به گزارش هنرآنلاین، نخستین مراسم اعطای نشان داوود رشیدی به چهره‌های فرهنگی و هنری؛ شب گذشته همزمان با اولین سالگرد درگذشت این هنرمند در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر برگزار شد و طی این مراسم این نشان به علیرضا داوودنژاد در سینما، حسن معجونی در تئاتر و دو روزنامه‌نگار پیشکسوت، عمید نائینی و محسن میرزایی اعطا شد.

فرهاد مهندس‌پور دبیر جشنواره امسال تئاتر فجر در این مراسم با بیان اینکه معلم‌های تئاتر تنها این هنر را یاد نمی‌دهند، بلکه زندگی کردن را هم درس می‌دهند، گفت: از دوره نوجوانی داوود رشیدی را از دور می‌دیدم و سپس در دو سفر به همراه او در جشنواره‌های استانی تئاتر حضور داشتم و در محضر ایشان خیلی خوش می‌گذشت.

مهندس‌پور با اشاره به اینکه امروز با نگاهی به رفتارهای جامعه تئاتری، دو دسته بزرگ از تئاتری‌ها را می‌بینم، عنوان کرد: دسته‌ای ناهنجار و دسته‌ای دیگر خوب و دوست داشتنی. گروه اول فراموش می‌کنند که همیشه انسان‌ها از تئاتر مهم‌ترند. از دیدن کسانی که به تئاتر احترام می‌گذارند اما به تئاتری‌ها بی‌احترامی می‌کنند، ناراحت می‌شوم. اما در نسلی که داوود رشیدی بالید، آموزش دید و آموزش داد، شخصیت‌های بسیار محترم و دوست داشتنی هستند که از سلوک‌شان می‌توان یاد گرفت که تئاتر یعنی چه؟

دبیر سی و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاترفجر، از داوود رشیدی به عنوان هنرمند بی‌ادعایی نام برد و خاطرنشان کرد: امروزه کلمه بی‌ادعایی بی‌معنا شده، چرا که بازارش کساد شده است. در فیلمی که امشب پخش شد آقای رشیدی به نکته مهمی اشاره کرد که تئاتر به خودی خود مهم است نه موضوع تئاتر. ما ایرانی‌ها مشکلی با تئاتر داریم که باعث شده تئاتر صورت کاملا مردمی پیدا نکند. ما در دوره‌ای با تئاتر آشنا شدیم که تئاتر جنبه رسانه داشت و همیشه ذات تئاتر فراموش می‌شد؛ مانند پدیده دست دومی که درباره پدیده دست اولی چیزی می‌گوید درحالی که تئاتر خودش مهم است چون یک ملاقات اجتماعی است.

او همچنین در ادامه صحبت‌هایش یادآور شد: به دلیل این مشکل تاریخی امروز سه دسته کارگردان داریم؛ یکی آنها که فکر می‌کنند فقط آنچه مطابق سلیقه مخاطب است باید بسازند، دسته دوم معتقدند تماشاگر اهمیتی ندارد و دسته سوم اعتقاد دارند تئاتر یک ملاقات است و باید مبتنی بر عقلانیت باشد. داوود رشیدی تلاش کرد عقلانیت تازه‌ای برپا کند و عاقل‌ترین ما کسانی هستند که همچنان جستجو می‌کنند.

احمد مسجدجامعی که برای اهدای نشان داوود رشیدی به محسن میرزایی روی صحنه آمد، عنوان کرد: یکی از ویژگی‌های داوود رشیدی خاندان اوست که همه اهل فرهنگ و هنر و فرهیختگی هستند. در آخرین تئاترگردی با حضور داوود رشیدی به او قول دادم که موزه تئاتر راه‌اندازی شود. خیلی علاقه‌مند بودم که این خبر را در چنین مناسبتی بدهم؛ باید بگویم ساختمان پیشین تئاتر نصر خریداری شده و امیدواریم به زودی موزه تئاتر در این ساختمان راه‌اندازی شود.

عضو شورای شهر تهران همچنین گفت: محسن میرزایی در زمره نویسندگان مطبوعاتی است که در زمینه پژوهش تاریخی کارهای شگرفی کرده که نشان دهنده تسلط او به تاریخ است.

