هنرآنلاین: گابریل گارسیا مارکز، مایک نیکولز، لورن باکال، رابین ویلیامز، جو کاکر و فیلیپ سیمور هافمن از جمله چهرههای هنری و ادبی معروف دنیا در سال گذشته میلادی بودند که از دنیا رفتند. فهرست درگذشتگان سرشناس سال 2014 بسیار طولانی است که در گزارش زیر به 20 نفر آنها اشاره شده است.
میکلوش یانچو
میکلوش یانچو کارگردان و فیلمنامهنویس مجارستانی 31 ژانویه پس از یک بیماری طولانی در 92 سالگی درگذشت. او که برای برداشتهای طولانی و به تصویر کشیدن گذر زمان در حماسههای تاریخی صرفا از طریق تغییر لباس، شهرت داشت، سال 1972 در جشنواره کن برای فیلم "سرود سرخ" درباره شورش گروهی کارگر مزرعه در قرن نوزدهم، برنده جایزه بهترین کارگردان شد. منتقدان در دهه 1960 یانچو را در کنار کارگردانانی بزرگ مانند میکلآنجلو آنتونیونی و اینگمار برگمان ردهبندی میکردند. "گردآوری" (1965)، "سرخ و سفید" (1967) و "سکوت و فریاد" (1968) از موفقترین فیلمهای اوست. یانچو استاد آکادمی فیلم بوداپست بود و بین 1990 تا 1992 در موسسه ارتباطات دانشگاه هاروارد تدریس میکرد. او سال 1979 در جشنواره کن، سال 1990 در جشنواره ونیز و سال 1994 در بوداست جایزه یک عمر دستاورد دریافت کرد.
فیلیپ سیمور هافمن
جنازه فیلیپ سیمور هافمن بازیگر آمریکایی که خیلیها او را یکی از بهترین بازیگران نسل خود میدانستند، 2 فوریه در آپارتمانش در منهتن پیدا شد. او بر اثر مسمومیت دارویی از دنیا رفت و هنگام مرگ 46 سال داشت. هافمن برای بازی در نقش ترومن کاپوتی نویسنده در فیلم "کاپوتی" به کارگردانی بنت میلر برنده جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا بهترین بازیگر مرد شد. او با خندههای شیطانی و جثه چاق خود اغلب در نقشهای مکمل میدرخشید. هافمن اغلب با پل تامس اندرسن همکاری میکرد و در تعدادی از فیلمهای او مانند "جفت چهار"، "شبهای بوگی"، "ماگنولیا"، "عشق پریشان" و "مرشد" بازی کرد و برای فیلم آخر نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد مکمل شد. هافمن برای فیلمهای "شک" و "جنگ چارلی ویلسن" هم نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد مکمل بود و برای کار خود در نمایشهای "غرب واقعی" و "سفر روز طولانی به شب" نیز نامزد جایزه تونی شده بود. هافمن هنگام مرگ در حال بازی در فیلم "عطش مبارزه: زاغ مقلد - قسمت 2" بود.
شرلی تمپل
شرلی تمپل بدون تردید معروفترین کودک ستاره تاریخ سینماست. او اولین بار در سه سالگی در یک فیلم بازی کرد و از 1935 تا 1938 برای چهار سال پولسازترین بازیگر هالیوود بود. استعداد تمپل در آوازخوانی، رقص و بازیگری باعث شد در سراسر دنیا طرفداران بیشمار داشته باشد. او سال 1934 با فیلم "برخیز و تشویق کن" به شهرت فراوان رسید و یک سال بعد در شش سالگی یک جایزه اسکار ویژه دریافت کرد. تمپل تا امروز جوانترین فردی است که جایزه آکادمی علوم و هنرهای سینمایی را دریافت کرده است. از دیگر فیلمهای موفق او میتوان به "چشمهای درخشان"، "کوچکترین یاغی" و "دوشیزه مارکر کوچولو" اشاره کرد. فرانکلین روزولت رئیس جمهور آمریکا به خاطر دلگرمی دادن تمپل به مردم در دوران رکورد اقتصادی، به او لقب "خانم معجزه کوچولو" داد. او در مجموع در 43 فیلم بلند سینمایی بازی کرد، اما در دوران نوجوانی و جوانی حس کرد دوام آوردن در این حرفه برایش سخت است و از اواخر دهه 1940 کار بازیگری را رها کرد. تمپل به حضور در تلویزیون ادامه داد، اما در این کار موفق نبود و در نهایت از مرکز توجه خارج شد. او پس از حدود دو دهه غیبت سعی کرد با ورود به دنیای سیاست، بار دیگر بخت خود را امتحان کند. تمپل سال 1967 وارد رقابتهای انتخاباتی کنگره آمریکا شد، اما رای نیاورد. ریچارد نیکسون رئیس جمهور آمریکا بعدا او را به عنوان یکی از اعضای هیئت نمایندگی آمریکا در مجمع عمومی سازمان ملل متحد منصوب کرد. جرالد فورد دیگر رئیس جمهور آمریکا در 1974 تمپل را به عنوان سفیر آمریکا در غنا انتخاب کرد. تمپل در 1989 کمی پیش از سقوط رژیم کمونیستی چکسلواکی سفیر آمریکا در این کشور شد. او 10 فوریه در 85 سالگی در خانه خود در وودساید در کالیفرنیا از دنیا رفت.
