سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: لویی آراگون (١٩٨٢-١٨٩٧) در تاریخ ادبیات معاصر فرانسه نویسنده و شاعری توانا شناخته می شود که از یک سو به دلیل اشعار عاشقانه و از سوی دیگر به خاطر جبهه گیری و عقاید سیاسیاش، پیوسته مورد توجه محافل ادبی، مردم و جریان های چپ سیاسی قرار داشته است. اما علاوه بر این خصوصیات، باید افزود که آثار او، بر پنجاه سال ترانه سرایی فرانسه سایه افکنده است.
آراگون فعالیت ادبی خود را در دوره ای آغاز کرد که هنر و ادب در اروپا جوششی استثنایی داشت: سال های آخر جنگ اول جهانی و انقلاب روسیه، با جنبش ها و گرایش های رنگارنگ در ادبیات، هنرهای تجسمی و موسیقی همراه بودند که شخصیت های بزرگی مثل پیکاسو، آندره برتون و یا لوییس بونوئل را به هم پیوند می داد. فرید وهابی مینویسد: در چنین فضایی بود که جنبش داداییسم و سپس به دنبال آن، سوررئالیسم به وجود آمد.آراگون خیلی زود با این دو جنبش اخیر همراه شد، اما در نهایت به هیچ کدام چندان دل نبست و به تعهد سیاسی و کمونیسم گرایید. از این زمان به بعد، درونمایه های سیاسی و انقلابی- کارگری در اشعار او ظاهر شد و تا اواسط دهه پنجاه ادامه پیدا کرد.از طرف دیگر، آشنایی او با یک شاعره روس تبار، خانم السا تریوله که از اقوام مایاکوفسکی بود، زندگی عاطفی اش را دگرگون کرد.
آراگون تا مرگ همسرش السا، در کنار وی ماند و اشعار زیادی به خاطر او سرود. این اشعار را امروزه جزو زیباترین اشعار عاشقانه زبان فرانسه معاصر می دانند.
تسلط استثنایی او برمیراث ادبی، وشناخت بی نقصی که از ظرایف فنی شعر داشت، بدون شک در خلق این آثار نقش مهمی دارند، اما فراتر از دغدغه های فنی، در شعرهای عاشقانه آراگون، صداقتی هست که بلافاصله به دل می نشیند. ستایش السا - معشوق همیشگی که معمولا در نقش "معلم عشق" ظاهر می شود- گهگاه با ملاحظاتی کوتاه و بسیار موجز در باره زندگی، مرگ، دنیا و دردها و خوشی هایش همراه است که جذابیتی تأثرانگیز برای خواننده ایجاد می کند. مثلا وقتی در میانه شعری عاشقانه، می گوید: "تا بیایی زندگی را یاد بگیری دیر شده (تمام شده)"، با همین ملاحظه کوتاه و مختصر، خواننده را به فکر وا می دارد و متأثر می کند.
شاید همین ایجاز و سادگی بسیار مؤثر، یکی از دلایلی باشد که آهنگسازان و خوانندگان و ترانه سرایان فرانسوی را خیلی زود به فکر انداخت که شعرهای عاشقانه آراگون را در قالب ترانه در آورند.
علاوه بر این، ساختمان محکم اشعار و حضور قافیه ها و وزن های مناسب نیز مسلما کار آهنگسازان را آسان تر کرده است.
در اینجا شعری میخوانید با عنوان "چشمان السا" که نیاز یعقوب شاهی آن را برگردانده است:
چشمان تو چنان ژرف است که چون خم میشوم از آن بنوشم
همهی خورشیدها را میبینم که آمدهاند خود را در آن بنگرند
همهی نومیدان جهان خود را در چشمان تو میافکنند تا بمیرند
چشمان تو چنان ژرف است که من در آن، حافظهی خود را ازدست میدهم.
این اقیانوس در سایهی پرندگان، ناآرام است
سپس ناگهان هوای دلپذیر برمیآید و چشمان تو دیگرگونمیشود
تابستان، ابر را به اندازهی پیشبند فرشتگان بُرش میدهد
آسمان، هرگز، چون بر فراز گندم زارها، چنین آبی نیست.
بادها بیهوده غمهای آسمان را میرانند
چشمان تو هنگامی که اشک در آن میدرخشد، روشنتر است
چشمان تو، رشک آسمان پس از باران است
شیشه، هرگز، چون در آنجا که شکسته است، چنین آبی نیست.
یک دهان برای بهار واژگان کافی است
برای همهی سرودها و افسوسها
اما آسمان برای میلیونها ستاره، کوچک است
از این رو به پهنهی چشمان تو و رازهای دوگانهی آن نیازمندند.
آیا چشمان تو در این پهنهی بنفش روشن
که حشرات، عشقهای خشن خود را تباه میکنند، در خود آذرخشهایی نهان میدارد؟
من در تور رگباری از شهابها گرفتار آمدهام
همچون دریانوردی که در ماه تمام اوت، در دریا میمیرد.
چنین رخ داد که در شامگاهی زیبا، جهان در هم شکست
بر فراز صخرههایی که ویرانگران کشتیها به آتش کشیده بودند
و من خود به چشم خویش دیدم که بر فراز دریا میدرخشید
چشمان السا، چشمان السا، چشمان السا.