مرضیه برومند نیز که برای اهدای نشان علیرضا داوودنژاد روی صحنه حاضر شد؛ درباره تلفیق خانواده‌های رشیدی و برومند به شوخی گفت: می‌توانیم این نام‌ها را باهم ادغام کنیم و بگوییم خانواده برومندِ رشیدی یا رشیدِ برومند. خانواده ما این بخت را داشت که از حضور داوود رشیدی بهره‌مند شده و همراه او باشد و بیاموزد و این شانس خیلی بزرگی برای ما بود. امروز هم بخت این را دارم که به نیابت از خانواده رشیدی درباره یکی از بزرگترین فیلمسازان کشورمان صحبت کنم.

او همچنین افزود: فکر می‌کنم هر صفتی را که داوود رشیدی برای یک هنرمند قائل بود، در داوودنژاد جمع شده است؛ نوآوری و توجه به مخاطب و مسائل اجتماعی و مطرح کردن آنها با ذکاوت و تیزهوشی که همه در آثار داوودنژاد نمایان است. 

دبیر جشنواره تئاتر عروسکی یادی از یکی از جشنواره‌های فیلم کودک کرد و عنوان کرد: زمانی که فیلم "نیاز" آقای داوودنژاد به این جشنواره رسید، دوره فیلم‌های شنگول و منگولی بود و فکر نمی‌کردیم از این فیلم استقبال شود؛ اما با کمال حیرت دیدم چنان رای آورد و با بچه‌ها ارتباط برقرار کرد که برای همه ما غافلگیرکننده بود.

برومند نوآوری علیرضا داوودنژاد را بی‌ظیر دانست و خاطرنشان کرد: توجه به مخاطب یعنی حرف‌های سخت را به زبان مردم بزنی تا لذت ببرند و در لایه‌های پنهان ذهن آنها اثرگذار شود.

علیرضا داوودنژاد نیز در سخنانی کوتاه گفت: شانس من است که سال 54 مورد لطف داوود رشیدی قرار گرفتم و سالیان طولانی باهم کار و زندگی کردیم و امروز ممنونم که مرا لایق و مورد لطف قرار دادید. می‌دانم که داوود چقدر "احترام" را دوست داشت؛ معشوق و محبوب و نفسش بود.

جواد مجابی که در ادامه این مراسم برای اهدای جایزه عمید نائینی روی صحنه آمد، اظهار داشت: عمید نائینی روزنامه‌نگاری حرفه‌ای و مستقل است و روی این دو کلمه حرفه‌ای و مستقل تاکید دارم. مستقل به این معنا که روزنامه‌هایی که از ابتدای مشروطیت منتشر می‌شد یا مواضع موافق دولت‌ها و حکومت‌ها داشت یا در برابر آنها مخالف‌خوانی می‌کرد در حالی که مستقل کسی است که به ارائه آزادانه و آگاهانه اطلاعات در کشورش می‌اندیشد و نائینی همواره به این اصل وفادار بوده است.

مجابی همچنین افزود: در مورد حرفه‌ای بودن باید بگویم تاریخ روزنامه‌نگاری ایران را می‌شود دو قسمت کرد اکثر روزنامه‌نگاران در دوره‌ای سردبیران حرفه‌ای هستند اینها یک خاصیت دارند آ‌ن هم اینکه چون روزنامه‌نگارند به روزنامه‌نگاری اهمیت می‌دهند. پاره‌ای از روزنامه‌نگاران هم سیاست‌مدار هستند در دوره‌ای سیاست‌مداران آ‌مدند و روزنامه‌ها را گرفتند و خیلی از روزنامه‌نگاران امروز سیاست‌پیشه هستند این دسته هیچ‌گاه مخالفت نویسندگان را برنمی‌تابند و حتما باید با سیاست آنها هماهنگ باشند. با نگاهی که به کارنامه درخشان نائینی داشتم به طیفی از روزنامه‌نگاران رسیدم که با اندیشه‌های او همخوان نبودند اما نائینی اجازه داده بود که آنها آزادانه حرف‌هایشان را بزنند و این در روزنامه‌نگاری بسیار اهمیت دارد.