هارولد رامیس
هارولد رامیس بازیگر، فیلمنامهنویس و کارگردان 24 فوریه بر اثر عوارض ناشی از بیماری نادر واسکولیت یا التهاب عروق خونی درگذشت. او 69 ساله بود. این بازیگر آمریکایی سال 1984 با بازی در اولین فیلم مجموعه سینمایی "شکارچیان روح" به کارگردانی ایوان ریتمن به شهرت رسید. او در عین خال یک نویسنده و کارگردان با استعداد بود و از معروفترین فیلمهایش میتوان به "روز گراندهاک"، "این را تحلیل کن"، "Caddyshack" و "خانه حیوانات" اشاره کرد. "The Ice Harvest"، "افسونشده" و "سال یک" از دیگر فیلمهای او در مقام کارگردان است. رامیس همچنین الهامبخش نسل جدیدی از فیلمسازان مانند جاد آپاتو بود که سال 2007 از او خواست در کمدی " Knocked Up" بازی کند.
میکی رونی
میکی رونی بازیگر ریزنقش آمریکایی که زمانی یکی از پرفروشترین ستارههای استودیو مترو گلدوین مهیر بود، 6 آوریل در 93 سالگی از دنیا رفت. او بیش از همه برای بازی در نقش اندی هاردی، نوجوان شاد و پرانرژی در 16 فیلم مترو گلدوین مهیر شهرت داشت. رونی در دوران کاری خود که حدود 90 سال ادامه داشت، در بیش از 200 فیلم بازی کرد و در تلویزیون و تئاتر هم فعال بود. ظاهر فرشتهوار، موهای پرپشت و قد پنج فوت و سه اینچی رونی باعث شد او تا حدود 30 سالگی نقش پسربچهها را بازی کند. او دو جایزه اسکار افتخاری (1939 و 1983) دریافت کرد، برای فیلمهای "بروبچهها در ارتش" (1939)، "کمدی انسانی" (1943)، "جسور و شجاع" (1956) و "اسب نر سیاه" (1979)، چهار بار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد، برای "میکی" (1964) و فیلم تلویزیونی "بیل" (1981) دو جایزه گلدن گلوب گرفت و برای "بیل" جایزه امی را هم دریافت کرد. او یک پدیده و یکی از چهرههای شاخص و محبوب دنیای سرگرمی در قرن بیستم بود. رونی نه تنها بازیگر بلکه یک خواننده و رقصنده حرفهای هم بود. دوران کاری رونی در سینما از 1926 آغاز شد و تا 2013 ادامه داشت. او با 87 سال سابقه در کنار کارل لملی بازیگر کمکار، بیشترین سابقه فعالیت در هالیوود را دارد.
