرند. متاسفانه نهادی هم تشکیل نشده که در این مورد فعالیتی داشته باشد. از این موارد هم کم نیست.بازهم می‌توانم آقای اسفندیاری را نام ببرم که مدتی است همسرشان را از دست داده‌اند و تنها هستند. تا جایی که اطلاع دارم در حال حاضر همسایه آقای اسفندیاری تنها کسی است که با دلسوزی بسیار به امور او رسیدگی می کند. متاسفانه نهادی در زمینه حمایت از هنرمندان پیشکسوت فعال نیست و هنرمندان چوب همین را می‌خورند.

انتهای پیام/31