گروه تئاتر هنرآنلاین: نمایشنامه‌ «زنِ درختی» به نویسندگی و کارگردانی میترا عرفانی‌ خانقاهی بر اساس کتاب به همین نام نوشته‌ فریبا خادمی روز پنجشنبه 30 دی‌ماه در کافه‌ روف‌ناین خوانش شد. خوانش نقش‌های این اجرا بر عهده‌ بهار امیدنژاد، فریبا خادمی و میترا عرفانی بود. در همین رابطه، کارگردان اثر یادداشتی در اختیار هنرآنلاین قرار داده است که می‌خوانید:

«نمایش‌نامه‌ «زن درختی»، روایت‌گر زندگی زنی نویسنده است که همسرش به او خیانت کرده و ترکش می‌کند. زندگی زن دستخوش تلاطم‌های روحی می‌شود و در جهانی از تیرگی‌ها و توهمات دست‌وپا می‌زند. او یکپارچه آشوب است. تنش زیر تاول‌های عشق به سختی دوام می‌آورد. در حالتی نیمه‌هوشیار، همسرش را در خواب و بیدار ملاقات می‌کند. در خلوتش با او از نگفتنی‌های بین‌شان می‌گوید.

«دیشب که در خواب دیدمت باورم نشد. راستی چرا آمده بودی مرد؟! فکر می‌کردم جز آن پسرک کم‌رو و کم‌مو که برایم سیگار می‌آورد و استامینوفن کدیین، نرینه‌ای زنده در سیاره‌ام نمانده»!

فلاش‌بک می‌زند و شروع به یادآوری خاطرات‌شان می‌کند. در مرور این خاطرات، زنانی به او می‌پیوندند. روح جمعی از زنانِ زخم‌خورده از خیانت با او همراه می‌شوند و هر کدام قصه‌ زندگی‌شان را در کوتاه‌ترین زمان برای زن درختی بازگو می‌کنند. زنان با تک‌گویی‌هایی شعرگونه داستان می‌گویند.

پرستو می‌گوید: «مرد من دستور زبان درس می‌داد. من می‌روم. تو می‌مانی. ما می‌رویم. شما می‌مانید. می‌بینی زن درختی؟ خانه‌ها همیشه مال ماست! مثل آش نذری که چه دوست داشته باشی، چه نه، پشت در خانه‌ات می‌آید. از پیش مال توست»!

مهتاب می‌گوید: «مرد من پزشک بود. می‌گفت: شما حافظه‌ی ژنتیکی مشترکی دارید. مگر نمی‌دانی زنان غارنشین، بی‌هیچ اعتراضی، هم‌آغوشی مردان‌شان را از دور می‌دیدند. حسادت نمی‌کردند. می‌خندیدند»!

زن درختی برای رهایی از رنجی که روحش را در بند کرده و او را تا مرزهای نامریی مرگ کشانده، چاره‌ای می‌اندیشد. او برای التیام دردهایش و فرار از گفت‌وگوهای بی‌پایان ذهنش، که کلاف سردرگمی را تا ناکجاآباد خیال می‌بافد، به مراقبه پناه می‌آورد. بلکه بتواند افسار ذهن قصه‌گویش را دوباره به دست بگیرد و زندگیش را چون سوم‌شخصی از بالا تماشا بکند و تصمیم بگیرد. زنِ درختی در جدال با خودش برای بخشش مردی که تلخ و شیرین زندگی‌اش را از او دارد، با خودش کلنجار می‌رود.

«صدایی در سرم می‌پیچد. معجونی‌ست از تشویش و معجزه. آخرین‌بار که معجون می‌خوردیم یادت هست؟ گفتی: بیا برگردیم. زندگی مثل این لیوان است. هم‌ش بزنی یکرنگ می‌شود. شیرین و متفاوت. جدایش نکن»!

دست برمی‌دارد از جنگیدن با خودش و با جای خالی مرد. او این‌بار برای تسلی دلهره‌هایش تصمیم می‌گیرد ببخشد تا از این رنج هر روزه که مثل زخمی باز با هر تلنگری تازه می‌شود، رهایی بیابد. او در انتها پس از گذرندان دورانی مشقت‌بار، می‌تواند شریک زندگی‌اش را ببخشد و روحش را که در اسارت چرکین کینه‌هاست آزاد بکند. قصه‌ زن درختی با بخشش او به پایان می‌رسد. او به درجه‌ای از رشد رسیده که درمی‌یابد ماندن در لحظات خشم و نفرت فقط منجر به تباهی باقی لحظه‌های زندگی‌اش می‌شود. در پرده‌ پایانی هنگامی که چله‌نشینی‌اش به آخر رسیده، می‌گوید:

بعد از روزهای سخت، میکاییل در خواب ایمیلی برایم فرستاد و گفت:«آرزو را قبل از طلب وزن کن». وزن‌شان کردم و دیدم، چقدر کم‌اند، مثل پَراند، سبک‌اند برای من که شکوه رنج تمام فصول روی شاخه‌هایم شکوفه دارد. دیدم بیش از آنی هستم که می‌اندیشم. شدم همانی که باید می‌اندیشیدم.

«زن درختی» نماد تمامی زنان جهان است که انبوه ریشه‌های سترون‌شان در هم فرو رفته و با خاک درآمیخته است؛ زنانی که در پیوند با زمین تمدن را صورت بخشیده‌اند. زنانی که استوار و شکوهمند رسالت خلقت ثانی را به دوش می‌کشند و از هر کجا که بشکنند، دوباره شکوفه می‌زنند، زیرا که در حافظه‌ی جمعی‌شان می‌دانند گریز سهم آن‌ها نیست،که وقتی نام مادر می‌گیری با مام خاک هم‌ریشه می‌شوی و کجا برود درخت که بی‌خاک زیستن نمی‌تواند؟!»