گابریل گارسیا مارکز
گابریل گارسیا مارکز نویسنده کلمبیایی برنده جایزه نوبل ادبیات و خالق رمان جاودانه "صد سال تنهایی" 17 آوریل در 87 سالگی درگذشت. مارکز اواخر ماه مارس به دلیل عفونت ریه و مجاری ادراری برای چند در بیمارستان مکزیکوسیتی بستری بود و از 8 آوریل در خانهاش در این شهر دوران نقاهت را میگذراند. مارکز معروف به «گابو" در شهر کوچک آراکاتاکا در شمال کلمبیا به دنیا آمد. شهری که منبع الهام رمان معروف او "صد سال تنهایی" شد. این رمان سال 1967 منتشر و در سراسر جهان با استقبال دوستداران ادبیات روبرو شد. "صد سال تنهایی" داستان زندگی پرفرازونشیب خانوادهای در شهر خیالی ماکوندو را در قرن نوزدهم و بیستم روایت میکند. این رمان به 30 زبان ترجمه شد و تاکنون بیش از 30 میلیون نسخه از آن به فروش رفته است. مارکز در 1985 با کتاب "عشق سالهای وبا" به محبوبیت بیشتری دست پیدا کرد. این رمان سال 2007 مبنای فیلمی سینمایی با بازی خاویر باردم شد. مارکز یکی از نویسندگانی بود که چشمانداز ادبیات آمریکای لاتین را تغییر داد و با داستانهای کوتاه و رمانهای خود استاد ژانر ادبی رئالیسم جادویی شد. خیلیها او را محبوبترین نویسنده اسپانیاییزبان از زمان میگل د سروانتس میدانند که "دن کیشوت" را در قرن هفدهم میلادی نوشت.مارکز در 1982 برای رمانها و داستانهای کوتاه خود برنده جایزه نوبل ادبیات شد. زمانی که نوبل ادبیات را دریافت کرد، آمریکای لاتین را "منبع خلاقیتی سیریناپذیر و پر از غم و زیبایی» نامید و گفت: «شاعران و گدایان، موزیسینها و پیشگویان، جنگجویان و رذلها، همه مخلوقات آن واقعیت بیامان هستند." از دیگر آثار او میتوان به "پاییز پدرسالار"، "کسی به سرهنگ نامه نمینویسد"، "وقایعنگاری مرگ از پیش اعلامشده"، "زیستن برای بازگفتن" (اتوبیوگرافی)، "از عشق و دیگر شیاطین" و "خاطره دلبرکان غمگین من" اشاره کرد.
باب هاسکینز
باب هاسکینز یکی از محبوبترین بازیگران بریتانیا 29 آوریل در 71 سالگی بر اثر ذاتالریه درگذشت. او سال 2012 پس از آنکه پزشکان در پاییز 2011 تشخیص دادند مبتلا به بیماری پارکینسون است، از دنیای بازیگری کنارهگیری کرده بود. هاسکینز سال 1972 با بازی در مجموعه تلویزیونی "شانس اصلی" وارد حرفه نمایش شد و در مدت حدود 40 سال در بیش از 100 پروژه سینمایی و تلویزیونی مقابل دوربین رفت. او ابتدا در تلویزیون با سریال کوتاه "خردهپولهایی از آسمان" (1978) ساخته دنیس پاتر به شهرت رسید و در 1980 با نقشآفرینی تحسینشده خود در قالب یک گانگستر در فیلم "جمعه خوب طولانی" این شهرت را تثبیت کرد. بازی او در نقش اصلی فیلم "مونا لیزا" ساخته نیل جردن جایزه بهترین بازیگر مرد را در جشنواره فیلم کن سال 1986 همین طور جوایز گلدن گلوب و بفتا را برای او به همراه داشت. هاپکینز همچنین برای این نقشآفرینی برای اولین و آخرین بار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد. هاسکینز برای فیلمهای "خردهپولهایی از آسمان"، "جمعه خوب طولانی" و "Beyond the Limit" نیز نامزد جایزه بفتا بود و برای فیلمهای "چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت" و "خانم هندرسن تقدیم میکند" هم بخت دریافت جایزه گلدن گلوب را داشت. هاسکینز سال 2010 برای بازی در مجموعه تلویزیونی "خیابان"تولید شبکه بیبیسی برنده جایزه بینالمللی امی شد.
مایا آنجلو
مایا آنجلو شاعر و نویسنده آمریکایی که 28 مه در 86 سالگی درگذشت. آنجلو شاعر و زندگینامهنویس پرکاری بود که در تمام زندگیاش دهها کتاب و مجموعه نوشت (شامل دو کتاب آشپزی). بخش زیادی از آثار او با مضامینی چون عشق، دلشکستگی، خانواده، نژاد و فمینیسم سر و کار دارند. کتابهای او با استقبال منتقدان روبرو شدند و خیلی از خوانندگان را به تحسین واداشتند. "میدانم چرا پرنده درون قفس میخواند" (1969)، "جرعهای نوشیدنی خنک به من بدهید، دارم میمیرم" (1971)، "قلب یک زن" (1981)، "الان برای سفرم چیزی برنداشتهام" (1993) و "مامان و من و مامان" (2013) از معروفترین آثار اوست.
