طبق گزارش رسیده، فیلم‌تئاترهای عروسکی «ملاقات بانوی سالخورده» به کارگردانی هادی حجازی‌فر و «آشوب در قصر شیشه‌ای» شنبه ۱۸ مهرماه در سالن سینماتک موزه هنرهای معاصر ایران به نمایش درمی‌آیند.
در این برنامه، فیلم‌تئاتر «ملاقات بانوی سالخورده» با حضور هادی حجازی‌فر، کارگردان اثر، نمایش داده خواهد شد.
هادی حجازی‌فر، بازیگر و کارگردان تئاتر، سینما و تلویزیون، در رشته نمایش عروسکی از دانشگاه تهران و در مقطع کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشگاه تربیت مدرس تحصیل کرده است. او فعالیت خود در عرصه تئاتر عروسکی را با نمایش «دایره» آغاز کرد و این اثر موفق به کسب عنوان اثر برگزیده جشنواره عروسکی دانشجویان شد.
حجازی‌فر در سال ۱۳۸۵ نیز با نمایش «رومئو و ژولیت» جایزه نمایش برگزیده جشنواره بین‌المللی عروسکی مبارک–یونیما را دریافت کرد. نمایش «ملاقات بانوی سالخورده» نیز به کارگردانی او در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک در سال ۱۳۹۳ به صحنه رفت و عنوان اثر برگزیده این جشنواره را به دست آورد.
نمایش «ملاقات بانوی سالخورده» برداشتی عروسکی از نمایشنامه مشهور «ملاقات بانوی سالخورده» است. داستان این اثر درباره کلرا زاخانسیان، بانوی ثروتمندی است که پس از سال‌ها به زادگاه خود بازمی‌گردد. اهالی شهر که با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، امیدوارند بازگشت او بتواند شرایط زندگی‌شان را تغییر دهد.
طراحی و کارگردانی این اثر بر عهده هادی حجازی‌فر بوده و بازنویسی متن را شعله محمدی و هادی حجازی‌فر انجام داده‌اند. بهناز نادری به‌عنوان دستیار کارگردان و برنامه‌ریز و نازیلا نوری‌شاد به‌عنوان مدیر هنری در این پروژه حضور داشته‌اند.
پریناز لطف‌اللهی، آرش (علی) فلاحت‌پیشه، هادی حجازی‌فر، فرهاد تفرشی، محمد بابایی، محمد عسگری، امیر زکی‌پور، علی‌رضا مدنی، مینا درودیان، بهناز نادری، مینا شجاعیان، محمد روشنی، لادن نازی و حسن زارع از بازیگران این نمایش هستند.
«سفر به غرب»؛ روایتی از سنت عروسکی تایوان
«سفر به غرب» نیز یکی دیگر از آثار حاضر در بخش بین‌الملل جشنواره نمایش عروسکی تهران–مبارک است که توسط گروه تئاتر عروسکی تایپه از کشور تایوان تولید شده است. این نمایش به نویسندگی چیه–شنگ وو و کارگردانی یونگ چی لین در هفدهمین جشنواره نمایش عروسکی تهران–مبارک در تالار هنر روی صحنه رفت.
یونگ چی لین، کارگردان این اثر، حدود ۲۰ سال است که در حوزه تئاتر عروسکی فعالیت دارد و به‌عنوان عروسک‌گردان و عروسک‌ساز نیز فعالیت حرفه‌ای می‌کند.
«سفر به غرب» نمایشی ۶۰ دقیقه‌ای است که با استفاده از تکنیک‌های تئاتر عروسکی سنتی تایوان تولید شده و برای مخاطب عمومی در نظر گرفته شده است. موسیقی و سازهای این اثر نیز بر پایه سازهای مورد استفاده در نمایش‌های سنتی تایوان شکل گرفته‌اند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: بودا رولای هنگام قدم‌زدن با سنگی برخورد می‌کند. سنگ به خون او آغشته می‌شود و تحت تأثیر جوهره خورشید و ماه قرار می‌گیرد. روزی میمونی از این سنگ بیرون می‌آید و به دلیل هوش و توانایی‌هایش، پادشاه میمون‌ها می‌شود.
