سرویس سینمایی هنرآنلاین: این روزها برگههای رایگیری برای انتخاب نامزدهای هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار در دست رایدهندههای آکادمی علوم و هنرهای سینمایی است.
در حالی که همیشه کلی نقشآفرینی خوب هست که دست رایدهندهها را برای انتخاب باز میگذارد، کلی نقشآفرینی دیگر هم هست که آنطور شایسته است مورد توجه قرار نمیگیرند. همیشه رقبای محبوبی هستند که به نظر شانس کمتری دارند، اما میتوانند خود را به رخ بکشند. تیموتی اسپال برای "آقای ترنر" یا ماریون کوتیار برای "دو روز، یک شب" را در نظر بگیرید: درمورد هر دو نمیتوان با قاطعیت گفت که نامزد اسکار خواهند شد ولی دو جوایز زیادی از گروههای منتقدان فیلم گرفتهاند و بین تماشاگران هم طرفداران پروپاقرصی دارند.
در این بین، بازیگرانی هم هستند که به هر دلیل آنقدر که استحقاقش را دارند، به آنها توجه نشدهاند. در ادامه گزارش به 11 بازیگر میپردازیم که 15 ژانویه (25 دی)، وقتی اسامی نامزدهای جوایز اسکار اعلام شد، این شایستگی را دارند که نامشان را در میان نامزدها ببینند.
گوگو امباتا-راو، "بل" (Belle)
بازیگر بریتانیایی دنیای تئاتر و سینما در سال 2014 با دو نقشآفرینی چشمگیر و کاملا متفاوت استعداد خود را نشان داد. او در درام تاریخی "بل" نقش زنی رنگینپوست را بازی کرده که در خانوادهای اشرافی بزرگ شده است، اما حاضر نمیشود به سبکی از زندگی که جامعه برای او مناسب میداند، تن بدهد. امباتا-راو بعد کاملا تغییر کرد تا در فیلم بسیار دستکمگرفتهشده "آن سوی نور" نقش یک ستاره هیپ هاپ مستعد خودکشی را بازی کند. نقشآفرینی دوم از آن کارهایی نیست که آکادمی در حالت کلی به آن توجه نشان بدهد، اما "بل" کاملا همان چیزی است که آکادمی دوست دارد. یک نقش زنانه قوی که زیر سایه هیچکس نیست و امباتا-راو با قدرت آن را ایفاء کرده است.
رنی روسو، "شبخیز" (Nightcrawler)
رنی روسو خیلی در سینما فعال نیست و نقشآفرینی فولادین او در تریلر جنایی "شبخیز" به کارگردانی دن گیلروی به یاد ما میآورد که چه چیزی را از دست دادهایم. در حالی که حضور ترسآور جیک جیلنهال در نقش یک تصویربردار بیاعتنا به اصول اخلاقی، به درستی مورد توجه قرار گرفته است، بازی روسو در نقش تهیهکننده او - هرچند پا به پای او حرکت میکند - چندان قدردانی نشده است. یکی از صحنههای آنها که در یک رستوران مکزیکی روی میدهد، از به یادماندنیترین لحظههای سینمایی سال 2014 است.
کارمن اجوگو و هنری جی. ساندرز، "سلما" (Selma)
یکی از بهترین نمونهها را میتوان در بین انبوه بازیگران نقشهای مکمل در درام "سلما" به کارگردانی آوا دوورنی پیدا کرد. این احتمال هست که تام ویلکینسن برای بازی در نقش لیندون بی. جانسن در این فیلم وارد رقابت شود. دیوید اویلوو ستاره فیلم نیز برای بازی در نقش مارتین لوتر کینگ جونیر، شانس زیادی برای نامزدی دارد، اما کارمن اجوگو در نقش کورتا اسکات کینگ، زنی صبور که همسرش را کاملا درک میکند، یک جور رازگشایی است و هنری جی. ساندرز بازیگر 72 ساله که سابقه بازی در فیلمهایی چون "بول درهام" و "راکی بالبوا" را دارد، به نقش مردی که در کنار کینگ راهپیمایی میکند و امیدوار است پیش از مرگ بتواند فرصت رای دادن پیدا کند، بعضی از غمانگیزترین لحظههای سینمایی سال را رقم زده است.