ایلای والاک
ایلای والاک بازیگر نقشهای مکمل که به شیوه "متد" نقشآفرینی میکرد، 24 ژوئن در 98 سالگی از دنیا رفت. علاقهمندان سینما این بازیگر نیویورکی را بیش از همه با نقش شخصیت توکو ("زشت") در فیلم "خوب، بد و زشت" به کارگردانی سرجو لئونه میشناسند. "ناجورها"، "هفت دلاور" و "پدرخوانده قسمت 3" از دیگر فیلمهای والاک است. او در تلویزیون و تئاتر نیز بسیار فعال بود. والاک سال 2010 در دومین جوایز سالانه هیئت رئیسه آکادمی علوم و هنرهای سینمایی یک جایزه اسکار افتخاری دریافت کرد. او پس از دریافت اسکار افتخاری خود گفت: من بازی نمیکنم تا زنده باشم، بلکه زنده هستم تا بازی کنم.
نادین گوردیمر
نادین گوردیمر نویسنده برنده جایزه نوبل ادبیات و یکی از چهرههای شاخص مبارزه با آپارتاید در آفریقای جنوبی 13 ژوئیه از دنیا رفت. او 90 ساله بود. گوردیمر یکی از چهرههای شاخص دنیای ادبیات در مبارزه با آپارتاید در آفریقای جنوبی بود. او بیش از 30 کتاب نوشت و از معروفترین آثارش میتوان به "داستان پسرم"، "دختر برگر" و "خانواده جولای" اشاره کرد. او سال 1974 برای رمان "طرفدار حفاظت محیط زیست" برنده جایزه بوکر شد و در 1991 جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. کمیته نوبل آن زمان گفت از گوردیمر به خاطر "نوشتههای حماسی و باشکوه که کاملا در خدمت انسانیت است" تقدیر میکند. گوردیمر متولد شهر اسپرینگز در 50 کیلومتری ژوهانسبورگ بود. پدرش یک ساعتساز اهل لتونی و مادرش اهل لندن در انگلیس بود. او نوشتن را از سن پایین شروع کرد. اولین داستان گوردیمر با عنوان "فردا دوباره بیا" زمانی که تنها 15 سال داشت در مجلهای در ژوهانسبورگ منتشر شد. آثار او هم شامل رمان و هم شامل داستانهای کوتاه است که موضوعاتی چون پیامدهای آپارتاید، تبعید و انزوا را در بر میگیرد. گوردیمر از مبارزان سرسخت آپارتاید و عضو ارشد کنگره ملی آفریقا بود. او برای آزادی نلسون ماندلا جنگیدید. آنها بعدها دوستان نزدیک هم شدند. تعدادی از کتابهای گوردیمر در دوران آپارتاید توسط دولت آفریقای جنوبی ممنوع شدند، از جمله "آخرین دنیای بورژوازی" (1966) و "دختر برگر" (1979). آخرین رمان او با عنوان "No Time Like the Present" سال 2012 منتشر شد. این رمان درباره چند مبارز کهنهکار نبرد علیه آپارتاید است که میکوشند با مسائل مربوط به روبرو شدن با آفریقای جنوبی مدرن روبرو شوند.
جیمز گارنر
جیمز گارنر طی حدود پنج دهه فعالیت هنری در بیش از 50 فیلم سینمایی و چند مجموعه تلویزیونی بازی کرد. این بازیگر برنده جوایز گلدن گلوب و امی در تلویزیون بیش از همه برای بازی در نقش برت ماوریک در سریال "ماوریک" و جیم راکفورد در سریال "پروندههای راکفورد" شهرت داشت. گارنر در 1985 برای بازی در فیلم "ماجرای عاشقانه مورفی" نامزد جایزه اسکار شد و در فیلمهایی چون "فرار بزرگ"، "ماوریک"، "کابویهای فضایی" و دفتر یادداشت" نیز بازی کرد. او 19 ژوئیه در 86 سالگی بر اثر حمله قلبی از دنیا رفت.