او با اشاره به اینکه در حالیکه  نائینی فردی نواندیش و عاشق ایده‌های نو است؛ اما انسانی عمل‌گرا است، یادآور شد: این ویژگی او را از آدم‌های خیال پرداز و متوهم به راحتی جدا می‌کند. نائینی به دنبال ایده‌های نو است اما در عین حال فکر می‌کند که این ایده‌ها چقدر در این زمان عملی است و این مساله‌ای دشوار است در دوره‌ای که او پیام امروز را منتشر می‌‌کرد همزمان با قتل‌های زنجیره‌ای بود و نائینی برخلاف دشواری به این مساله در رسانه خود پرداخت.

مجابی از  نائینی به عنوان یار هنرمندان و اهل قلم نام برد و گفت:‌ او بدون اینکه تظاهری باشد به نقاشان، اهل قلم و کسانی که به کار فرهنگی می‌پردازند را یاری مادی و معنوی می‌رساند و همواره مواظب حال آنها بوده و هست. مواظب همدیگر بودن در حالیکه بسیار کمیاب است اما در او دیده می‌شود. نائینی یک فراهنجار معقول است با هنجارهای جاری در ستیز است، اما به سوی ناهنجاری نمی‌رود بلکه به سوی یک فراهنجار حرکت می‌کند و قبول هنجارهای رایج، انسان را همواره به درجا زدن تعبیر کرده و آن را محکوم می‌کند.

فاطمه معتمدآریا هنرمندی بود که برای اهدای چهارمین نشان داوود رشیدی به محمدحسن معجونی روی صحنه حاضر شد. این بازیگر با اشاره به اینکه در سن کم با آقای رشیدی در خانواده تئاتر آشنا شدم، گفت: از اینکه داوود رشیدی باعث شد امشب بهترین‌های فرهنگ و هنر این کشور در اینجا جمع شوند خوشحالم. ما چیزی به غیر از عشق و مهر و دوستی و لبخند از رشیدی ندیدیم و حتی امشب در این مراسم همه هیجان‌زده هستند.

این بازیگر حسن معجونی را جزو استثناهای تئاتر ایران خواند و خاطرنشان کرد: در همه دوره‌ها ضرورتی ندارد، همه یک نسل شکوفا شوند. یک نفر می‌تواند شکوفا شده و پرچم تئاتر را به دست بگیرد و راه را ادامه دهد و حسن معجونی از کسانی است که این پرچم را در دست دارد.

احترام برومند همچنین درباره حسن معجونی گفت:‌ از زمانی که او را شناختم یاد زمانی افتادم که با داوود رشیدی آشنا شدم هیچ کسی را به اندازه داوود رشیدی نمی‌شناختم که این قدر به تئاتر فکر کند. همچنین علاقه‌ای که داوود به تئاتر شهرستان‌ها داشت بسیار زیاد بود و این ویژگی‌ها را در حسن معجونی هم می‌توان دید.

برومند در ادامه اضافه کرد: حسن معجونی سالن خصوصی در رشت راه‌اندازی کرده و نمایش‌هایی از چخوف را به زبان گیلکی در آنجا اجرا می‌کند. ما بنا داریم هر سال مراسم بزرگداشت داوود رشیدی و اعطای نشان او به هنرمندان را هر بار در یک شهر برگزار کنیم شاید سال آینده به رشت آمدیم.

محمدحسن معجونی نیز در سخنان کوتاهی عنوان کرد: دریافت این نشان برایم خیلی مهم است چون به نام کسی است که به‌طور مداوم بیش از هر کسی به تئاتر فکر کرده است. این نشان متعلق به گروه تئاتر "لیو" است و برای من مسئولیت سنگینی دارد و می‌دانم که باید بایستم.

علی مرادخانی (معاون هنری وزیر ارشاد)، احمد مسجدجامعی (عضو شورای‌شهر تهران)، مهدی شفیعی (مدیرکل هنرهای نمایشی)، جواد مجابی، اکبر زنجانپور، رضا بابک، داریوش فرهنگ، سیروس الوند، مسعود فروتن، نوید محمدزاده، حسین پاکدل، بردیا صدرنوری، عباس عظیمی (مدیرعامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت)، رضا بهبودی، مرضیه برومند، سیروس ابراهیم‌زاده، الهام کردا، ستاره پسیانی، علیرضا تابش و فلامک جنیدی ازجمله مهمانان حاضر در مراسم بزرگداشت داوود رشیدی بودند.