کوین کاستنر، "سیاه و سفید" (Black or White)
کوین کاستنر در نقش مردی بیوه که برای حفظ حضانت نوه دورگهاش میجنگد، یکی از بهترین نقشآفرینیهای دوران کاری خود را ارائه داده است، اما او قربانی بخش شلوغ بازیگر مرد شده است. کاستنر در فیلم "سیاه و سفید" از اینکه در نقش یک مرد دائمالخمرِ اغلب غیردوستداشتنی ظاهر شود یا به سوالهایی پاسخ بدهد که بیشتر فیلمها از آن طفره میروند، نترسیده است. باعث تعجب نیست که "سیاه و سفید" را مایک بیندر کارگردانی کرده است. او قبلا کاستنر را در فیلم "The Upside of Anger" نیز کارگردانی کرده که یکی دیگر از بهترین نقشآفرینیهای دوران کاری اوست.
برندان گلیسن، "کالواری" (Calvary)
بازیگران مرد به بازی در نقش شخصیتهای پرزرق و برق، ضدقهرمانها و آدمهای آشفته علاقه دارند، ولی اینکه بتوان یک مرد خوب را روی پرده سینما طوری به تصویر کشید که گیرا باشد، همیشه کار آسانی نیست، اما برندان گلیسن بازیگر بزرگ نقشهای مکمل در نقش کشیش یک شهر کوچک در ایرلند که در شروع فیلم گفته میشود در کمتر از یک هفته کشته خواهد شد، هیجانانگیز ظاهر شده است. "کالواری" را جان مایکل مکدانا فیلمنامهنویس و کارگردان ایرلندیتبار کارگردانی کرده است.
مگی جیلنهال و مایکل فاسبندر، "فرانک" (Frank)
یک ادای احترام به آدمهایی که متفاوت زندگی میکنند. "فرانک" به کارگردانی لنی آبراهمسن یکی از بدیعترین، بامزهترین و خلاقترین فیلمهای سال 2014 بود. مایکل فاسبندر در نقش یک موزیسین که اصرار دارد یک نقاب کاغذی به صورت داشته باشد، نمیتواند کاریزمای طبیعی خود را پنهان کند و در همین حال، مگی جیلنهال در نقش یکی از اعضای گروه او در صحنههای خود حرف اول را میزند.
جسیکا چستین، "ناپدید شدن النور ریگبی" (The Disappearance of Eleanor Rigby)
جسیکا چستین احتمالا برای کار خود در فیلم "خشنترین سال" (A Most Violent Year) به کارگردانی جی. سی. شاندور نامزد اسکار بهترین بازیگر زن مکمل میشود، اما او در نقش اصلی فیلم مستقل "ناپدید شدن النور ریگبی" نیز حضوری تماشایی داشته است. تصویری که چستین از یک زن غصهدار ارائه میدهد تماشایی است و نباید نادیده گرفته شود.
کریس پاین، "در جنگل" (Into the Woods)
نقشآفرینیهای کمدی خیلی کم مورد توجه رایدهندههای آکادمی قرار میگیرد. نمونهای که به ذهن میرسد کوین کلاین است که در 1989 برای یک نقشآفرینی کمدی تماشایی در فیلم "یک ماهی به نام واندا" برنده اسکار بهترین بازیگر مرد مکمل شد. بازی کریس پاین در موزیکال "در جنگل" ساخته راب مارشال به نقش یک شاهزاده جذاب یادآور نقشآفرینی کلاین در آن فیلم است.
ورایتی / 6 ژانویه
علی افتخاری