دیک اسمیت
دیک اسمیت که به او لقب "پدرخوانده چهرهپردازی" داده بودند، 30 ژوئیه در 93 سالگی از دنیا رفت. او برای کار خود در فیلمهایی چون "پدرخوانده"، "جنگیر" و "راننده تاکسی" شهرت داشت. اسمیت که متولد نیویورک بود در سال 1984 برای فیلم "آمادئوس" برنده اسکار شد و در 1989 برای فیلم "پدر" نامزد اسکار بود. او سال 2011 در سومین دوره جوایز سالانه هیئت رئیسه آکادمی یک جایزه اسکار افتخاری گرفت.
رابین ویلیامز
جنازه رابین ویلیامز بازیگر و کمدین بسیار محبوب 11 اوت در خانهاش در تیبوران در کالیفرنیای شمالی پیدا شد. او 63 ساله بود. اداره تحقیق در مرگهای مشکوک مارین کانتی بعدا اعلام کرد ویلیامز بر اثر خودکشی و در نتیجه خفگی ناشی از حلقآویز شدن از دنیا رفت و الکل یا داروهای غیرمجاز نقشی در مرگ او نداشته است. خانواده ویلیامز کمی پس از مرگش اعلام کردند او مبتلا به پارکینسون، اضطراب و افسردگی بود. ویلیامز که در شیکاگو در ایالت ایلینویز به دنیا آمده بود، در دوران کاری خود در مجموع چهار بار برای فیلمهای "صبح بخیر ویتنام" (1987)، "انجمن شاعران مرده" (1989)، "سلطان ماهیگیر" (1991) و "ویل هانتینگ خوب" (1997) نامزد جایزه اسکار شد و برای فیلم آخر اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل را از آن خود کرد. ویلیامز همچنین دو جایزه امی، چهار جایزه گلدن گلوب، پنج جایزه گرمی و دو جایزه انجمن بازیگران آمریکا دریافت کرد. باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا پس از مرگ ویلیامز در بیانیهای گفت: رابین ویلیامز یک درجهدار نیروی هوایی بود، یک دکتر، یک غول چراغ جادو، یک رئیس جمهور، یک استاد دانشگاه، یک پیتر پن و هر چیز دیگری در این بین، اما او "تک" بود. او در نقش یک بیگانه وارد زندگی ما شد، اما دست آخر تمام عناصر روح انسانی را متاثر کرد. استیون اسپیلبرگ کارگردان نیز که در فیلم "هوک" با ویلیامز همکاری کرد، درباره او گفت: رابین، توفان تندریِ نبوغ کمدی بود و خندههای ما تندری بود که او را حفظ کرد.
لورن باکال
لورن باکال که نام اصلیاش بتی جون پرسکه بود، بیش از همه به خاطر صدایی خشک و گرفته و نگاهی که احساسات را در خود پنهان داشت، مشهور بود. دوران کاری باکال در هالیوود حدود 70 سال ادامه داشت. او سال 1944 در 19 سالگی با بازی در یک نقش خاطرهانگیز در فیلم "داشتن و نداشتن" به کارگردانی هوارد هاکس به شهرت رسید. باکال در این فیلم مقابل همفری بوگارت همسر آینده خود ایفای نقش کرد. باکال و بوگارت سال 1945 با هم ازدواج کردند و در سه فیلم دیگر نیز مقابل هم ظاهر شدند: "خواب بزرگ" (هاکس، 1946)، "گذرگاه تاریک" (دلمر دیوز، 1947) و "کی لارگو" (جان هیوستن، 1948). بیش از 50 سال بعد از "داشتن و نداشتن"، فیلم "آینه دو رو دارد" یک جایزه گلدن گلوب و یک نامزدی جایزه اسکار برای باکال به همراه داشت. باکال در بیش از 30 فیلم بازی کرد که از جمله آنها میتوان به "چگونه میتوان با یک میلیونر ازدواج کرد"، "نوشته بر باد"، "زن طراح"، "هارپر"، "جنایت در قطار سریع السیر شرق"، "تیرانداز"، "میزری" و "لباس حاضری" اشاره کرد. او در صحنه تئاتر نیویورک هم فعال بود و در 1980 برای نمایش "تشویق" و در 1981 برای نمایش "زن سال" برنده جایزه تونی بهترین بازیگر زن شد. آکادمی سال 2013 برای تقدیر و توجه به جایگاه مهم باکال باکال در عصر طلایی صنعت فیلمسازی یک جایزه اسکار افتخاری به او اعطاء کرد. باکال 12 اوت بر اثر سکته مغری در خانه خود در داکوتا در منهتن در نیویورک از دنیا رفت. او 89 ساله بود.
