گروه مد و لباس هنرآنلاین: فرهنگ و تمدن غنی ایرانی و ممزوج شدن آن با تفکر و اندیشه اسلامی که در پی کشورگشایی اعراب به فلات پهناور ایران روی داد، مجموعهای از قوانین و مناسباتی را رقم زد که بسیاری از آنها را باید مشترکات فرهنگی میراث دار از ایران باستان و اقتضائات جامعه اسلامی دانست.
یکی از این مشترکات، پوشانندگی زنان و مردان در مجامع و انظار عمومی بود که حتی شاید قوانین آن در جامعه ایرانی پیش از اسلام سفت و سختتر از زمانی بود که ایرانیان اسلام را پذیرفتند. به دلیل همین ریشهدار بودن چنین تفکری در باور ایرانیان نیز بود که ایشان به مقوله پوشش به ویژه برای زنان و مردان خود براساس قوانین فقهی اسلامی و منطبق با نص صریح قرآن توجه نشان داده و به آن قائل شدند.
حجابی که اسلام برای زنان آن را توصیه می کرد حجاب مترقی و در عین حال ابزاری برای مصون یافتگی زنان برای حضور در انظار بود هر چند که برخی عقاید تندروی اسلامی آن را به مثابه وسیلهای برای اختفای زنان در اماکن خصوصی و خانههایشان برداشت کرده و تأویل و تفسیرهایی مبنی بر اینکه زن باید در خانه بماند و خود را در جامعه اظهار نکند، تلقی کردند.
با همه این تفاسیر اما حجاب رفته رفته به ابزاری برای سهل الوصول بودن رفت و آمد و تردد زنان در اماکن عرف و محافل اجتماعی بدل شد تا علاوه بر رفع همه موانع موجود بر سر راه حضور و مشارکت فعال این قشر مؤثر در جامعه همچنان امنیت خاطر و آرامش خیال را نیز برای ایشان به ارمغان آورد.
تبیین مبانی اندیشه و خرد روشنفکری اسلامی در جامعه ایرانی اما در دهههای اخیر مبانی تکامل یافته مشارکت حداکثری زنان در اجتماع به عنوان عنصری اساسی در تحولات گوناگون را مطرح ساخت تا جایی که قابلیت نهفته و اما شکوفا شده زن مسلمان ایرانی طی این سالها بیش از پیش شناخته و مطرح شد و دیگر نمیتوان نقش سازنده و کلیدی این قشر اجتماع را در مناسبات گوناگون نادیده گرفت و زن که براساس تفکر سنتی اسلامی برای تقید به حجاب باید پرده نشینی را اختیار می کرد، حال تبدیل به پدیدهای شده است که بهجرئت میتوان او را محور تحولات نامید.
در عین حال با وجود رسمیت یافتن مجموعه فعالیتهای سازماندهی شده در عرصه عفاف و حجاب که طی سالهای اخیر نیز پر رنگ شده و اعتبارات چشمگیری میز برای آنها در نظر گرفته شده است، اما پیشرفتی بر اساس تفکرات فرهنگی مورد انتظار به انجا نرسیده و فعالان این عرصه براساس همان قالبهای سنتی حجاب تنها موفق به افزودن الحاقاتی بر بستر آن شدند که مثلاً تنها تنوع بصری نه کاربردی را در جزئیات حجاب سنتی به وجود آورند.
اما در ریشه یابی این ناکامی به موارد گوناگونی میتوان برخورد و از جمله مهمترین آنها همانند اغلب سیاستگذاری های فرهنگی جاری در کشور، پرداختی شعاری، سطحی و مناسبتی است تا جایی که مثلاً بنا به مناسبت هایی همچون چنین روزی که روز ملی عفاف و حجاب است شاهد انجام مجموعه فعالیتهایی در پاسداشت این روز هستیم، فعالیت هایی که صرفاً کاربردی مناسبتی داشته و در غالب آنها تنها شاهد مروری بر اقدامات انجام گرفته هستیم بدون آنکه چیزی نو به تجربیات گذشته افزوده شود و یک گام رو به جلو را شاهد باشیم.
این در حالی بوده که در کشوری که مدعی پیشگام بودن در همه عرصه های فرهنگی و اجتماعی در حوزههای گوناگون تمدن اسلامی است، انتظار میرود که در حرکتی هدفمند و کارشناسی، زمینه برای نیل به مدلی کارآمد و معتمد به منظور بهرهبرداری اصولی و فرهنگی جهان اسلام در حوزه مد و لباس اسلامی از هنر هنرمندان ایرانی فراهم شود و از تکرار اقدامات پراکنده و جزیرهای و به رخ کشیدن برخی مظاهر سطحی به یکدیگر که اغلب کارکردی مقطعی و سطحی دارد، پرهیز شود.