فیلم‌تئاترهای «ملاقات بانوی سالخورده» و «آشوب در قصر شیشه‌ای» شنبه ۱۸ مهرماه ۱۴۰۵، از ساعت ۱۵ تا ۱۷ در سالن سینماتک موزه هنرهای معاصر ایران نمایش داده خواهند شد.
بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک به دبیری پوپک عظیم‌پور تبریزی، مهرماه ۱۴۰۵ در تهران برگزار می‌شود.
نمایش و تحلیل مستند «قحط‌الرجال» در سینماتِک خانه هنرمندان ایران
پنجاه و نهمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترها در سینماتک خانه هنرمندان ایران، به مستند «قحط‌الرجال» به‌کارگردانی محسن عسکری‌زاده اختصاص دارد.
این فیلم ۳۰ دقیقه‌ای، چهارمین و آخرین برنامه از بسته مستندهایی درباره تئاتر ایران است که با همکاری مشترک انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینما تک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.
پس از نمایش این اثر، نشست نقد و تحلیل آن با حضور دکتر محمد نجاری (منتقد تئاتر) برگزار می‌شود.
مستند کوتاه «قحط‌الرجال» روایتی است از زندگی زنده‌یاد هاشم ارکان هنرمند پیشکسوت تئاتر و سینما با تمرکز بر بخل و تنگ‌نظری در جامعه هنری.
این برنامه چهارشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۵ از ساعت ۱۷ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران برگزار خواهد شد.
«گیشه ۲» سندی تصویری از سال‌های پر شور تئاتر است
در پنجاه و هشتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترها، مستند کوتاه «گیشه ۲» از بسته مستندهایی درباره تئاتر ایران توسط انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر، عصر چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵ در سالن ناصری خانه هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و تحلیل آن با حضور حسن جودکی کارگردان و سیدمحسن حسن‌زاده منتقد تئاتر برگزار شد.
حسن جودکی، کارگردان مستند «گیشه ۲»، در روایت خاطرات خود از سال‌های مدیریت در گیشه تئاتر شهر و تجربه بی‌واسطه مشاهده تمرینات بهرام بیضایی در سال ۱۳۸۲، این اثر را نه یک کنش کارگردانی‌شده حرفه‌ای، بلکه تجربه زیسته و ادای دینی به دوران پرشور تئاتر ایران تلقی کرد.
وی با یادآوری صف‌های طولانی تماشاگرانی که گاه به دور ساختمان تئاتر شهر می‌پیچید، از اشتیاقی سخن گفت که در نبود سامانه‌های فروش الکترونیک، جان‌مایه فعالیت‌های فرهنگی آن دوران بود؛ فضایی که جودکی با عشق وافر، پلاتوهای زیرزمین تئاتر شهر را به مثابه کلاسی درس برای درک تئاتر عنوان کرد.
جودکی با بازگویی ماجرای کنجکاوی‌اش در بالکن سالن چهارسو برای دیدن تمرینات بیضایی، از مواجهه‌ای غافلگیرکننده روایت کرد و گفت: آقای بیضایی متوجه شده بودند که کسی در تاریکی بالکن حضور دارد و در حین تمرین عصبانی شدند و پرسیدند تو کی هستی که آن بالا ایستادی؟ من فکر می‌کردم تو بازبین هستی. گفتم استاد من جودکی هستم مدیر گیشه و پس از اینکه دوستان موضوع را تایید کردند، این ماجرا تبدیل به نقطه عطفی در زندگی‌ام شد و استاد گفتند اگر می‌خواهی تمرین را ببینی، باید بیایی ردیف یک بنشینی و در تاریکی نباشی.