سر ریچارد آتنبورو
سر ریچارد آتنبورو بازیگر و کارگردان بریتانیایی برنده اسکار 24 اوت، پنج روز پیش از تولد 91 سالگیاش درگذشت. لُرد آتنبورو یکی از بازیگران پیشتاز بریتانیا در سالهای میانی قرن بیستم بود و بعدها یک کارگردان بسیار موفق شد. فیلم "گاندی" (1982) به کارگردانی او که 20 سال مبارزه مهاتما گاندی رهبر پیشین هند را به تصویر میکشد، برنده هشت جایزه اسکار شامل جایزه اسکار بهترین کارگردانی برای خود او شد. آتنبورو سال 1965 برای بازی در فیلم "توپهای باتاسی" و "احضار روح در یک بعد از ظهر خیس" برنده جایزه بفتا بهترین بازیگر مرد بریتانیایی شد و برای "گاندی" جوایز بفتا بهترین فیلم و کارگردان را دریافت کرد. او سال 1994 نیز در جوایز بفتا برای فیلم "سرزمین سایه" جایزه الکساندر کوردا بهترین فیلم بریتانیایی را به خانه برد. او دو جایزه گلدن گلوب برای بازی در فیلمهای "The Sand Pebbles" تولید 1966 و "دکتر دولیتل" (1967) برد و برای فیلم "آه! چه جنگ دلنشینی" (1969) برنده جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی شد. آتنبورو در مقام بازیگر در بیش از 70 فیلم مقابل دوربین رفت و سال 1960 برای بازی در فیلم "سکوت خشمگین" در جشنواره فیلم برلین جایزه بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. تحت کارگردانی او تعدادی از بازیگران نامزد اسکار شدند، از جمله دنزل واشنگتن برای "فریاد آزادی" (1987)، رابرت داونی جونیر در "چاپلین" (1992) و آنتونی هاپکینز در "سرزمین سایه". دیوید کامرون نخستوزیر بریتانیا پس از مرگ آتنبورو در بیانیهای، گفت: ریچارد آتنبورو یکی از بهترینهای سینما بود.
پیدی جیمز
پیدی جیمز یکی از معروفترین نویسندگان جنایینویس بریتانیا که به او لقب ملکه داستانهای کارآگاهی داده بودند 27 نوامبر در 94 سالگی درگذشت. جیمز 94 ساله بود. او متولد آکسفورد در انگلستان بود. او در اواخر دهه سوم زندگی در حالی که ازدواج کرده بود و فرزند داشت، شروع به نوشتن رمانهای جنایی و معمایی کرد. جیمز با خلق آدام دالگلیش کارآگاه زبردست که با تکیه بر نبوغ و جسارتش پروندهها را حل میکند، به شهرت رسید. دالگلیش سربازرس اسکاتلندیارد، مردی میانسال و مجرد است و طبعی شاعرانه دارد. جیمز داستان کارآگاهی کلاسیک بریتانیایی را وارد یک فضای امروزی با ارتباطات پرآشوب و خشونت زیاد کرد و هیچگاه نپذیرفت که جنایینویسی یک فرم ادبی درجه دو است. میلیونها نسخه از کتابهای جیمز در دنیا به فروش رسیدند و بسیاری از آنها بعدها در سینما و تلویزیون اقتباس شدند و روی مارسدن در آنها نقش دالگلیش را بازی کرد. از معروفترین کتابهای جیمز میتوان به "مرگ به پمبرلی میآید" اشاره کرد که در آن یک جنایت را در دنیای خاص جین آستین می گنجاند. همینطور کتاب آخرالزمانی "فرزندان انسان" که سال 2006 مبنای فیلمی به کارگردانی آلفونسو کوارون با بازی کلایو اوئن و جولین مور شد. اغلب از جیمز به عنوان وارث آگاتا کریستی و آرتور کانن دویل چهرههای شاخص ادبیات پلیسی و کارآگاهی یاد میشود، اما طرفدارانش میگویند او از هر دو گذر کرد.
