سرویس سینمایی هنرآنلاین: "آدمکش" (The Assassin) به خودی خود یک نمونه نادر است؛ یک فیلم رزمی که در بخش مسابقه این دوره جشنواره کن حضور دارد.
"آدمکش" یک فیلم اکشن عادی نیست. هو سیائو-سین کارگردان تایوانی که با فیلمهایی زیبا و ظریف چون "زمان زیستن و زمان مردن" و "گلهای شانگهای" شهرت دارد، این بار داستان یک آدمکش اسرارآمیز در چین قرن نهم میلادی را روی یک پالت رنگآمیزی کرده است.
به گزارش اسوشیتدپرس، داستان زمانی روی میدهد که حکومت مرکزی توسط قلمروهای شورشی با چالش روبرو شده است. در این بین، یک زن اسرارآمیز سیاهپوش (شو کی) به زادگاه خود فرستاده میشود تا یک نفر را به قتل برساند، اما آدمکش به هدف خود دل میبازد و...
"آدمکش" فیلمی اکشن است که در آن سکون بیش از کنش نمود دارد؛ مجموعهای از صحنههای معرکه که در لحظههای خشونتِ کاملا کنترلشده، پراکنده شدهاند.
سیائو-سین روز پنجشنبه در نشست مطبوعاتی فیلم جدید خود که با استقبال اهالی رسانه روبرو شد، به خبرنگاران گفت: فیلمهای کونگ فویی زیادی دیدهام و بخصوص از فیلمهای ژاپنی خوشم میآید، فیلمهایی با حضور ساموراییها، برای اینکه در آنها نبردها بسیار واقعگرایانه هستند.
صحنهای از فیلم "آدمکش"
او افزود: فیلمهای رزمی ژاپنی حقههای زیادی ندارند... میخواستم همان رئالیسم را به تصویر بکشم. میخواستم همان انرژی و قدرت را بیان کنم.
تعدادی از تماشاگران که با مقطع حکومت سلسله تانگ (907-618 بعد از میلاد) و ادبیات آن ناآشنا هستند، به سختی توانستند داستان "آدمکش" را دنبال کنند، اما منتقدان، زیبایی فیلم و کنترل سیائو-سین بر کار را که مشخصه اوست، تحسین کردند.
منتقد ورایتی نوشت: شاید بتوان گفت که "آدمکش" در هر نما، زیباترین فیلمی است که سیائو-سین تاکنون ساخته است.
او بیش از 25 سال قصد داشت این پروژه را مقابل دوربین ببرد. در نهایت تولید فیلم از سال 2010 آغاز و به دفعات متوقف شد. "آدمکش" با بودجهای حدود 15 میلیون دلار ساخته شده است.
کارگردان 68 ساله گفت دوست دارد یک فیلم رزمی دیگر هم بسازد، اما این به شرطی است که "آدمکش" بتواند هزینه تولید خود را بازگرداند.
سیائو-سین همچنین گفت خیلی از کارگردانهای جوان آسیایی میکوشند فیلمهایی به سبک هالیوود بسازند که این در تقابل با نسل او فیلمسازان یعنی موج نو سینمای تایوان در دهه 1980 و جنبشهای سینمایی اولیه مانند موج نو فرانسه و نئورئالیسم ایتالیاست.
او گفت همچنان به شیوه خود فیلم خواهد ساخت. سیائو-سین گفت: وقتی فیلمی را خلق میکنید، تماشاگر آنجا نیست و اگر دائم بخواهید به تماشاگر فکر کنید، نتیجه کار چیز دیگری خواهد شد. اینکه کدام راه را انتخاب کنید، یک تصمیم شخصی است.
"آدمکش" اولین فیلم بلند داستانی سیائو-سین بعد از هفت سال است. او در 1989 با فیلم "شهر اندوه" برنده جایزه شیر طلای جشنواره فیلم ونیز شد. "تابستانی نزد پدربزرگ"، "استاد خیمهشببازی" و "خداحافظ جنوب، خداحافظ" از دیگر ساختههای اوست.
"آدمکش" یکی از 19 فیلمی است که برای دریافت جایزه نخل طلا شصت و هشتمین جشنواره فیلم کن رقابت میکنند، جایزهای که برنده آن یکشنبه شب (3 خرداد) مشخص خواهد شد.
نمایش فیلم جدید کارگردان تحسینشده فرانسوی
روز پنجشنبه همچنین "دیپان" (Dheepan) تازهترین ساخته ژاک اودیار یکی از تحسینشدهترین کارگردانهای سینمای فرانسه در بخش مسابقه کن نمایش داده شد.
این فیلم درباره دیپان یک مبارز سابق تامیل است که از سریلانکا میگریزد و میکوشد همراه با زنی جوان و دختری 9 ساله که در یک اردوگاه پناهندگان با آنها آشنا شده است در حومه پاریس زندگی آرامی داشته باشد، اما در آنجا خشونت بیشتری در انتظارش است.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، نقش شخصیت اصلی را آنتونیتاسان جسوتاسان، رماننویس بازی میکند که برای اولین بار در فیلمی بازی کرده است. او خودش در 16 سالگی مجبور شد در سریلانکا برای مبارزان تامیل بجنگد. جسوتاسان بعد از سه سال هولناک توانست به تایلند فرار کند. او در 1993 با یک گذرنامه جعلی به فرانسه رفت و توانست پناهندگی سیاسی بگیرد.
جسوتاسان پس از نمایش "دیپان" برای اهالی رسانه که با استقبال گرم آنها همراه بود، به خبرنگاران گفت حدود 50 درصد از این شخصیت ار روی اتفاقاتی که برای خودش افتاده شکل گرفته است.
او گفت: جنگ داخلی در سال 2009 به طور رسمی به پایان رسید، اما هنوز هم در سریلانکا اقلیتها از حملههای مسلحانه در امان نیستند. حتی امروز، ما نمیدانیم چند زندانی جنگی گیر دولت افتادهاند. ما اطلاعات دقیقی نداریم.
ژاک اودیار و بازیگران فیلم "دیپان"
اودیار یکی از فیلمسازان محبوب جشنواره کن است. او در سال 2009 با فیلم "پیامآور" جایزه بزرگ داوران این جشنواره را برد و با "زنگار و استخوان" نیز در بخش مسابقه حضور داشت. او با این دو فیلم همینطور فیلم "ضربانی که قلبم جا انداخت" در یک دهه اخیر خود را به عنوان یکی از هیجانانگیزترین چهرههای دنیای سینما مطرح کرده است. تخصص او پرداختن به آدمهای شکسته است که میخواهند از نو شروع کنند.
اودیار گفت زمان نوشتن فیلمنامه "دیپان" نتوانست سری لانکا را روی نقشه قرار بدهد، بلکه بیشتر در نظر داشت از زاویهای کاملا متفاوت به داستانی عاشقانه نگاه کند.
هدف اودیار این نبود که فیلمی مستند درباره جنگ داخلی در سری لانکا بسازد. به گفته خودش قرار نبود نگاهی بیش از حد سیاسی داشته باشد، در عوض، میخواست از منظر آدمهایی متفاوت و نقطه نظر آنها به دنیا، نگاهی تازه به فرانسه در حال تغییر داشته باشد.
با وجود پایان ناموزون فیلم اولین نقدهای نوشتهشده بر فیلم عمدتا مثبت بودهاند. پیتر هائل منتقد تورنتو استار نوشت نگاه اودیار و همدردی او با مهاجران و طبقه فقیر کاملا درست است.
علی افتخاری