وی درمورد جنبه‌های فنی و کارگردانی این مستند توضیح داد: مستند «گیشه ۲» بیش از آن‌که حاصل یک قاعده سینمایی باشد، ثبت یک تجربه شخصی و خاطره‌وار است؛ پروژه‌ای که با اصرار بر حفظ سادگی، سعی داشته تا آن روزهای بیست‌وپنج‌گانه تمرین را نه به عنوان یک اثر هنری فاخر، بلکه به عنوان سندی از یک مشق تئاتری و تلاقی تقدیر و عشق به صحنه، به تصویر بکشد.
محسن حسن‌زاده، منتقد و کارشناس تئاتر، در این باره عنوان کرد: این تصاویر نشان می‌دهد که آن لحظات، به‌رغم گذر زمان، همچنان نامیرا و جاری هستند.
وی با اشاره به استعاره‌های بصری فیلم، از جمله بازی با در و قفل در سکانس‌های ابتدایی، بر قدرت مستندسازی حسن جودکی در احیای اتمسفر حاکم بر تمرینات تئاتر شهر تأکید کرد و یادآور شد: روایتی که نه‌تنها سندی تصویری از یک تجربه هنری، بلکه آینه‌ای از اشتیاق نسلی است که هنر نمایش برایش فراتر از یک سرگرمی، بخش جدایی‌ناپذیر هستی‌اش بوده است.
وی افزود: مستند با روایتی از آشفتگی گیشه، صف‌های طولانی و چالش‌های مدیریتی وقت شروع می‌شود که گویی همچنان هم پابرجاست، اما در ادامه، روایت به سمت خودِ اثر، گفتگوها و جلسات نقد و بررسی بهرام بیضایی تغییر مسیر می‌دهد؛ گویی کارگردان به دلیل ارزشمند بودن این تصاویر، تاب حذف آنها را نداشته و همین تعلق خاطر، اگرچه خط روایی آغازین را کمی دگرگون کرده، اما در عین حال به مستند ارزش سندی دوچندانی بخشیده است.
حسن‌زاده با واکاوی ساختار فنی و فرمی مستند مطرح کرد: سازنده احتمالاً پس از گردآوری تصاویر اولیه، در فرایند تدوین متوجه کمبودهایی در انسجام و خط سیر روایی شده و سپس با افزودن راش‌ها و تمهیدات بصری بعدی کوشیده است تا آغاز و پایان اثر را به فرمی منسجم پیوند بزند و روایتی مستحکم‌تر از آن تجربه تاریخی خلق کند.
حسن جودکی، کارگردان مستند «گیشه ۲»، با واکاوی دشواری‌های تولید این اثر و موانع پرشمار آن سال‌ها برای اخذ مجوز و همراه داشتن تجهیزات حرفه‌ای، این مستند را نه محصول یک برنامه‌ریزی کلان سینمایی، بلکه نتیجه دغدغه‌ای شخصی و دلباختگی بی‌واسطه به فضای تئاتر دانست.
وی با اشاره به اینکه در آن مقطع، با وجود محدودیت‌های فنی و استفاده از دوربین‌های هندی‌کم، همواره در جستجوی راهی برای ثبت نبض تپنده سالن‌های نمایش بود، بیان کرد: من همیشه در تئاتر، مخاطب را عنصری محترم و حیاتی می‌دانستم؛ معتقدم تئاتر، نفس به نفس تماشاگر جان می‌گیرد و دغدغه من، پیوند زدن این شور و هیجان پیش از اجرا، از بدو ورود تماشاگر و تکاپوی گروه برای گریم و لباس تا لحظه نشستن بر صندلی‌ها، در یک قاب تصویری بود.
جودکی در پایان با حسرت از آرشیوهای ثبت‌نشده دیگر آثار، از جمله همکاری خود با حامد محمدطاهری که در آن مقطع موفق به ضبط کامل آن نشده بود یاد کرد و گفت: این مستند در واقع محصول انباشت راش‌هایی است که سال‌ها جنبه آرشیو شخصی داشت و تنها در فرآیند تدوینِ متاخر، به شکل روایت منسجم کنونی درآمد.