مایک نیکولز
مایک نیکولز کارگردان سینما و تئاتر و یکی از معدود کسانی که هر چهار جایزه معتبر اسکار، تونی، امی و گرمی را در کارنامه دارند، 19 نوامبر بر اثر ایست قلبی در 83 سالگی از دنیا رفت. او در 1968 برای فیلم "فارغالتحصیل" برنده اسکار بهترین کارگردان شد و برای فیلمهای "چه کسی از ویرجینیا وولف میترسد؟" (1966)، "سیلکوود" (1983) و "دختر کارمند" (1988) نیز نامزد اسکار بهترین کارگردان بود و در مقام تهیهکننده برای فیلم "بقایای روز" (1993) بخت دریافت جایزه را داشت. نیکولز در 1977 برای "آنی" جایزه تونی بهترین موزیکال را گرفت و برای نمایشهای "زندانی خیابان دوم" نیل سایمن (1972)، "چیز واقعی" تام استوپارد (1984) و "مرگ فروشنده" آرتور میلر (2012) برنده جایزه تونی بهترین کارگردان شد. او برای نمایش "Spamalot" تولید 2005 نیز جایزه تونی بهترین کارگردانی موزیکال را از آن خود کرد. او شش بار نیز نامزد دریافت جایزه امی بود که چهار بار آن را برنده شد. نیکولز در 2001 برای "Wit" جایزه امی بهترین کارگردانی یک سریال کوتاه، فیلم یا یک برنامه ویژه و جایزه بهترین فیلم تلویزیونی را گرفت و برای سریال تحسینشده "فرشتهها در آمریکا" (2003) نیز دو جایزه امی بهترین کارگردانی یک سریال کوتاه، فیلم یا برنامه ویژه و بهترین سریال کوتاه را دریافت کرد. گذشته از این، نیکولز برای "فارغالتحصیل" برنده جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردان شد و چند جایزه بفتا، جایزه انجمن کارگردانان آمریکا و جایزه انجمن تهیهکنندگان آمریکا را نیز در کارنامه داشت. از دیگر فیلمهای مهم نیکولز میتوان به "کچ-22 (معضل بزرگ)" (1970)، "معرفت جسم" (1971)، "روز دولفین" (1973)، "بخت و اقبال" (1975)، "دلزدگی" (1986)، "کارتپستالهایی از لبه پرتگاه" (1990)، "رنگهای اصلی" (1998) و "اهل کدام سیاره هستی؟" (2000) اشاره کرد. نیکولز 16 بازیگر مختلف را طوری کارگردانی کرد که نامزد اسکار شدند، از جمله الیزابت تیلور، داستین هافمن، ریچارد برتن و مریل استریپ (دو بار).
بیلی وایتلا
بیلی وایتلا بازیگر تحسینشده بریتانیایی که بیش از همه برای همکاری با ساموئل بکت نمایشنامهنویس ایرلندی شهرت داشت، 21 دسامبر درگذشت. او 82 ساله بود. وایتلا زمانی که تنها 11 سال داشت، برای اولین بار در رادیو برنامه اجرا کرد. وایتلا در 1950 با بازی در نمایش "Pink String and Sealing Wax" در برادفورد برای اولین بار روی صحنه رفت و سپس وارد دنیای سینما و تلویزیون شد. وایتلا در سینما بیش از همه با بازی در نقش خانم بیلاک در فیلم ترسناک "طالع نحس" (1976) و این اواخر کمدی "Hot Fuzz" شهرت داشت و در سریال بریتانیایی "کریها" (1990) نقش وایولت کری را بازی کرد. او در دوران کاری خود شش بار نامزد دریافت جایزه بفتا شد و دو بار این جایزه را دریافت کرد. با این حال، کار وایتلا در در تئاتر، بخصوص همکاری طولانیاش با ساموئل بکت نمایشنامهنویس، رماننویس و شاعر ایرلندی برنده جایزه نوبل ادبیات بود که او را بسیار مورد توجه قرار داد. وایتلا سال 1991 از سوی الیزابت دوم ملکه بریتانیا نشان فرمانده رتبه امپراتوری بریتانیا (CBE) دریافت کرد.
جو کاکر
به جرات میتوان گفت جو کاکر خواننده و ترانهسرای بریتانیایی معروفترین چهره دنیای موسیقی بود که سال 2014 از دنیا رفت. این موزیسین برنده جایزه گرمی که به خاطر صدای خشدارش معروف بود، 22 دسامبر در 70 سالگی بر اثر ابتلا به سرطان ریه درگذشت. دوران کاری کاکر در دهه 1960 به عنوان خواننده کلوبهای شفیلد آغاز شد. او که صدایی خشدار داشت در 1968 با اجرای تازه ترانه "کمی کمک از طرف دوستانم" از گروه بیتلز به شهرت فراوانی دست پیدا کرد. این ترانه پس از انتشار در صدر فهرست آهنگهای پرفروش روز بریتانیا قرار گرفت. حضور کاکر در جشنواره معروف وودستاک باعث شد او در صحنه موسیقی پاپ و راک در آمریکا نیز مطرح شود. ترانه "بالا جایی که به آن تعلق داریم" با اجرای دو نفره کاکر و جنیفر وارنز که برای فیلم موفق "یک افسر و یک آقا" (1982) با بازی ریچارد گیر و دبرا وینگر ساخته شد، جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا بهترین ترانه را دریافت کرد. کاکر و وارنز در 1983 جایزه گرمی بهترین اجرای پاپ دونفره یا گروهی را نیز دریافت کردند. کاکر سال 2007 از سوی الیزابت دوم ملکه بریتانیا نشان افسر رتبه امپراتوری بریتانیا (OBE) را دریافت کرد. او در دوران کاری خود بیش از 20 آلبوم منتشر کرد. آخرین آلبوم کاکر با عنوان "Fire It Up" سال 2012 به بازار آمد. او بیشتر سالهای عمر خود را در آمریکا گذراند.
لوییز راینر
دنیای سینما 30 دسامبر یعنی تنها دو روز مانده به آغار سال نوی میلادی، لوییز راینر ستاره عصر طلایی هالیوود را از دست داد. او اولین بازیگری بود که دو سال پیاپی برای فیلمهای "زیگفلد بزرگ" (1936) و "زمین خوب" (1937) برنده جایزه اسکار شد. راینر در خانه خود در لندن بر اثر ذاتالریه در 104 سالگی از دنیا رفت. هرچند دستاوردهای راینر او را یکی از چهرههای تاثیرگذار عصر طلایی سینمای هالیوود کرد، اما در عین حال حکم یک نفرین را نیز برایش داشت و باعث شد او آخرین فیلم مهمش را در سال 1943 بازی کند. راینر سپس در لندن ساکن شد و از آن پس گاهی اوقات در سینما و تلویزیون نقشآفرینی میکرد. راینر پیش از آنکه توسط استودیو مترو گلدوین مهیر در هالیوود کشف شود، در چند فیلم آلمانی بازی کرده بود. او اولین بار در 1935 در یک فیلم هالیوودی مقابل دوربین رفت. او تنها یک سال بعد در 1936 برای بازی در فیلم "زیگفلد بزرگ" به نقش همسر یک مدیر سالن نمایش جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. راینر در 1937 برای بازی در نقش یک کشاورز چینی برای دومین بار برنده جایزه اسکار شد. او بعدها درباره نبود آزادی هنری با مترو گلدوین مهیر اختلاف پیدا کرد و بازی در فیلم «زنگها برای که به صدا درمیآیند" نوشته ارنست همینگوی را از دست داد. اینگرید برگمان بجای او نقش را بازی کرد. به این شکل، راینر قرارداد خود با شرکت را فسخ کرد. او بعدها در یک مصاحبه گفت: من عملا یک ماشین بودم. یک ابزار در یک کارخانه خیلی بزرگ و نمیتوانستم کاری انجام بدهم. برای همین آنجا را ترک کردم. فقط رفتم. فرار کردم. بله، فرار کردم. در تاریخ جوایز آکادمی تنها پنج بازیگر توانستهاند دو سال پیاپی جایزه اسکار دریافت کنند. دیگر بازیگرانی که به این موفقیت دست پیدا کردهاند اسپنسر تریسی، کاترین هپبرن، جیسن روباردز و تام هنکس هستند.